Het was een hele kunst om vanochtend in mijn conceptblogbericht -waar ik al een fotootje van mijn werk had geplaatst- te kunnen typen. Er zijn nog veel raadsels over de technische kanten van het bloggen, maar ik laat me er niet door ontmoedigen en ga stug door op het pad van de nieuwe media (zoals mijn computercursus gebruikersgroepen en blogs categoriseert). Je zit meestal alleen te ploeteren achter je dashboard (soort werkblad waar je hele blogprogramma in zit) en ik heb tot nu toe alleen nog maar het gaspedaal, de rem en het licht gevonden. Er zitten nog zoveel knoppen op waarmee je allerlei dingen kunt doen, maar die durf ik niet zo maar te activeren omdat ik dan bang ben dat ik dingen kwijt raak of onherstelbaar verpest. Dit heeft me tot nu toe ook nog geremd in het delen van mijn blog met anderen, terwijl dat natuurlijk toch wel het doel is. Ik wil natuurlijk het liefst scoren met een gelikte layout en leuke verhalen, zodat mensen terugkomen en zich zelfs misschien abonneren. (Dit moet met de follow-knop geloof ik. Het schijnt ook met RSS-feed te kunnen, maar dat heb ik nog niet kunnen instellen helaas). Kortom ik fröbel wat af op de computer en dat kost best wel wat tijd. En tijd is natuurlijk een van onze kostbaarste bezittingen waar we allemaal vaak erg roekeloos mee omspringen. Computeren is vluchtig en het geeft vaak een onbevredigigend gevoel omdat er zo weinig overblijft van de tijd die je erin stopt.

Laatst was ik weer eens ouderwets aan het fröbelen met papier, dat is veel fijner want dan heb je aan het eind wat in je handen. In een creatieve bui heb ik me laten verleiden tot de aanschaf van allerlei mooie kaarten en enveloppen om persoonlijke wenskaarten te kunnen maken een paar jaar geleden. Ook heb ik nog veel mooi papier in huis voor scrapbooking, maar dat ligt maar te liggen omdat ik nu veel foto’s digitaal inplak. Ik maak geen bijzondere kaarten, want ik ben met schaar en papier veel onhandiger dan met naald en draad. Papier is stug en je kunt geen fouten maken want die zie je onherroepellijk. Bij naaien plooi en rek je wat en dan komt het toch wel weer goed. Voor mijn 50e verjaardag heb ik ook heel veel kaarten gekregen – super bedankt allemaal!- waaronder ook hele mooie zelfgemaakte kunstwerkjes. Het leukste van kaarten maken is wel dat het zo heilzaam is om met je handen bezig te zijn. Je kijkt naar de kleuren en structuren die bij elkaar passen. Je knipt, ponst, scheurt en plakt tot je denkt dat het een toonbaar geheel is. Toen ik begon die ochtend zat ik vol gezinsstress maar na 3 uur kon ik bijna niet ophouden met knippen en plakken. Ik heb het resultaat maar van een afstandje gefotografeerd, want ze vallen nog niet in de categorie kunstwerkjes. Misschien valt er binnenkort eentje bij je in de bus, want ik heb nu weer een hele voorraad!!!

Advertenties

»

  1. joan Stas schreef:

    Hoi Dorothé,

    Wees niet bevreesd om je blog met anderen te delen. Het is hartstikke goed!
    Ik ben te laat met je te feliciteren maar toch bij deze heel veel felicitaties met je 50ste verjaardag! Ik hoop dat het een leuke dag is geweest.
    Veel groetjes,
    Joan

  2. djaktief schreef:

    Bedankt Joan! Het was een dag zoals ik me wenste!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s