Het was -5 graden op de autothermostaat afgelopen zondagochtend, maar er waren toch weer heel veel deelnemers voor de 3e trainingsloop bij atletiekvereniging Energie. Zoveel deelnemers dat de laatste twee tempogroepen werden gesplitst. Ik sloot me aan bij de eerste ’30 min over 5 km groep’ en koos direct positie achter de twee tempomakers. Het ging goed allemaal. Het was wel zwaar door de kou en ik moest een sanitaire stop houden, waarna ik eigenlijk niet meer warm werd, ondanks het feit dat ik meer inspanning moest moest doen om weer bij de ploeg aan te sluiten. Mannen hebben het maar makkelijk. Het liep rustig allemaal, mijn medelopers waren niet erg spraakzaam, pas toen we er twee drinkposten op hadden zitten – na 14 km- kwamen er gesprekjes op gang.

De weg was af en toe glad maar er was gestrooid. Voor de route zie http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=162217 Helaas was er na ca. 20 km in Bolnes een stuk door de sneeuw waarop het glibberig was en waar je je slecht kon afzetten. Daar konden onze vermoeide en koude benen slecht tegen. Ik kreeg weer visioenen van de kramp die ik vorig jaar in mijn bilspieren had gerkegen een paar kilometer verder op dezelfde route. Gelukkig bleven de benen gaan en hoefde ik er niet af. Ik had deze keer ook bewust gegeten en gedronken met het oog op de lengte van de tocht. Bij 7 km twee bekertjes sportdrank – ze zitten maar half vol – en een plakje perperkoek, Bij 14 km idem + twee winegums en toen ook mijn appelmoes/banaan knijpfruit van AH. Bij de laatste post op 21 km nam ik mijn eigen 250 ml sportdrank, weer peperkoek en zes winegums, waarvan ik er een paar weg stopte voor het geval dat.  Met de finish nog 4 km weg vertrok er een jonge dame uit onze groep  in een hoger tempo en dat was erg frustrerend voor mij en anderen die toch wel hun behoorlijk hun best moesten doen om het aangegeven tempo vol te houden. Op dat moment hielp stevig kauwen op die reservewinegums uitstekend om de laatste (kilo)meters te volbrengen. Bij aankomst werden we weer uitstekend onthaald op warme bouillon, sinaasappel, liga en sportdrank. We kregen het advies om niet te rekken en te strekken omdat het zo koud was geweest en onze spieren zouden daar eerder schade door op kunnen lopen. Dat beetje spierpijn moesten we dan maar voor lief nemen de volgende dag.

Die middag voelde ik me goed en na een bad begon ik aan wat huiswerk voor mijn naaicursus en nog wat achterstallig verstelwerk. Ik streek ook nog de was, maar liet het eten koken lekker over aan manlief. Ik voelde wel steeds meer pijn in mijn kruis. Zo’n ‘laatste weken zwangerschapsgevoel’ was het en veel vrouwen begrijpen dan precies wat ik bedoel. De volgende dag was het nog niet veel beter. Het leek me niet verstandig om op de hometrainer te gaan zitten om het eruit te fietsen, want het zat op een lastige plek. Dinsdagochtend heb ik toen in de sportschool op de lopende band een hersteltraining gedaan. Normaal loop ik daar heel gemakkelijk 10 km/u en loop ik in op 9 km/u maar dat zat er niet in. Ik kon slechts pijnvrij lopen bij een tempo van maximaal 8 km/u maar toen kwam de bloedsomloop goed op gang en genoot ik ervan om  in ca. een half uurtje alle spierpijnmisère eruit te lopen, met nog wat nadribbelen en uitwandelen. Vervolgens heb ik nog 2 km geroeid en de verplichte buikspieroefeningen gedaaan.

Daarna heb ik de apparaten opgezocht voor versteviging van de betreffende beenspieren die me zo in de steek hadden gelaten: de abductoren zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Adductoren_van_het_bovenbeen en even voorzichtig met laag gewicht uitgeprobeerd. Normaliter zitten die oefeningen in mijn fitnessprogramma, maar als ik zoveel aan het lopen ben werken krachtoefeningen contaproductief en dan schrap ik de beenspieroefeingen een tijdje. Het bleken precies die aanhechtingen te zijn, dus als volgende week alles weer een beetje normaal fuctioneert, dan ga ik die oefeningen toch maar weer doen. Dit wordt dus een rustig herstelweekje met niet teveel kilometers (do  en vr 10 km en zo 21,1 km)  alles in laag tempo om volgende week weer stevig er tegenaan te kunnen. Want we moeten nog wel een keertje 30, 32 en 35 en uiteindelijk 42,2 km op de teller krijgen.  Voor tips ter versterking van die abductoren en de bilspieren hou ik me -letterlijk- zeer aanbevolen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s