Onlangs las ik een boek dat heel veel indruk op me heeft gemaakt. Normaal verslind ik een boek en ben ik pas blij en voldaan als ik het uit heb, maar deze keer genoot ik echt van het lezen. De woorden smaakten beter als ik langzaam las en goed tot me liet doordringen. Ik ging zelfs zo ver dat ik briefjes in het boek legde om bepaalde passages te herlezen en er opnieuw van te genieten.

Lees eerst hier waar het verhaal over gaat. En klik hier voor informatie over de hoofdpersoon Vaslav Nijinsky

Hier volgen de fragmenten waar ik zo van heb genoten:

blz. 48 Peter:

Rond die tijd droogden ze ook op, onze plannen voor de toekomst, of als mijn broer ze nog altijd koesterde, dan hield hij ze in elk geval verder voor zich. Zoals ik dat deed. Om mijn ouders niet te kwetsen. Met iedere toekomstdroom verraadt een kind zijn ouders, alsof hun leven hem te min is. Hoe dan ook, ik concentreerde me op wat ik had en begon, net zoals zij, de lof te zingen van het vele dat wij wél onder handbereik hadden.

blz. 61  Peter en Vaslav:

Ik weet niet waarom een mens zo nodig een uurwerk moet hebben, mopperde ik, bang dat we onze trein gingen missen, als hem er zo weinig aan gelegenis op tijd te komen.

Niet om zich te laten opjagen in elk geval zei mijnheer kalm. Het helpt  herinneren dat het leven te snel verloopt om het te verdoen.

blz. 92 Lise tegen Peter:

Kijk nou eens goed, zei ze. Kijk eens hoe wij eraan toe zijn, waar wij hier zitten, hoe wij eruit zien. In godsnaam, neem het leven zoals het is. Ik weet best dat een ander er meer uithaalt, moet ik me dat door jou dan nog eens laten inwrijven? Wat koop ik voor mooie verhalen over iemand van wie ik morgenochtend de wc weer moet schrobben?

Eerst dacht ik dat ze het zei uit onvrede over onze positie of uit jaloezie, later begreep ik dat er mensen bestaan die van het koesteren van dromen juist onrustig worden. Stel je toch voor dat iedereen zo dacht, dan zou er nergens meer gedanst worden.

blz. 115 Noldo tegen Peter:

Je leven aanvaarden zoals het is, is ook een uitdaging, heeft hij me ooit gezegd, misschien wel de grootste waarvoor een mens kan komen te staan.

Wie weet heeft hij gelijk  en voelen wij allemaal dezelfde onrust, zijn het precies dezeflde zenuwen die Lise onzeker maken en mijn ouders zo verdrietig. Het zijn de verre klanken van het feest. Zouden wij gelukkiger zijn geweest als we nooit iets hadden opgevangen van de melodiën in de verte?

blz 197 Sergej en Dima:

Schoonheid blijft dus schoonheid, lalde de een bijvoorbeeld, ook als geen mens het ooit te zien krijgt. Natuurlijk man, overschreeuwde de ander hem dan. Al krijgt geen sterveling zoiets ooit te zien, alles wat mooi is heeft recht van bestaan – en wij, jij en ik, wij zien dat. Wij zijn dus degenen die daarvoor moeten vechten, hoor je,  al moeten we ervoor sneuvelen. Al dat moois heeft nou eenmaal het recht om te worden geschapen, gezien, gewoon, nou ja omdat het mooi is.

blz. 216 Sergej Pavlovitsj Diaghilev:

Al het mogelijke doen is onbelangrijk, het enige wat telt is dat je het ónmogelijke voor elkaar krijgt.

blz. 249 Peter:

Wat zouden we beginnen als we wisten wat ons te wachten stond? Niet veel meer, ben ik bang. Konden we ons leven bekijken zoals de goden het zien, van begin tot eind alles overzichtelijk in één oogopslag, dan konden we de stommiteit van bepaalde beslissingen van tevoren inzien. De zinloosheid van ons verzet en al ons vechten zou ons de lust ontnemen wat voor strijd dan ook nog aan te gaan. We zouden geen doodlopend pad meer inslaan en onze weg zonder verder avontuur afsukkelen, rechtstreeks naar het eind dat we onderhand kunnen dromen. Geluk zou ons niet meer kunnen verrassen. In plaats daarvan zouden we gaan zitten wachten, angstig en lamgslagen, op alle dreunen van het lot, die we van verre zien aankomen. Er zouden geen risico’s meer bestaan. Geen spijt. Kortom, het zou er niet veel meer toe doen of wij waken of slapen. je zou het leven nauwelijk nog kunnen onderscheiden van de dood. Ik vraag me af waar meer durf voor nodig is, doorleven met een lot dat je kent of aanmodderen zonder enig idee van wat je staat te gebeuren.

blz. 277 Romola:

Vanaf dat moment lopen de gebeurtenissen in mijn hoofd nogal dooreen. In die laatste maanden van de oorlog overkwam ons zoveel, om ons heen was het lijden zo intens en onvoorstelbaar dat mijn hersenen het niet helder hebben willen opslaan. Om die dagen door te komen hebben ze mijn waarneming soms verdoofd. Om alles acheraf te kunnen behappen hebben ze gebeurtenissen herschikt of afgezwakt, zo lijkt het wel, veranderd of vertraagd als in een droom.

blz. 286 Sergej:

Haat, vezuchtte Sergej Pavlovitsj met gedempte stem. Het vuur was eruit maar daarom was de toon niet minder omineus. Hij herkauwde dat woord, alsof het iets nieuws was dat  hij eerst moest proeven: Haat. Vlak klonk hij, alsof de witte laag ook ons gesprek bedolven had. Wat is dat anders dan ontspoorde liefde? Het is beter dan niks, in elk geval meer dan onverschilligheid. haat is net zo goed een bewijs dat je samen een eind gekomen bent. Tegen het eind van de reis is je een goot ongeluk overkomen. Er is veel schade, wagons zijn van de rails gelopen, mensen zijn gewond geraakt, maar dat betekent niet dat je die na verloop van tijd  met vereende krachten niet weer terug op het spoor kunt zetten.

blz. 323 Peter:

Als kind was dat iets waar ik uren naar kon kijken, languit liggend in het gras, de wolken die over ons dal trokken. En dan maar fantaseren. Over mensen die zij op hun reis al met hun schaduw hadden aangeraakt, over steden en velden waar ze zo meteen nog overheen zouden trekken. Over alle mogelijke bestaande en niet bestaande landen die zich daarachter bevonden, buiten ons gezichtsveld, ver voorbij de kammen van de ring van bergen die ons hier omsluit. Ik stelde mij ook altijd een jongen voor, ergens verop, die precies zoals ik hier op zijn rug naar de hemel lag te kijken en zometeen daarginds diezelfde wolken zou zien verschijnen die ik net had uitgezwaaid. Wie hierboven wordt geboren twijfelt niet over zijn grenzen. Als onneembare muren rijzen ze aan alle kanten voor je op en onttrekken de wereld aan je gezichtsveld. Ik heb dat nooit erg gevonden, integendeel, ik vond het prachtig. Er is niets wat een mens zo aanzet tot dromen als een beperkt zicht. Zolang je dingen niet kunt zien kun je ze zo mooi maken als je zelf wilt.

blz. 334 Nietsche tegen Peter:

Op een dag riep hij me en wees hij me op een worm waar hij per ongeluk op was gaan staan. Het diertje was niet dood, maar lag opgerold en ineengekrompen op het bergpad. die is slim, lachte hij. Om niet nog eens te worden vertrapt moet je je zo klein mogelijk maken. Stil zijn en nederig en maar hopen dat je niet opvalt.

blz. 342 Vaslav:

Vandaag ga ik u tonen wat het betekent om te scheppen, begint hij. Iets uit niets te maken; wat dat zeggen wil gaat u hier vanmiddag zien. Hij pakt een stoel en zet die in alle rust neer, midden op het toneel, recht tegenover zijn publiek. Ik schenk u een blik in onze ziel.Voor één keer zal ik laten zien hoe wij leven, hoe wij lijden, hoe en kunstenaar creëert.

blz. 343 Peter:

Onderhand is er een spanning die bepaald onaangenaam aan het worden is, een druk die zich boven onze hoofden lijkt op te bouwen, als een zomerstorm tussen de wanden van het dal. Gevangen voel je je door iets wat niet te zien is en wat niet valt te begrijpen. Ieder is hier vrij om te gaan, maar geen mens komt op dat idee, want tegelijk is het een wonder.

blz. 354 Sergej:

Alles hang af van de keuze die je maakt,nietwaar? In je hoofd kan die voorstelling die je van je leven hebt nog zo prachtig zijn, op een dag moet je er toch mee naar buiten komen. Dat is een hele schok. De mensen die je om je heen verzameld hebt blijken ineens helemaal niet zo hoog te kunnen springen als jij je al die tijd had voorgesteld. Ze pakken jouw aanwijzingen niet op. Het lijkt wel of ze niet weten hoe ze de ruimte moeten vullen. Zij voelen niet aan waar je heen wilt en missen de expressie die jij voor ogen had. Daar begint het compromis. Het ene mooie idee na het andere moet je opofferen.

……………….

En dan ben jij nog bevoorrecht natuurlijk, Vaslav. Jij kunt in je eentje dansen. Zoals je vandaag gedaan hebt.Met niemands beperkingen heb je dan iets te maken, alleen met die van jezelf. En met die van je publiek, dat te dom is, lijkt het,om alle mogelijkheden te begrijpen van het leven dat jij probeert te verbeelden. Dit is het laatste gevecht. Wil je dat niet meer leveren, dan dans je gwoon verder in je verbeelding. In zijn hoofd danst een mens altijd precies even wild en weelderig al hij het zichzelf had voorgesteld.

Als je nog meer informatie over Vaslav wilt klik dan hier en over de schrijver Arthur Japin is hier meer informatie te vinden.

Als jullie leessuggesties hebben hoor ik ze graag.

Advertenties

»

  1. Zuster Klivia schreef:

    Oeh, ik vind er niks an, aan Japin. Te wollig, te uitgebreid, te lastig. Tsja: die smaak hè? En dat twisten 😉

  2. Lex schreef:

    Wat een fantastisch verslag van een mooie leeservaring!

  3. femke schreef:

    wow Dorothé….dat boek moet ik lezen.

  4. djaktief schreef:

    Meningen over boeken verschillen uiteraard. Het hangt ook erg van je persoonlijke situatie op dat moment af of en hoe een boek bij je binnenkomt. Op het strand lees ik wat anders. De afwisseling vind ik ook belangrijk.

    groetjes,

    Dorothé

  5. Ronald schreef:

    Mooi verslag…. van een mooi boek.

    Het boek heeft mij aangegrepen.

    De zinloosheid van het bestaan wordt helder beschreven in het geciteerde fragment Peter pg 249. Maar als het allemaal zinloos is dan houdt het feest op.
    Die conclusie trok Vaslav … en hij trok zich terug.
    Romola overziet niet het hele pad … zij is geen creatieveling, en zij blijft standvastig haar liefde verdedigen, Vaslav als een kasplantje verzorgende en zoeken naar een manier om hem weer terug te brengen.
    Djaghilev kijkt weemoedig terug op een rijk leven vol extremen, grootse liefde, grootse shows, een rijk leven waarvoor gestreden moest worden. Creatie op het hoogste niveau.. daar hoort haat ook in thuis. Wat zijn conclusie is na de daad van Vaslav en hoe hij verder gaat weet ik niet.
    Dan de laatste persoon Peter, nuchter en hulpvaardig: ook daarvan was ik diep onder de indruk. Zijn leven was goed, zijn toekomst is zeker in een mooie vallei, (die zo mooi is dat rijke mensen de moeite nemen en er dik geld aan besteden om van hetzelfde dal te kunnen genieten. En zelfs deze bezoekers kunnen deze vallei niet in dezelfde mate genieten als een vaste bewoner). Hij laat dit alles achter, een mooie vallei een lieve vrouw een zekere toekomst (niets creatiefs dus). Een onzekere toekomst tegemoet, maar juist de onzekerheid geeft voor hem het leven zin. (Je zou hem misschien een beginnende creatieveling kunnen noemen.)

    Wat mij ook diep aangrijpt is de pijn die aangedaan wordt aan de achtergelaten geliefdes.

    En dan heb je ook nog eens Nietsche die in deze roman voorbijkomt. Een briljante filosoof die gek wordt. Vlak voor zijn waanzin toeslaat toont hij aan Peter zijn liefde voor het hele universum. Hetzelfde als wat Vaslav later deed. En Peter herkende de symptomen bij Vaslav van vroeger van Nietsche.

    Kortom, ik heb een boek gelezen waarin ik ideeën herkende, mezelf herkende, waarin ik me identificeerde met Nietsche (ik ben ook filosofisch ingesteld) en met Vaslav, maar hun reactie, nml. gek worden hoop te vermijden. Niet dus. Ik zit al 1,5 jaar overspannen thuis en volgens mij heb ik het boek 2 jaar geleden gelezen.

    Ik hoop weer te kunnen leven, weer te kunnen genieten van het leven zoals het zich ontrold, met dezelfde moed als Peter (maar dan zonder verdriet te veroorzaken bij achterblijvers).

    Ik heb het boek twee keer gelezen. Een derde keer het boek lezen, hoe mooi ook, durf ik niet, vanwege mijn gemoedsrust.
    Ik wist niet dat een boek zoveel kan aanrichten.

    • djaktief schreef:

      Hi Ronald,

      Er is heel veel over het boek te zeggen, maar ik probeer het boek zelf te laten spreken. Als je het goed tot je laat doordringen doet het wel wat met je. Soms is het goed om die deur open te zetten, maar soms moet je hem ook sluiten.

      Bedankt voor je bijdrage, groet,

      Dorothé

  6. staartje schreef:

    Prachtig boek. ik ben dol op Japin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s