2013-11-22 08.18.50_1

Dat ik huidkanker heb doet meer met me dan ik dacht. Ik ben er niet de hele tijd mee bezig maar het duikt op allerlei momenten ineens op tussen alle gewone dingen… echt overal… dus ook in dit blog…

Donderdagavond sta ik te koken (letterlijk) en dan belt er totaal onverwacht (ik zou pas over 3 weken iets horen) een arts die zegt:  ‘U bent besproken in het team en de plastisch chirurg wil u zien. Of ik dinsdag om 08.15 a.s. dinsdag in het EMC kan komen?’ Je zegt dan gewoon ja en kookt verder maar dan letterlijk en figuurlijk. Het kostte me tot vandaag toe om weer tot rust te komen. Vannacht sliep ik nl. goed voor het eerst deze week. Erover praten met mensen is moeilijk, want iedereen heeft een mening en familie die ook zoiets heeft gehad en dat leggen ze dan bij mij neer in de hoop dat dat helpt en dat is niet zo. Het beperkte begrip en gebrek aan ruimte voor mijn angsten en zorgen doet vaak extra pijn en daarom heb ik niet zoveel contact met mensen als anders. Ik weet dat iedereen het allemaal goed bedoeld. Iedereen reageert gewoon zoals hij of zij is en dat is altijd goed – ook niets laten horen en afwachten trouwens –  maar ik kan er niet altijd mee om gaan. Het is zoals Repel zo mooi verwoorde in een reactie op mijn vorige blog  ‘de weg is lang en onbekend. Ik zal proberen zo dicht mogelijk naast je te lopen als ik kan.’  Iedereen doet wat hij of zijn kan!

P1120266_1

Verder ben ik ook blij met de momenten dat ik niet aan de huidkanker denk omdat ik gewoon met andere dingen bezig ben. Uiteraard ren ik regelmatig maar ik zit ook veel achter de naaimachines, soms alleen maar ook samen met klanten in het naaicafé én in de workshop die ik volgde bij Leonie van Avenir Mode in Den Bosch. Daar wilde ik de hele tijd al over schrijven maar er waren teveel woorden die eerst genoteerd wilden worden, dus vandaar dat het wat later komt. Ik blog ook graag over het naaien omdat daardoor beschrijvingen ontstaan die ik later weer als handleiding kan gebruiken voor mezelf en voor anderen. Toch moet het verhaal over mijn belevenissen ”in de stad van zoete lieve Gerritje” nog even wachten tot deel twee, want anders wordt het blogverhaal veel te lang.

Eerst een handleiding naar aanleiding van de reparatie van de scheur in de nieuwe broek van oudste:

  • Knip de rafels weg en zorg dat de te verstellen plek een makkelijke rechte vorm heeft.  Strijk er evt. vlieseline achter zodat het niet verder kan rafelen (dat bedacht ik later pas ).
  • Knip de hoeken schuin in zodat je naadruimte krijgt.
  • Zoek een lapje van dezelfde stof met één cm naad. Ik gebruikte de stof aan de binnenkant van de zak de zgn. ‘inkijk’. Als je gat 3x 4 cm is, dan heb je een lapje van 5 x 6 cm nodig. Let vóór het knippen op of de draadrichting en de vleug overeenkomt met die van de plaats van het gat. Ik had geen keuze want ik had alleen maar dit lapje.

2013-11-21 09.42.38_1 2013-11-21 09.42.57_1

  • Speldt het lapje met 1 cm naad aan de binnenkant van de broek en rijg het vast. Hoe nauwkeuriger je werkt hoe mooier het wordt.
  • Stik dan het lapje dan precies van en tot de ingeknipte hoek vast. Het kan handig zijn om het ritsvoetje te gebruiken.
  • Vouw de overgebleven hoekjes haaks/loodrecht op de gemaakte stiksels en zet het vast met een speld.
  • Stik het lapje dan precies van en tot die ingeknipte hoeken

2013-11-21 09.56.04_1 2013-11-21 10.03.52_1

  • Dan de rijgdragen eruit halen en verstelstuk goed platpersen.
  • Voor extra stevigheid heb ik de randen doorgestikt, maar dat hoeft niet.
  • Daarna de naden bijknippen en evt. afwerken met zigzag of door er een stuk vlieseline over te strijken aan de binnenkant (dat kan prettiger zitten).

2013-11-21 10.50.53_1 2013-11-21 10.54.25_1

Over het resultaat ben ik redelijk tevreden. Het trekt een beetje omdat de stof uitgerekt was en ik geen vlieseline heb gebruikt maar het zit op een plek waar je het niet zo ziet gelukkig. De broek is weer goed draagbaar.

2013-11-22 08.19.02_1

De foto’s zijn een beetje wazig (toeval?) maar de werkwijze is wel duidelijk denk ik. Terwijl ik met de reparatie bezig was dacht ik er nog niet aan, maar na het telefoontje van donderdag realiseerde ik me dat de plastisch chirurg ook op een dergelijke manier met mij aan de slag moet, want de aangedane plek huidkanker is ca. 3 x 4 cm en het zit vrij diep. Ik heb veel vertrouwen in de kundigheid van de artsen van het EMC en in de operatietechnieken. Ik hoop dat ik over een tijdje ook kan zeggen … je ziet er bijna niets meer van…. zeker niet van een afstand …. en tijd heelt alle wonden…. Mentaal lukt me dat ook wel maar  emotioneel is het veel moeilijker. Het belangrijkste is natuurlijk dat de kanker verwijderd wordt en ik zal zeker niet teveel in goede delen van mijzelf laten snijden omwille van het ‘mooi’. Ik moet er gewoon op vertrouwen dat het goed komt, maar dat is van tijd tot tijd best moeilijk.

2013-11-22 08.18.50_1

Advertenties

»

  1. Jacinta van Mil-Floor schreef:

    Leuke foto van je!

    Met vriendelijke groet,

    Jacinta van Mil

  2. isis45 schreef:

    Ik denk dat niemand je hierbij kan helpen, het is iets dat je alleen moet verwerken. Veel sterkte in ieder geval.

  3. ruud schreef:

    natuurlijk denk je er veel en vaak aan.
    het is ook niet niks…..
    sterkte
    en morgen de gedachten lekker verplaatsen en genieten van een mooi uitstapje.
    loopze!

  4. Inge schreef:

    Dorothe, ik weet dat niks echt helpt maar wil je toch laten weten dat ik herken wat je zegt over dat het zo moeilijk is om er over te praten, en dat iedereen een mening heeft.
    Ik herken het om dat ik zelf jaren niet heb gepraat over wat ik heb. Omdat ik niet tegen het onbegrip (of liever gezegd, het onvermogen tot begrip) kon, dat doet pijn, zoals je schrijft. Maar ja, zo was ik zelf vroeger ook, je moet iets meemaken voordat het echt tot je doordringt.
    Zeg het maar gewoon als je je alleen voelt, zelfs al kunnen anderen niet begrijpen hoe je ziekte voor je is, dat begrijpen de mensen die van je houden altijd wel, is mijn ervaring.

    Ik vind het trouwens erg moedig van je dat je zo trouw opschrijft wat er met je gebeurt!
    Veel sterkte en wijsheid gewenst …

  5. Lianne schreef:

    Fijn dat je eerder opgeroepen wordt door EMC dan gepland! Ik ben heel benieuwd naar de bevindingen van het team en de te nemen stappen. Veel sterkte!

  6. baasbraal schreef:

    Je hoeft ook niet alles ineens aan te kunnen hoor! Het is toch gewoon flink balen…..

  7. Jannet schreef:

    Hé meissie! Van naaien heb ik geen verstand, van ziektes een beetje, van troost op de juiste manier geven weet ik totaal niets omdat iedereen anders reageert. Wat de één troost geeft werkt bij de ander juist niet. Maar ik weet zeker dat iedereen het goed met je bedoelt, ik ook. Blijf erover schrijven want dat kan ook troost geven. En dat hoeft echt niet altijd op een zachte rustige manier, een keertje vloeken, tieren en schelden kan heerlijk zijn en opluchten. Doe maar zoals je het zelf wilt, wij passen ons wel aan.
    Sterkte hoor, ook al reageer ik niet altijd, ik denk echt wel aan je.

  8. Lou-ter-Lou schreef:

    Ik lees nu dit blog… (ik ben zelf uit jou bekende redenen ook niet zo snel met lezen de laatste tijd :-/ ). Bah wat rot… die onzekerheid, het steeds weer ermee geconfronteerd worden, het gesprek morgen… ik ken je gevoel, ik kan het me zo voorstellen… Heel heel erg veel sterkte lieve Dorothé. Ik zal aan je denken. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s