2014-01-18 11.48.04_1 2014-01-18 13.09.53_1

Het had goed geregend afgelopen week, maar het viel mee met de trail zoals je aan onze schoenen vooraf en nadien kunt zien.

2014-01-18 11.47.57_1

Gisteren stond ik dus op tijd – foutje vorige keer –  aan de start voor de volgende Roparunsponsoraktie: de Ziedewijtrail en wel samen met Monique, mijn trainingsmaatje die ik leerde kennen in 2010 bij de trainingslopen voor de marathon van Rotterdam. We komen elkaar af en toe tegen bij wedstrijdjes en besloten dit jaar samen de Greensrun te lopen. Omdat deze trail zo’n beetje in haar achtertuin in Ridderkerk begint, was dit een mooie gelegenheid om haar trainingsstek te leren kennen. Ja waar ik dus een wedstrijdje kom doen, daar kun je dus gewoon dagelijks trainen: de Gorzen – natuurgebied op een voormalige vuilstort – heeft een paaltjesroute van ca. 5 km.

Om 12.00 uur mocht de 10,2 km van start en vijf minuten later de 5,1 km. Alles was picobello georganiseerd bij het debuut van deze loop. Het is heel relaxed om even je nummer op te halen en te kletsen met de vrijwilligers en medelopers in plaats van wachten in rijen voor de tafels, de dixies, keiharde muziek I  ❤ small runs tegenwoordig omdat het allemaal zoveel gemoedelijker gaat en de startvakstress ontbreekt.

Foto650-JX7G4UCW

Afijn daar gingen we dus over het schelpenpad zigzaggend door dit minigebied. Monique zou één rondje doen en ik dus twee. Ze waarschuwde me voor iedere bocht, klim en mogelijke glibberlocatie en vertelde over het parcours dat een heus Coopertestrondje met afstandsaanduiding heeft en over ‘Diks hill’, de klim die vernoemd is naar haar trainer. Het parcours was een stuk pittiger als de 15-km-trail die ik in Geldrop  heb gelopen. Je moest goed opletten om niet uit te glijden en er zat een heuse klim in die ik nauwelijks hardlopend kon halen. Toch had ik tijd genoeg om te genieten van onverwachte vergezichten, maar aan foto’s heb ik me niet gewaagd omdat ik mijn aandacht bij het parcours nodig had. Onderweg stonden veel vrijwilligers om de weg te wijzen, die overigens goed was aangegeven d.m.v. linten en veel van hen maakten foto’s. Ik ben benieuwd wanneer die ergens online komen. Wie weet zet ik er dan nog wel een aantal in dit verslag.

Oh ja en de tijden…. het eerste rondje ging in 0:34:42 = 5,2 km en de tweede klokte ik af op 1:03:33 = 10,2 km een negatieve split dus 😉 Maar goed dat de tijd bij trails niet zo belangrijk is, want ik drukte op een verkeerd knopje van mijn Garmin en foetsie waren de minuten en seconden… niet opgeslagen dus.  Het eerste rondje was veel gezelliger als het tweede zonder Monique, maar daar heb ik me ingespannen om een flink tempo te lopen.

Zo probeer ik steeds nieuwe uitdagingen te zoeken in het hardlopen, want dat heb ik op dit moment nodig. Ik heb geen focus op een grotere wedstrijd dit jaar in verband met de operatie over een week  – de exacte datum vermeld ik niet  – daardoor ben ik een beetje doelloos aan het trainen. Ik merk dat ik meer moeite heb om op pad te gaan, maar als ik eenmaal onderweg ben dan verdwijnt die tegenzin als sneeuw voor de zon.

2014-01-18 16.38.23_1

Daarom haalde ik wat trainingsfratsen uit de kast om mezelf eens uit te dagen. Ooit las ik in een blog bij Jacqueline over een dobbelsteentraining. Ik heb nl. een hekel aan tempotrainingen. Ik doe hooguit 5 km interval op de loopband bij de fitness of 10 km fartlek in het donker als ik snel weer thuis wil zijn. Ik kan me er niet zo goed toe zetten. Afgelopen vrijdag met trainingsmaatje Pauline – die wel veel sneller is al ik, maar net zo’n pest heeft aan intervallen – hebben we het uitgeprobeerd. Eerst inlopen dus, dan warming up en loopscholing (dat was ook al lang geleden) en toen rollen maar met de dobbelsteen. Hij kwam gelijk op 4 dus dat was een pittige start van 4 minuten tempolopen en daarna 2 minuten (=de helft van het aantal ogen) dribbelen om weer bij te komen. Toen de volgende worp weer 4 was en de daaropvolgende worp 6 hebben we het halveren van het aantal ogen maar overgeslagen. Zo’n twee kilometer van de meet liepen we heel tevreden uit….. wat een spelletje met je kan doen 😉

rhoon gewoon

Een andere trainingsfrats had ik gelezen bij Ren Mama Ren, een informatief blog voor moeders die hardlopen: rennen met wandelpauzes. Op blogs van ultralopers had ik al diverse keren gelezen over de effecten van wandelen op het duurvermogen dus ik heb de website van Jeff Galloway, de goeroe van de Run-Walk-Run-methode, er eens op nageslagen. Het beloofde heel wat… sneller worden, minder moe worden, sneller herstellen en dat zijn verbeteringen die me als loper zeer aanspreken. Maar ik ben geen mens voor schema’s en regels. Ik train volgens enkele simpele basisprincipes en voor de rest op mijn gevoel. Ik heb het uitgeprobeerd op een duurloop van > 16 km die ik heel regelmatig doe over de dijk en golfbaan naar Rhoon en weer terug. De Garmingegevens van tijd en hartslag van de normale duurloop staan hierboven en die van de Run-Walk-Run-methode hieronder:

rhoon run walk run

Opvallend verschil tussen de grafieken zijn natuurlijk de looppauzes. Ik had geen zin in ingewikkeld gedoe en heb na iedere ronde op mijn Garmin = 2,5 km één minuut gewandeld. Een keert ietsje langer en vroeger ivm een toiletpauze bij een restaurantje wat handiger uitkwam.  Maar als je de rode hartslaggrafiek bekijkt dan zie je dat mijn hartslag in de tweede helft van de duurloop volgens de RWR-methode flink lager is. Dat biedt perspectieven voor de langere afstanden. De eindtijd voor deze afstand was 3 minuten langer voor de RWR-methode ten opzichte van de laatste keer die afstand in december, maar dat zegt niet zoveel omdat het duurlooptempo toch wel eens wat varieert.

Maar het liep absoluut niet lekker. Het was makkelijk om na het trillen van mijn Garmin te gaan wandelen, maar daarna loop je een minuut lang op je klok te kijken of je weer moet gaan rennen. Dat is erg onrustig. Verder voelde ik mijn bilspieren en hamstrings spannen als ik weer begon te rennen. Waarschijnlijk was ik en werd ik niet warm genoeg door slechts 2,5 km rennen. Iedere keer kostte het me dus moeite om weer te beginnen. Doordat de afstand in stukjes van 2,5 km werd gehakt was ik me ook veel meer bewust van hoe ver ik was en hoeveel ik nog moest. Dat werkte niet motiverend. Ik had nl. die dag niet zoveel zin in een lange duurloop. Meestal gaat dat snel over als ik weer bezig ben, maar omdat ik iedere keer stopte kwam ik niet in een flow.

Eén keertje proberen is onvoldoende om een methode te kunnen beoordelen natuurlijk. Ik denk nl. dat ik bij warm weer die minuut pauze heel anders zou kunnen ervaren. Mijn lichaamstemperatuur gaat dan omlaag en je kunt dan gelijk rustig en voldoende drinken. Verder voelde ik me aan het eind inderdaad minder moe, maar wel stijver. Het lijkt mij ook een methode om een grotere afstand aan te kunnen dan je eigenlijk hebt getraind, zodat je niet volledig gesloopt bent nadien. Dit zou bijv. handig kunnen zijn als je eens een (marathon)training hebt gemist door omstandigheden en je wilt toch weer inhaken bij de daaropvolgende training. Of bijv. als je ziek bent geweest en je wilt je trainingen weer oppakken op een wat lagere intensiteit zonder concessies te doen aan de afstand.

  IMG-20130922-WA0002 uitsnede   9495643940_6db8489540_o uitsnede   DSC_9421_1 uitsnede IMG_967388 uitsnede    P1110194 uitsnede    IMG00184-20130505-1245 uitsnede

Al deze lopende benen zijn van mij tijdens diverse loopjes en wedstrijdjes in 2013 gefotografeerd. De foto’s 1, 3, 4 en 6 zijn op ca. 11-12 km/u en de foto’s 2 en 5 op < 10 km/ uur genomen. Ik zie slordige passen en mooie passen, zwikkende knieën en zwevende voeten, maar ze hebben me steeds tot de eindstreep gebracht dus ik mopper er niet over. Maar er is verbeterruimte. Ik wilde eerst meer weten over de pasfrequentie want ik had gehoord dat veel mensen muziek opzetten om hun pasfrequentie op te voeren. Ik heb het tijdens een duurloop van 13 km met een gemiddeld tempo van 10,2 km/u drie keer opgenomen door 1 minuut lang te tellen hoe vaak mijn linkervoet neerkwam. Ik kwam tot 89, 87 en 89 keer maal twee is dus 178, 174 en 178  passen per minuut. Dat is dus aardig in de buurt van de 180 bpm die als ideaal worden genoemd.

De volgende stap is om het eens op te nemen bij een hoger tempo. Tijdens een wedstrijd lijkt me niet haalbaar omdat ik dan daarop gefocust ben, maar op de lopende band zou het moeten kunnen. Daar kan ik het wedstrijdtempo wel halen. Als de frequentie goed is dan hoef ik daar in ieder geval niks aan te doen. Om sneller te worden moet ik dan alleen maar mijn passen vergroten en zorgen voor een goede looptechniek. Dat is een mooie uitdaging voor na de operatie. Niet zo snel mogelijk weer zo hard mogelijk rennen maar bewuster rennen en op die manier de output verbeteren.

Over een week word ik dus geopereerd. Door het wat langere wachten ben ik er wel naar toe gegroeid. Ik zie er nog steeds tegenop, maar anders als in het begin. Ik noem geen datum omdat ik me vrij wil voelen. Bovendien weet je nooit wie er op internet meeleest. Door erover te bloggen stel ik me kwetsbaar op, maar er zijn grenzen aan wat ik kwijt wil. Alles gaat verder zoveel mogelijk door, maar in aangepaste vorm. Rennen worden wandelen, fietsen en yoga, Naaicafé DJ werkt alleen op afspraak. Er komen verder gewoon blogs over dingen waar ik mee bezig ben (of ben geweest en die ik nog niet heb gepubliceerd) en een aantal reblogs/verwijzingen naar anderen. Jullie horen dus wel en niet van me 😉 Mocht je een vraag hebben dan kun je die stellen via de gegevens die hier staan of via Naaicafé DJ

Advertenties

»

  1. monique de koning schreef:

    Leuk verhaal. Ik zal het dik laten lezen vind hij leuk. De foto’s gaan komen hoor heb even hulp nodig. Het was gezellig. Groetjes

  2. Nicole schreef:

    Hoi Dorothé, wat leuk om jouw ervaringen met de Galloway methode te lezen!

  3. Ada schreef:

    Je hebt weer een goede prestatie geleverd en er weer en gezellig verhaal bij/van gemaakt, ik heb er van genoten en je bent zo goed in conditie dat je vast weer snel herstelt van je operatie
    Fijne dag !
    Groetjes,
    Ada

  4. Lou-ter-Lou schreef:

    Interessant en leuk om te lezen!! Wat een conditie, wauw!!

  5. ruud schreef:

    Hallo Dorothé
    Interessant blogje weer geschreven; altijd leuk om diverse trainings-soorten uit te proberen ook.
    Succes en sterkte volgende week!
    Greetz, Ruud

  6. isis45 schreef:

    Ik vind het wel leuk om te lezen hoe dat lopen en trainen in zijn werk gaat. Het is absoluut niets voor mij, dus petje af!

  7. RunningHanS schreef:

    Leuk dat je bij de trail was. Op http://www.ziedewijenergie.nl staan nu alle fotos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s