2014-02-09 15.19.29_1

Het is nu 14 dagen na de operaties en ik ben twee controles verder. Langzaam aan pak ik de draad weer op letterlijk en figuurlijk want ik zat ook al weer achter de naaimachine. Daarover een volgende keer, eerst dit …

Knipsel indeling emc

Vandaag was ik voor de tweede controle in het EMC. Het is een ongelooflijk complex waaraan voortdurend gebouwd wordt (zie hier) met vele afdelingen en nog meer artsen, studenten en verpleegkundigen etc. Iedere keer word ik geconfronteerd met weer andere artsen, logisch in een opleidingsziekenhuis maar wel moeilijk soms. Vandaag controleerde een hoogzwangere knappe vrouwelijke arts mijn vreselijk korsterige gezicht met blauwe plekken, zwellingen, littekens, lekkende neus en oog. Ze was heel aardig, toonde zich tevreden over de genezing tot nu toe en antwoordde geduldig op mijn vragen. Ik was blij dat het goed was en dat ik weer wat mocht – maar nog niet alles – maar ook verdrietig… want mijn gezicht wordt niet meer zoals het was en het duurt nog een hele tijd voor het er weer een beetje normaler uit gaat zien. Het is al een heel stuk beter dan kort na de operatie maar het duurt ca. één jaar voor de eindtoestand bereikt wordt.

Ik rouw over het verlies van oude vertrouwde gezicht. Blijkbaar hield ik meer van mijn snoet, tronie, smoel, gelaat, postzegel, uiterlijk, bakkes, ponem, toet, porem, snuit of hoe je het ook noemen wilt, dan ik dacht. Zouden we er daarom zoveel woorden voor hebben? Het mentale herstel gaat sowieso wat minder snel dan het fysieke want de ervaringen van de live-operaties en het krijgen van kanker heb je niet zomaar verwerkt. Wat me vooral helpt is het wandelen en buiten zijn en mijn gezin. Ik liep deze twee weken dus meer dan 100 km. Dit zijn de tweets met foto’s van de 2e week op @djaktief met de hashtag #runningwaitsforme (zie vorige blog).

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik heb nog meer foto’s gemaakt van dingen die me aan het denken zetten… mijn blik en visie verruimen, net zoals dat bruggetje aan de kop van dit blog. Wat gebeurt er? Ga ik er onderdoor of eroverheen?

Waarom vind ik bijvoorbeeld boomschors zo mooi als hij ruw, asymmetrisch, gegroefd is en mijn gezicht niet?

 2014-02-06 12.40.33_1 2014-02-06 12.46.51_1 2014-02-06 12.40.10_1 2014-02-06 14.46.15_1

Waarom brengt water me tot rust en geven bomen me geduld?

    2014-02-09 15.18.26_1 2014-02-10 16.51.11_1

Waarom wordt ik vrolijk en gelukkig van dieren, terwijl ik geen huisdierenmens ben?

2014-02-05 13.08.06_1

Verder ontdekte ik nieuwe paden zoals het Vossepad nabij de golfbaan Rhoon, een hardlooprondje in Nijmegen en nog veel meer.

2014-02-05 13.28.55_1 2014-02-08 15.09.18_1

Ik kreeg vandaag goedkeuring om weer voorzichtig te gaan rennen, maar dat wandelen blijf ik ook wel doen, maar ik denk niet dat ik er zo fanatiek over blijf tweeten. Maar het is waar ‘not all those who wander are lost’ (gedicht van Tolkien). Ik kan het jullie aanraden. Misschien wordt dat de nieuwe hashtag ;-).

Het verbaasde me trouwens dat het rennen al zo snel mocht, blijkbaar belast je je gezicht daarbij toch niet zo sterk. Bukken, stofzuigen, sjouwen en tillen is nog steeds ten strengste verboden. Ik kreeg een beetje de kriebels in mijn buik van de zenuwen over dat lopen en daarom het maar gelijk gedaan. Ik vertrok met een haarband en een buff om i.v.m. wind voor een kort rondje Koedood. Ik wilde het alleen doen omdat ik dan bewuster en puur voor mezelf loop. Die 5 km gingen goed ondanks de wind, maar mijn conditie is weg (tempo 6 min/km oftewel 10 km/u). Dat komt waarschijnlijk door de narcose en omdat er nog oplosbare hechtingen in mijn neus zitten waardoor ik weinig lucht krijg. Het voelde wel heel raar in mijn onderkaak want die trilt tijdens het lopen omdat ik ook door mijn mond adem en het leek alsof mijn tanden los zaten. Maar alle lopers weten dat je een stukje moet doorlopen om verlost te worden van onduidelijk pijntjes etc. dus zo gezegd zo gedaan. Al gauw kon ik de buff en haarband af doen omdat ik het veel te warm kreeg. Het was nog niet echt lekker lopen, maar het is wel fijn dat ik het nog kan en weer mag. Het smaakt naar meer in ieder geval. De kop is eraf, nu langzaam weer conditie opbouwen. Hier nog even een foto van hoe ik vertrok.  

P1120991_1

Binnenkort meer over het letterlijk en figuurlijk de draad weer op pakken (Naaicafé DJ en naaiwerk) en zaaien (tuinieren).

Advertenties

»

  1. Ruth schreef:

    mooi moedig verhaal Dorothé, en fijn dat je weer mag en kan genieten van het hardlopen, het helpt toch wel bij het verwerkingsproces hé. Nog heel veel sterkte en beterschap gewenst.

  2. Echt een heel moedig verhaal Dorothé! Bijzonder om te lezen.en dat je het wilt delen. Wat fijn dat je weer wat mag hardlopen en het naaien weer op kan pakken.Dat het allemaal een plekje moet krijgen lijkt me meer dan logisch! Sterkte en beterschap!

  3. Ruud schreef:

    Beste Dorothé
    Het pakt me elke keer weer als ik je blogjes lees.
    Vind het knap van je dat je er zo over kan schrijven, dapper dat je dat wil delen.
    En natuurlijk kost het moeite, kost het tijd om de wonden te helen.
    Maar je blijft stappen zetten, eerst wandelend, nu ook hardlopend.
    Het gaat goedkomen, veel sterkte met het verdere herstel.
    Liefs, Ruud.

  4. baasbraal schreef:

    Een heel heftig verhaal zeg! Je bent een ras doorzetter in ieder geval. Van al die loopjes (behalve Nijmegen) weet ik ongeveer precies hoe je gaat en ik kan wel zeggen dat ik vind dat je heeeeele stukken wandelt en loopt. Leuk, zo’n boerderijwinkel trouwens. Toen ik nog in Nederland woonde, had ik er ook een paar in deHoekse Waard waar ik boodschappen deed. Heel veel succes met de verdere opbouw en ik kijk verlangend uit naar nieuwe logjes.

  5. Veronique schreef:

    doorzetter! Geweldig.

  6. Lou-ter-Lou schreef:

    Fijn om dit alles weer te lezen. Ben ik weer bij 🙂 Geweldig hoor, weer rennen. (En sjee… 10km/h vind ik echt hartstikke snel, dat liep ik vroeger (in mijn lang vervlogen hardlooptijden) al nooit… Verder natuurlijk heftig, nog steeds. Het verwerken van zoiets ingrijpends duurt lang… Alles gaat gewoon door maar in jou is alles anders… Wandel maar lekker door, dan kom je echt wel daar waar je moet wezen. Sterkte en knuffel!!!

  7. Barbara Aalma schreef:

    Wat grappig! Op de 9e etage van de verpleegafdeling heb ik nog 2 jaar als leerling verpleegkundige gewoond!! Goh, toen was ik nog een groentje hier in Nederland….
    Wat fijn dat je weer en kan hardlopen! Er zijn gelukkig genoeg mooie gebieden in NL, ook dichterbij zoals de paden langs de Maas en natuurgebieden in Rhoon, Poortland en Carnisse. Sterkte en een big hug!!

  8. Ada schreef:

    Wat ben je toch een doorzetter, ik heb echt bewondering voor je. En natuurlijk moet je het allemaal verwerken wij mensen hebben nu eenmaal geen knoppen zodat je even op een andere zender kan! Maar het is zo mooi om te lezen dat je zoveel steun vind in een lekker rondje hardlopen
    xxx

  9. isis45 schreef:

    Fijn dat je nu weer voorzichtig kan beginnen met dat wat je zo graag doet. Je bent een doorzetter, je komt er wel. Het kost alleen tijd den dat moet je jezelf gunnen.

  10. Nicole schreef:

    Klinkt als een heftige periode allemaal Dorothé. Het is ook niet niks waarmee je te maken krijgt. Fijn dat er dingen zijn waaruit je kracht kunt putten!

  11. RunningHanS schreef:

    Je bent een bikkel hoor. Gelukkig zag ik je gisteren ook nog rennen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s