P1120945 bloemen bouke_1

Al een paar dagen wil ik bloggen over ‘de draad weer opnemen’ en over het naaiwerk waar ik mee bezig ben en de les van Naaicafé DJ die ik weer gegeven heb, maar het voelt niet goed.

Als mensen vragen hoe het gaat dan voel ik me in de war. Aan een kant doe ik al weer gewoon allerlei dingen, maar ik ben nog niet gewoon. Ik zie er al weer beter uit nu de zwellingen gedeeltelijk zijn weggetrokken, maar een derde van mijn gezicht voelt nog niet gewoon. Het is stijf, beurs, branderig, gezwollen en gedeeltelijk gevoelloos, met korsten bedekt met tranend oog en een lekkende neus met oplosbare hechtingen. Op zich geneest ik goed, dus wat zeur ik nou, maar je zit er dus wel mee alle uren van de dag dat je wakker bent. Het is moeilijk om er geen aandacht te besteden. Ik oefen al met mijn rechtermondhoek om daar weer activiteit in te krijgen, maar ik word niet vrolijk van wat ik in de spiegel (noodzakelijk voor het oefenen) zie.   Anderen zien wat anders dan ik zie of voel.  Ik heb het geschreven aan een lotgenoot na de eerste operaties nu drie weken geleden:

kanker

Gelukkig heb ik een goed behandelbare vorm van kanker dus ik heb de kans dat dit mijn enige gevecht ermee is. Ik schaam me er bijna voor dat ik niet blij ben met dat het zo goed gaat. Ik heb de bevestiging nodig van anderen dat het heftig is geweest en dat het veel tijd en geduld nodig heeft om te genezen en te verwerken. Godzijdank zei mijn huisarts – die een vergeten hechtinkje uit mijn oor verwijderde – dat ik de enige tot nu toe was in haar praktijk van > 3000 patiënten die een dergelijke ingrijpende gezichtsoperatie heeft ondergaan. Het voelt nu alsof ik toestemming heb om er niet gelijk overheen te zijn.

Het voelt goed om te eerlijk te zijn in plaats van alleen vrolijk te bloggen over de dingen die Running Repel zo mooi omschrijft als ‘Happy Life Facebook’. Dus nu weten jullie het… het gaat soms helemaal niet….  en al gaat het soms ook wel…. dan nog ben ik regelmatig verdrietig, opstandig, kort door de bocht, wantrouwig etc.  Ook al stuurden jullie nog zulke lieve berichtjes per post en mail en op Facebook, Twitter en blog. Wel allemaal heel hartelijk bedankt voor al dat meeleven en ook voor de bloemen en cadeautjes. Het is teveel allemaal eigenlijk. Er zijn zoveel mensen die het veel slechter treffen dan ik.

De mooiste bloemen waren van middelste…. zorgvuldig uitgezocht want beperkt zakgeld en met aarzeling in mijn hand gedrukt op die vrijdag voor de operatie bij het winkelcentrum ….. Ze staan boven dit blog en er zat een kaartje bij met ‘we staan allemaal achter je’ erop. En dat doen ze mijn drie jongens. En manlief staat naast me zoals op onderstaande foto tijdens de wandeling van afgelopen zaterdag in die storm.

2014-02-15 15.23.35

De storm zal luwen… het heeft alleen veel tijd nodig.

Advertenties

»

  1. Veronique schreef:

    Ik weet zeker dat je erdoor heen komt Dorothé. Je bent een knokker.

  2. baasbraal schreef:

    Oh, ik zit met tranen hier! Meid, wat een …… zoek hier naar woorden, maar ze komen niet. Ik voel me zo machteloos om aan te moeten zien en lezen hoe het is als jezelf zich tegen jezelf keert……… Het is goed om die triviale dingen weer op te pakken, prima, maar ik begrijp dat je daar dan met je hoofd niet helemaal bij bent of zo. Je komt er door, heus, maar je zal nooit meer dezelfde zijn wed ik….Weet dat ik aan je denk, ook als ik niet eindeloos je mail en twitter en zo, maar ik denk aan je iedere dag en moedig je aan, alleen je hoort het niet. Het fysieke aanmodigen laat ik aan het thuisfront over. En dat soen ze prima, zo te zien.

  3. Ada schreef:

    Je mag natuurlijk boos,verdrietig,opstandig,verward en nog veel meer zijn want dat betekent tenminste dat je een gevoelig mens ben. En mensen hebben nu eenmaal geen knoppen voor een andere zender. Maar met ups en downs sla jij je er wel doorheen met je sterke karakter
    Liefs,
    Ada

  4. ruud schreef:

    Natuurlijk ben je soms boos, verdrietig. Natuurlijk is het een “langdurig” traject.
    Natuurlijk twijfel je soms.
    Het zou on-natuurlijk zijn, als het anders was.
    Neem de tijd Dorothe, het gaat goed komen en je komt er overheen; je bent zo moedig, zo sterk!
    Greetz,
    Ruud

  5. Karien schreef:

    Een van de moeilijkste dingen in het leven is denk ik om jezelf de tijd te geven om te helen, te voelen wat je moet voelen en kleine stapjes te zetten, nieuwe gedachten toe te laten etcetera. En het is helemaal niet raar als je iets moeilijk vindt als een ander het wellicht nog erger heeft. Verdriet, rouw en lijden moeten kunnen en zijn zelfs nodig om je als mens te vormen. Ik ken je niet echt, lees nog maar net mee, maar ik heb wel veel respect voor je! Heel veel sterkte gewenst in dit proces!

  6. Jannet schreef:

    Hé, je hebt onze toestemming toch helemaal niet nodig? Als jij je kl*te voelt dan is dat zo. Dat is je goed recht. En wij kunnen allemaal wel gemakkelijk zeggen dat het allemaal wel goed gaat komen maar wij maken niet mee wat jij meemaakt. Je hebt het zelf al eens heel goed verwoord, je zit in een soort rouwproces. Dat is niet meer dan logisch. Neem je tijd om alles te verwerken. Dat kan best nog lang duren maar als je die tijd nodig hebt dan is dat zo, ongeacht wat een ander ervan zegt of denkt. Doe je niet vrolijker voor dan je je voelt, dat is echt niet nodig. Sterkte hoor!

  7. Affodil schreef:

    Wie gaat er nou eventjes zitten bepalen welke gevoelens je wel en niet mag hebben? Gevoelens zijn er gewoon, die zoek je niet uit. En als ze naar buiten komen (of ook niet) dan is dat goed. Hoe kan je er anders ooit klaar mee komen? Of je nou zin hebt om loeihard te gillen, stilletjes te huilen of de slappe lach te krijgen om niets: laten gebeuren! Dat zijn de niet-verteerbare, onzichtbare draadjes in je binnenste.

  8. isis45 schreef:

    Niemand voelt wat jij voelt. En er is vastgelegd plan voor genezing, zowel fysiek als mentaal. Doe het in je eigen tempo en doe er zo lang over als jij nodig hebt. Echte vrienden begrijpen dit wel en het is geen zeuren wat je doet, je moet ook je verhaal kwijt, of zoveel als jij zelf kwijt wil.
    Dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s