grenzen verleggen 3
grenzen verleggen 2

Sinds mijn operaties worstel ik met grenzen – maar dat deed ik waarschijnlijk ook al wel daarvoor 😉 …

2014-03-20 09.49.37_1

Zoals de meeste lopers wil ik meer…. verder …. sneller… weer terugkomen op het oude niveau van voor de operaties oftewel mijn grenzen opschuiven/verleggen. Tonen dat ik nog meetel. Natuurlijk hou ik wel rekening met het feit dat mijn neus nog niet goed functioneert en dat ik nog niet volledig hersteld ben. Afgelopen week had ik een lichte verkoudheid en dat is geen feest met drie neusgaten kan ik je zeggen. Ik liep slechts twee keer een stukje hard maar kwam moeizaam voorruit en haalde de 10 km/u bij lange na niet.

Voor een keertje is dat niet zo erg. Helemaal niet als je meedoet aan de #zwerfie-dag en door het bukken om zwerfafval op te rapen tijd verliest. Het wordt anders als je minder zin krijgt in hardlopen omdat het niet lekker loopt. Het voelt als verlies dat je niet meer op je normale tempo kunt lopen en dat je steeds terugzakt nadat je weer hebt aangezet. Normaal is fartlek of interval een methode om het tempo omhoog te krijgen maar ik moet er niet aan denken nu. Om over wedstrijden helemaal maar niet te spreken.  Zo frustrerend allemaal.

En toen ging ik dus vandaag voor een lange duurloop… ik hoopte op >16 km net zoals twee weken geleden toen ik hier nog zo trots schreef dat ik dit al weer kon. Het begon gelijk te regenen en de zonnebrand die ik op mijn gezicht had gesmeerd druppelde in mijn zere oog…. k….en toen begon het te hagelen…. helemaal geen feest om mijn gevoelige huid en ik had geen buff of pet om me te beschermen.  Geen mogelijkheid om te schuilen en weer een kort rondje was geen optie. Ik kom nl. ook aan doordat in minder ren en gisteren waren we in Antwerpen waar ik me tegoed deed aan teveel lekker dingen. Dus met de handen voor mijn gezicht ben ik verder gedribbeld tot de bui over was.

 oude maasloop soeploop

En toen zag ik ineens diverse ‘looptreintjes’ van de CAV-trainingslopen. Een van de begeleiders op de fiets is de captain van het Roparunteam Energieladies. Even kletsen we over hoe het gaat en of ik nog meedoe met hun Soeploop en ik mopper een eind weg en zeg dat ik het allemaal nog niet weet. Zij gaat terug naar haar ‘looptrein en ik ga inderdaad opnieuw gefrustreerd verder. Want zelf weten dat je iets niet kunt is vervelend maar het toe moeten geven aan anderen voelt als falen. Door de frustratie ga ik wel harder lopen en het lukt me zelfs om de volgende looptrein van CAV in te halen…. wie had dat gedacht. Als ze afslaan ga ik rechtdoor … de eerste 5 km zit erop. Ik duik een keer de bosjes in en vervolg mijn weg een heel stuk langzamer en nadenkend over grenzen.

grenzen verleggen 3      grenzen verleggen 2

De plaatjes laten het eigenlijk goed zien waarom het makkelijker is om te accepteren dat je vooruit gaat … als je beter of sneller wordt ga je verder … vooruit…. je mogelijkheden groeien…. je groeit. Als je tegen je grenzen aanloopt dan voelt dat als minder…. als verlies…. je krimpt… je word kleiner…. misschien verdwijn je wel helemaal. Wat ben ik nog als loper…. als vrouw …. als moeder …… als vriendin …. wat ben ik nog eigenlijk…..?

En ik liep door…. langzaam maar gestaag voorbij de 10 km en draaide weer richting Barendrecht voor de terugweg….. het voelde beter als afgelopen week. Er zat door die regen veel meer zuurstof in de lucht en ik had ook geen last van als die bloesems’. Ineens ontstond het idee om langs een andere weg terug te lopen. Als het niet zou gaan dan kon in altijd manlief bellen om me op te halen. Zo gezegd zo gedaan en bij 13 km liep ik de Essendijk af opnieuw richting Rhoon maar dan via de Koedood. Ik stopte een keer om te drinken want al lopende gaat dat niet meer met mijn huidige mond en maakte gelijk nog een mooie foto. Daarop staat ook de toekomstige fietsbrug over de A15 richting Charlois en Rotterdam-Zuid in aanbouw. Ik ben benieuwd wanneer ik daar over kan dacht ik bij mezelf en rende verder langs Portland naar de geluidswal.

2014-03-23 13.35.35_1

Omhoog ging het heel aardig en dus maakte ik keurig mijn lusje zoals ik anders op een rondje van 10 km doe. Het windje had ik lekker in mijn rug en de tweede geluidswal kwam ik ook zo goed op dat ik dacht… ‘helemaal afmaken’ en draaide daar het gebruikelijke extra rondje. Toen ik weer op het hoogste punt was ontsnapte me een ‘yes you did it girl!’ en langzaam hobbelde ik de trap af. Ik wachtte op het Garminsignaal van de 7e ronde (ingestelde ronde is 2,5 km) maar die kwam maar niet…. totdat er ineens een de trilling was ….. maar daar stond ronde 08…… had ik al 20 km gelopen? Ineens was ik doodmoe en wilde ik gaan wandelen, maar ik ben toch blijven hobbelen totdat ik weer thuis was met dus 22,93 km op de teller in 2:21:14. Ik ben er dus nog …… als loper ….. als vrouw …. als moeder …. als vriendin…..

zomaar 23 km lopen

Ik ben dus door mijn verdwijnpunt gegaan … ik ben gaan lopen terwijl ik wist dat ik mijn grenzen waarschijnlijk niet zou kunnen verleggen naar de kant die ik wilde. Ik accepteerde mijn begrensdheid niet eens, maar door alleen te doen/te gaan ben ik niet verdwenen. Zo durf ik die Soeploop wel aan volgende week…. ik start gewoon en zie wel waar ik eindig…..want ik loop en dus ik ben een loper. Meer kwalificaties zijn niet meer nodig.

Als jullie ook de Roparun een goed hart toedragen… hier kun je je aanmelden voor deelname of een sponsorbijdrage: Energieladies

Advertenties

»

  1. Jacqueline schreef:

    Je bent een bikkel…dat ben je.

  2. Lou-ter-Lou schreef:

    jemig, wat een prestatie!! ongelooflijk… Een bikkel inderdaad. Super!!!

  3. Jannet schreef:

    Tssss, en jij durft je nog af te vragen of je nog wel wat waard bent? Nou echt wel! Daar mag je never nooit aan twijfelen. En dat is niet alleen omdat je nu ineens even 23 km uit de losse pols wegtikt. Heel knap dat je onderweg beslist om een stuk extra te lopen, daar moet je mentaal heel sterk voor zijn. Complimenten dus. Je mag echt supertrots op jezelf zijn.
    Ik heb gisteren ook een paar van die hagelbuien op mijn koppie gehad en die deden mij al pijn dus ik kan me voorstellen hoe erg het voor jou moet zijn geweest.

  4. ruud schreef:

    Hey Dorothé, wat goed van je! Zo loop je gewoon verder dan je bedoeld had…..betekent wel datje het gewoon in je hebt.
    Ik heb weer een nieuwe term geleerd; “verdwijnpunt”; eigenlijk net zo iets als “verdwaalloop”, dan loop je ook meer dan je bedoeld hebt; ben ik ook goed in!
    Keep it up!

  5. Mirjam schreef:

    Wauw zeg, echt een prestatie!

  6. Barbara Aalma schreef:

    Weet je, dat jij iedere keer weer een grens verlegd? Want dat doe je Dorothé! Zolang je niet opgeeft, verleg je je gebieden van je psychologische kunnen.
    Weet dat heel veel mensen je wel waarderen voor al dat gene wat je doet. Al geven we je niet altijd een klopje op je schouder…. Echt waar!

  7. isis45 schreef:

    Je bent echt een kanjer!

  8. Mooi verwoord zeg! Knap geschreven! Succes met alle grenzen verwelkomen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s