2014-07-17 10.53.36_1
Er is toch dat gezegde dat je op een omweg mooie dingen tegen komt? Nou ik ga er maar vanuit dat dat klopt,  want dat is de weg die ik kies 

Twee keer in twee weken was ik in het EMC: bij controle op dermatologie/oncologie en donderdag bij de nieuwe plastische chirurg. Het is fijn dat er kundige artsen zijn maar als je ze nodig hebt dan geeft dat toch wel spanning. Bij de routinecontrole vorige week vloeiden de nodige tranen omdat ik sterk geconfronteerd werd met de herinneringen aan de operaties onder lokale verdoving (Mohns micro-chirurgie). Ik dacht dat ik dat allemaal al verwerkt had maar niet dus. Gelukkig trof ik een empatische AIO de de tijd nam om naar mijn verhaal te luisteren. Ze zei dat lang niet iedereen het zo ervaart als ik en bood aan om me in contact te brengen met een deskundige begeleider van het ziekenhuis. Dat gaf me wel een beetje een vervelend gevoel want je wilt geen uitzondering zijn en zeker geen overgevoelig type. Ik denk echter dat veel patiënten deze behandeling wel als moeilijk ervaren, maar dit niet uiten naar hun behandelaars.  Ik heb besloten dat een keertje praten over iets dat me blijkbaar nog zo van streek kan maken geen kwaad kan, dus ik wacht een afspraak af. Maar het allerbelangrijkste was dat er geen nieuwe verdachte plekjes zijn gevonden. Als het  niet terugkomt – binnen 3-6 maanden op het lijf of 6-12 maanden op lijf en gezicht dat aan zon wordt blootgesteld – dan heb je weer net zoveel kans als iedereen om huidkanker (voor de variant basaalcelcarcinoom) te krijgen. Positief op naar de volgende controle in januari!

Gisteren was de afspraak met de voor mij nieuwe plastisch chirurg. Degene die de twee reconstructie-operaties heeft uitgevoerd stopt nl. bij het EMC. Haar laatste operatiedag is als ik nog op vakantie ben. Ik was bij haar op controle toen middelste op de EHBO zat met een blindedarmontsteking en moest toen plotsklaps beslissen over het vervolgtraject. Toen al besefte ik dat je fysiek herstel de tijd moet geven en daarom besloot ik direct over te stappen naar de chirurg waarvan zij dacht dat hij me het beste verder kon helpen. Afijn dat was de voorgeschiedenis. Gisteren was ik daar met manlief en werd er zeer uitgebreid gekeken, getrokken en gevoeld aan mijn gezicht om te beoordelen hoe het nu verder moet. Hij was positief over wat er tot nog toe was gebeurd en hoe het was geheeld, maar hij zag ook nog heel duidelijk de mankementen: een deuk onder mijn oog, een te klein neusgat waardoor ik niet goed kan inademen, overtollige huid bij mijn mond die mijn mimiek en mijn neusfunctie beperkt, een oog dat niet sluit, voortdurend traant en waarvan de onderrand afstaat waardoor het traanvocht niet goed wordt afgevoerd en vooral nog heel veel vocht in mijn gezicht. Hij liet me allerlei dingen doen die ik niet meer (goed) kan: neus optrekken, oog sluiten, knipogen, glimlachen. Dit was ook behoorlijk confronterend. De conclusie van deze verder aardige man was dat ik voorlopig nog niet operabel ben. Er staat een jaar voor dergelijke littekens en zwellingen om te genezen en de huidige status bij mij is dat het  nu veel te vroeg is om weer te opereren.

Ik had met deze uitkomst al rekening gehouden en stelde dat ik dan liever eerst mijn leven weer wat wilde opstarten en wat langer wilde wachten voordat ik weer een reconstructie-operatie zal ondergaan. Ik wil dan graag de marathon van Rotterdam in april lopen en starten met een mindfulnesscursus in september. Er zijn geen medische bezwaren tegen dit uitstel. Uiteraard wacht ik het advies van de chirurg bij de volgende controle in september af. In de lift naar beneden begon ik al te huilen want liever had ik dit allemaal sneller achter me willen laten met een definitieve operatiedatum. We ploften neer op een bankje op de gang op de begane grond en toen ik mijn tranen droogde keek ik op dit binnenplaatsje uit: duidelijk geval van werk in uitvoering… de stenen liggen er al … de plannen zijn gemaakt… maar voorlopig moet er nog gewacht worden. Later zal het vast een fijne, mooie en functionele binnenplaats zijn, maar voorlopig nog niet dus.

Dat er ‘always something around the corner is’  bleek ook nu, want we kregen in het ziekenhuis telefoon van oudste over diens schooltoekomst. Nauwelijks tijd om iets te verwerken omdat het leven steeds nieuwe wendingen heeft, maar ook mooi dat je zo gelijk weer levenskracht voelt om verder te gaan waar dat wordt gevraagd. Het rapport van oudste voldeed aan de overgangseisen van 5 naar 6 gymnasium maar hij volgt het schooladvies om het jaar toch nog een keer over te doen in verband met de huidige resultaten van zijn PTA’s. Hij vervangt daarbij een profielvak door een ander voor nieuwe uitdaging. Wel mooi als je allebei kiest om niet de snelste weg te volgen. Uitdagingen zoeken en proberen wat er mogelijk is dat heb ik meegekregen van huis.

Zo begon ik afgelopen maandag aan het witten van onze woonkamer want de spachtelputz was na tien jaar woon- en kookgenot wel aan een opknapbeurt toe. Het resultaat op de muren was veelbelovend, maar de plafonds zijn veel moeilijker. Boven mijn hoofd werken is absoluut te zwaar voor me op dit moment….. Een duidelijk geval van  ‘try and fail, but don’t fail to try’   dus. Ik heb hulp ingeroepen van een klusbdrijf en nu ga ik het met deze schilder/aannemer samen doen. Maar een actiefoto van mijn poging wil ik jullie niet onthouden.  Wanneer het allemaal voor de bakker komt weet ik niet – het is tenslotte ondertussen eindelijk vakantie – dus voorlopig zitten we ook hier net als met die foto boven dit blog…..met werk in uitvoering, maar wel met alle vertrouwen dat het met deskundig hulp ooit in orde komt.

P1140254_1

 

Advertenties

»

  1. Heleen schreef:

    Weet je, soms is het fijner om de uitzondering te zijn, want uitzonderingen maken her verschil!!!
    Hoe staat het met de schooltoekomst van de andere twee?
    Keep calm and carry on!!

  2. Ada schreef:

    Wees trots op jezelf zoals je door alle periode’s van verwerking heen worstelt en er altijd weer positief uitkomt, het kan je alleen maar sterker maken voor de toekomst !!!
    En de opknapbeurt van het huis komt ook vast goed met een beetje hulp.

  3. Jouw doorzettingsvermogen, jouw optimisme is geweldig. Ook hoe je tegen al deze ontwikkelingen aankijkt, relativerend en ook emotioneel. Gelukkig heb je emoties en uit je ze ook. Goed hoor, Dorothé.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s