20141207_180232_1

Als je voor de 4e keer mee doet aan de Bruggenloop moet je het wel leuk vinden toch?

51aER5HoGML

Maar dit jaar zat ik met een flink dubbel gevoel. Twee dagen tevoren was ik bij de chirurg en daar kreeg ik te horen dat ik voorlopig moet afwachten en dat er nog niks zinnigs gezegd kan worden of mijn neusfunctie nog kan verbeteren (zie vorige blog). Dat ik minder dan zes weken (waarvan ik er vier mocht rennen) na operatie III al weer zo ver kon en me op een wedstrijd kon focussen is de glimmende kant van de medaille.

Vorig jaar liep ik hier echt het vuur uit mijn sloffen alsof het mijn laatste loopje ooit zou zijn en dat resulteerde in een vet PR van 1:19:37  (blogverslag hier  en emotionele finishfoto hier). Het was toen zwaar lopen maar ook heftig kicken dat het lukte. Dit jaar wist ik tevoren dat een 12e plaats V50 niet haalbaar was, maar ik hoopte toch wel onder de 1:25:00 zou blijven. Ik was tegelijkertijd blij dat ik kon lopen en verdrietig dat ik niet meer echt kon concurreren met anderen en mezelf. Het voelde gewoon als oneerlijk dat mijn zorgvuldig opgebouwde loopmogelijkheden door de gevolgen van kanker beperkt werden. Tegelijk voelde ik me een stomme aansteller dat ik me over dit soort dingen druk maakte. Er zijn veel ergere dingen immers.

Toch wil ik er open over zijn want dit hoort ook bij het hele verwerkingsproces waarin het verlangen dat alles weer wordt zoals voor de kanker een rol speelt. Sommige mensen zetten makkelijk een streep of misschien doen ze alsof, dat weet ik niet. Mij lukte het pas de dag na de wedstrijd op de bank van de fysio die mijn littekens masseerde en lymfedrainage toepast. De fysio vertelde me dat vrijwel al haar cliënten moeite hebben om in te schatten in hoeverre hun volledige herstel haalbaar is en verwachtingen los te laten. Tegelijkertijd is de hoop op dat herstel ook een drijfveer om er je stinkende best voor te doen en het niet zo gauw op te geven. Dit geblogd hebbende ga ik weer een ouderwets loopverhaaltje schrijven.

20141207-34965222 bruggenloop_1

Zo laten loopmaatje Pauline, haar nicht Heleen en ik ons zondag voor de start vastleggen bij de stand van een van de sponsors. Daarna trekken we gauw onze jacks weer aan want het was nat en guur daar bij die Kuip. Dit had blijkbaar ook veel invloed op de blaas want nog nooit waren de rijen bij de toiletten langer dan nu. Als 50-plusser moet ik gewoon gaan voor de wedstrijd, dus ik zoek de meest afgelegen toilet met de kortste rij van ca. 50 kandidaten ;-(.  Precies een kwartier voor de start klimmen we geholpen door omstanders via het D-vak naar het C-vak  waar we nog net op de allerlaatste rij passen. Ik heb mijn vuilniszak nog aan en we staan lekker krap dus warm maar het is gewoon geen leuke start zo. We zijn blij dat we met de eerste golf weg mogen en niet nog tien of twintig minuten wachten op golf twee en drie.

20141130_162209_1

Heel even loop ik nog voor Pauline en Heleen maar al snel zijn ze ver uit zicht en loop ik mijn eigen tempo en dat zegt dat ik bij het 1 km bord precies 5:30 min/km oftewel 10,5 km/u loop. Van de regen heb ik geen last meer maar het is koud. Ik heb handschoenen aan en knijp voortdurend met mijn handen maar het duurt tot voorbij de Erasmusbrug voor ik op temperatuur kom. Mijn gezicht wordt gelukkig iets eerder warm en het voelt allemaal redelijk. Ik heb mijn neusspreider weer ingedaan, want ieder snufje lucht is meegenomen. Het loopt wel lekker en ik haal veel mensen in, vooral van de Erasmuslopers die met de businesrun gestart zijn. Er zijn ongelooflijk veel van die blauwe shirts van het EMC en maar dat brengt gelukkig geen nare ziekenhuisherinneringen bij me terug. Ik kijk niet op mijn Garmin maar loop op gevoel totdat ik bij het 5 km punt kom op de Boeregatbrug, maar welke tijd daar stond ben ik vergeten. Het was in ieder geval dusdanig dat ik besloot gewoon door te lopen in hetzelfde tempo. Ik doe mijn muts af omdat die teveel uitgezakt is door de regen en in mijn gezicht flappert. Ik kan dat tempo volhouden tot aan de Van Brienenoordbrug, maar als ik omhoog ga dan neem ik flink gas terug en in de afdaling laat ik me uiteraard lekker naar beneden rollen. Een en ander kun je mooi zien in het staatje van de tussentijden van mijn Garmin.

bruggenloop 2014

Pal na de Van Brienenoord (11 km inmiddels) draaien we tegen de wind in en gelijk krijg ik het lastiger. Er is genoeg publiek en een leuk bandje daar maar ik merk dat ik toch wat tekort kom in mijn benen. Ik durf bij de drankpost niets te nemen omdat ik niet weet wat zo’n koude plens in mijn buik voor effect zal hebben en loop iets kalmer door. Tot en met de Sportlaan kom ik wel redelijk door maar op de Buitendijk gaat het niet lekker. Gelukkig duurt de lus op de Olympiaweg maar kort en zie ik de Kuip opdoemen. De motivatie om de best haalbare tijd voor deze dag voor me neer te zeggen wordt onderuitgehaald door mijn opspelende benen. Ik kan me niet meer tot een versnelling aanzetten en finish zonder sprint in 1:26:04 oftewel 10,5 km/u en 5:40 min/km.

bruggenloop 2014 medaille

foto geleend van Twitter

 

Het is erg druk daar bij die finish zonder plaats om te rekken maar doorlopen lukt niet omdat er plastics worden uitgedeeld en verderop medailles. Die medaille maakt veel goed. Wat een mooi ‘glow in the dark’ exemplaar. Die past prima bij het leuke lampje dat we kregen en de handschoenen van de sponsor waren ook al een leuk souvenir. Na een flesje zure Extran en een hemelse beker warme thee strompel ik verkrampt naar de kleedruimte waar ik Pauline en Heleen tref voor het hete lucht kanon zoals afgesproken. Zij liepen een supertijd van 1:17:57. Over mijn eigen tijd ben ik gezien de weersomstandigheden heel tevreden ook al is het dan niet onder de 1:25:00.

We gaan heel snel naar de auto van de achterban die ons linea recta naar de verdiende warme douche scheurt. Thuisgekomen ben ik te verkleumd en stijf om mezelf uit te kleden en moet de hulp van manlief inschakelen, maar na de douche, ettelijke koppen thee en het avondeten wordt alles beter. Dan begint het Facebook- en Twitterfestijn van het delen van looptijden en -ervaringen met vele loopvrienden en bekenden. Nu is het nog het wachten op de foto’s die gemaakt zijn. Als ze on line zijn dan zal ik ze alleen als link plaatsen want er zit copyright op.

Foto op Van Brienenoord

Finishfoto

Advertenties

»

  1. baasbraal schreef:

    Ik was in Rotterdam!!! Ik wilde zo graag komen naar jullie, maar het was verschrikkelijk weer en ik wist niet goed hoe ik metopenbaar vervoer moest komen. Er stond een verschrikkelijke file voor de afslag. Wij kwamen uit Alblasserdam. Zo’n geintje is niks voor Leo en ik wilde hem niet weer een hele middag alleen laten op de hotelkamer…… Mijn eigen dochter liep ook mee en Repel natuurlijk. Ik had jullie graag aangemoedigd. Ik vind ook dat je zeer tevreden kan zijn. het was KOUD!!!!

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Kennelijk een leuke wedstrijd geweest. Prima gelopen ook!

  3. kliefje schreef:

    En toch mag je pvd enorm trots op jezelf zijn! Wow. Ik ben het wél in ieder geval 🙂

  4. Lou-ter-Lou schreef:

    Een minuut en vier seconden… voor jou misschien veel maar jee, maar een goeie minuut boven je gezette tijd… Ik vind het geweldig dat je dit onder deze (weers- en andere) omstandigheden in deze tijd loopt… echt hoor. Kanjer! Wat kliefje zegt: je mag zó trots op jezelf zijn! Maar ik snap je gevoel ook wel. Terugdenken aan hoe het ooit was, is onvermijdelijk en het verwerken van toch een soort van ‘verliesgevoel’ kost tijd. Goed gedaan hoor Dorothé!! En leuk om te lezen.

  5. Jannet schreef:

    Je hebt hartstikke constant gelopen! Iets langzamer door die lastige brug en op het eind een klein beetje verlies. Dat laatste kan komen door het weer (kou en regen zijn slecht voor je benen, bij mij tenminste wel) en doordat je nog niet zo heel veel duurvermogen hebt kunnen trainen. Mijn conclusie: TOP gelopen! Dat wat betreft de eindtijd. Maar wat veel belangrijker is is dat je ervan genoten hebt. Die medaille vind ik ook erg mooi. Op naar het volgende loopje, hopelijk met een hoog genietgehalte (is dit eigenlijk wel een bestaand woord?)

  6. ruud schreef:

    Is toch een heel prima prestatie Dorothé, zeker gezien de omstandigheden en de voorgeschiedenis.
    Mag je best trots op zijn. Het lopen van wedstrijden, ook al gaat het misschien niet helemaal naar wens, brengt je ook weer eerder terug naar je nivo…

  7. Joyce van Dam schreef:

    Wow super goed! Super trots!
    Ik kan me heel goed voorstellen dat het een dubbel gevoel gaf! En het soms heel oneerlijk is en ook zo voelt.
    Des te mooier je doorzettingsvermogen, kracht en neergezette tijd! Super!

  8. RunningHans schreef:

    Je bent en blijft goed bezig. Veel mensen zitten bij de pakken neer, jij niet. Jij maakt je “druk” om je mindere tijden. Begrijpelijk als hardloper. Vergeet je tijdenen geniet van het lopen, wat je overigens nog steeds goed doet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s