20150505_153439_1

Altijd al heb ik veel gelezen over de oorlog omdat ik me voor geschiedenis interesseerde. Niet voor de feiten maar voor de geschiedenis van mensen. Wat deden ze en waarom en vooral hoe is het verder met ze gegaan. 

Mijn vader (1926-2009) en mijn moeder 1928-2004) hebben die oorlog dus meegemaakt als kind/puber van respectievelijk 14 en 12 jaar toen het begon.   Mijn moeder was oudste dochter van een gezin met negen broers (twee na de oorlog geboren) en twee zussen (een geboren in 1943) . Twee of drie van haar broers moesten onderduiken om de Arbeitseinsatz te ontlopen. 20150505_153119_120150505_153239_1Ze moesten evacueren van Nijmegen naar Boxmeer. De foto’s boven dit blog vond ik in een oud album met als enige tekst ‘granaatinslag Boxmeer’ en  de vlagfoto is zonder meer van de bevrijding. Mijn moeder vertelde weinig over de oorlog. Wel dat ze altijd te eten hadden gehad ook al was er niet veel en was alles op de bon, maar er waren veel zorgen geweest om de ondergedoken broers en over haar vader die iets deed in het verzet. Mijn vader moest stoppen met zijn opleiding en kwam aan boord bij zijn ouders. Hun schip werd tot zinken gebracht en het gezin (met een zus van 12 en broertje van 5 jaar) moest alles achterlaten en vluchten. Ze vonden onderdak bij boeren in de Achterhoek waar later in 1943 nog een zusje werd geboren. Op een gegeven moment moest hij in dienst, maar hij werd afgekeurd. De band met de diverse gastgezinnen is altijd heel hecht gebleven. Daarover sprak hij wel maar niet over hoe het was en hoe het voelde.  Onze kinderen zijn nu 14, 16 en 18 en op die leeftijd maakten dus mijn ouders de oorlog mee…. verhuizen, vluchten, angst, geen school, zorgen om eten en en eerste levensbenodigdheden. Gisteren was jongste – oudste was op kamp – bij de kranslegging in Barendrecht waar de waterscouts ieder jaar aan deelnemen (foto FN12). De ouders van manlief leven nog en opa heeft een boekje geschreven over zijn oorlogs- en jeugdherinneringen, dat door onze niet in geschiedenis geïnteresseerde pubers toch wel degelijk gelezen is.

1979382_10153200355939927_1003177009724836464_o

Mijn ouders spraken dan wel niet over de oorlog maar aan alles kon je merken dat het hun manier van leven bepaald heeft. Ze waren erg zuinig op hun spullen, mijn moeder hamsterde – want je kon niet weten wanneer het van pas kwam – ‘soms’, eten werd nooit weggegooid en ze waren ontzettend handig om kleding/dingen te repareren of  zelf te maken. Verder waren ze altijd heel erg behulpzaam en attent voor anderen vooral als die problemen hadden. Ook leren en goede cijfers halen werd erg gestimuleerd omdat ze zelf door de oorlog niet naar school hadden gekund en daarna was er geen geld meer om een opleiding te volgen.

Nu snappen jullie dus wel hoe ik aan mijn handigheid kom op het gebied van kleding maken, mijn voorliefde voor recyclen en mijn ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg-recepten’. Afgelopen jaar probeerde ik weinig nieuwe dingen uit omdat mijn hoofd er niet naar stond, maar ons gezinskookboek is ondertussen toch al aardig dik geworden met deze 19e aflevering van ‘uit de keuken van Dorothé’ Alle receptkaarten staan hier bij elkaar, maar aan de indeling moet ik nog wat werk doen zodat je beter kunt zoeken.

Ik kan dus ook geen eten weggooien. Ik kook op maat, maar onze pubers laten de kapjes van het brood altijd in de zak zitten. Aangezien er minimaal zeven broden per week door gaan zijn dat nogal wat kapjes. Maar nu heb ik ze tuk me mijn zelfverzonnen puberpizza waar ze hun vingers zo’n beetje bij opeten:

puberpizza

Ook komt het regelmatig voor dat er appels op de schaal blijven. Fruit eten ze nl. het liefst zo groen mogelijk en er mag absoluut geen plekje aan zitten. Dat los ik dus op door van tijd tot tijd een fruitsalade of appelmoes te maken of door Hete Bliksem op het menu te zetten. Daarbij gebruik ik dan ook vaak overgebleven vleeswaren om in stijl te blijven.

hete bliksem

Tenslotte nog dit – van oorsprong – Duitse recept van koekjes die lang goed blijven. Ik maakte het in de kerstvakantie en was het recept al weer vergeten, dus ik plak het hier maar achter om het voor totale vergetelheid te behoeden.

lebkuchen

Tja en dan vraag ik me natuurlijk af of jullie op een of andere manier nog beïnvloed worden door de oorlog? Of door wat je van je ouders hebt meegekregen? Gewoon een lekker recept of een leuke tip mag ook hoor. En alleen lezen/lurken is natuurlijk eveneens weer een jaartje toegestaan 😉

Advertenties

»

  1. KnutzEls schreef:

    Die kapjes herken ik. Ik liet ze vroeger ook liggen. Binnenkort op mijn blog een soortgelijke herinnering. Ik denk dat het goed is dat we ons realiseren wat de waarde van onze vrijheid is. En dat kookboek van jou begint een dikke pil te worden. Daar kunnen heel veel mensen wel iets van hun gading vinden. Misschien ga je het nog eens uitgeven?

  2. kungslilja schreef:

    Ik ben altijd enorm gefascineerd geweest door de oorlog. Ik weet niet precies waarom, want mijn ouders zijn na de oorlog geboren. Net als jij ben ik niet van de feiten, maar van de verhalen van mensen.
    De puberpizza ken ik van thuis! Bij ons heetten ze pizzaboterhammen. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s