zweedse klompen

Al een paar weken miste ik haar klompen en zwierige jas in de kleedkamer van het fitnesscentrum…..

maar ik schrok flink toen vanochtend collegasporter G. me vertelde dat M. er niet meer is en verslag deed van hoe alles is verlopen.

Ondanks alle gezondheidsperikelen in M.’s  leven – ze kon wel een serie beginnen over haar ervaringen in het medische circuit – bleef ze trouw naar de sportschool komen. De laatste tijd zag ik haar met haar sportvrienden G. en H.  alleen nog koffie drinken. Ik wist dat er allemaal niks meer aan te doen was, maar dat het nou zo snel zou gaan. Toen ze me dat een tijd geleden vertelde en ik zei dat ik het zo goed van haar vond dat ze toch nog steeds bleef komen en bleef bewegen zei ze ‘wat moet je anders…. gaan zitten kniezen?’

Al sinds we in 2005 in Barendrecht wonen kom ik bijna wekelijks bij de sportschool voor mijn portie ‘krachttraining’. Ik weet niet meer wie van ons eerder begonnen is met bewegen daar en dat doet er ook niet toe. Het geeft alleen aan dat het vanzelfsprekend was dat je M. tegen zou komen want ze was er heel vaak. Een markante persoon, met meestal een opvallend shirt aan en gewapend met eigen muziek in een Ipod shuffle want de opzwepende technobeats kon ze niet zo waarderen.

Je kent elkaar niet echt op de sportschool maar je begroet elkaar en wisselt wat small talk uit over de vakanties, sporten etc. Zo tussen neus en lippen door werd wel duidelijk dat ze niet zo gezond was en dat haar frequente bezoek aan de sportschool een medische noodzaak was. Maar daar zat ze dan niet mee. Dat deed ze gewoon. Op een gegeven moment had ze kanker en toen ik huidkanker kreeg, heette ze me ‘welkom bij de club’. Zij had het allemaal al geaccepteerd en sprak er vrijuit over maar ik was net van mijn gezonde voetstuk afgevallen en wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Dat heb ik toen tegen haar gezegd en dat respecteerde ze.

Ondanks haar veel zwaardere kanker was ze was vol belangstelling voor me over ‘mijn medische vervolgverhaal’. Over haar eigen sores wilde ze niet veel kwijt. Lang had ze hoop dat het goed zou komen en de bijwerkingen van haar behandeling droeg ze moedig. Ik zie haar nog binnenkomen met een shawl om haar hoofd om haar wandelmeters op de lopende band te maken. Ze had het koud zei ze. Ik maakte later een colshawl (Buff) voor haar die ze op verschillende manieren kon dragen en dat vond ze erg leuk.

Met mij ging het steeds beter en ik frequenteerde weer wekelijks de sportschool, maar M. zag ik nu met steeds grotere tussenpozen door alle behandelingen tot zo’n drie? weken geleden toen ze zo lekker aan de koffie zat.

M. dank je wel …. voor je gulle lach, je nuchtere kijk en voor je sportieve doorzettingsvermogen…. je was inspirerend fanatiek op jou manier ….  rust zacht.

ipod shuffle paars

Advertenties

»

  1. kliefje schreef:

    Oh, wat een naar nieuws. Sterkte jij! Zijn altijd even dingen die je leven behoorlijk kunnen beheersen en je doen nadenken over dingen die je liever niet wilt…

  2. kungslilja schreef:

    😦 Het doet mij weer beseffen hoe dankbaar ik ben voor het leven. Mooi geschreven.

  3. Affodil schreef:

    Even slikken. Ik kan me zo voorstellen dat er tussen jullie een onuitgesproken samenhorigheidsgevoel moet gegroeid zijn. Goed voor jou dat het de goede kant op ging, maar waarschijnlijk heel confronterend dat M. er nu niet meer is. Sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s