P1170376_1

Al een hele tijd zit ik te broeden op een verslag over de wandelvakantie die ik met een groep van 17 mensen had in het Karwendelgebergte in Oostenrijk. Er is zoveel over te vertellen en tegelijk laat zo’n avontuur zich niet in woorden vangen. Je moet het gewoon beleven. Toch een poging 

P1170209_1

Woensdag 12 augustus vertrok ik om 6 uur ’s ochtends  met twee Rotterdamse dames die ik nog nooit ontmoet had in een grote auto naar Oostenrijk. Omdat ik momenteel nog slecht zie en geen ervaring heb in een automaat,  zit ik lui en luxe op de achterbank met mijn compressiekousen aan omdat ik me zorgen maakte over dikke enkels want dat had ik ook gekregen van de terugreis uit Praag de week daarvoor. Dat was niet het enige waar ik me zorgen over maak. Hoe zou het gaan allemaal? Voor het eerst helemaal alleen met een groep onbekenden op pad. Ik had alleen een van de begeleiders ooit i.r.l. ontmoet. Zij denkt dat mijn conditie goed genoeg moet zijn omdat ik marathons loop. Toch is het lastig om daarop te vertrouwen. Met stokken lopen zal ik dat kunnen? De reis verloopt spoedig en ’s avonds maak ik kennis met de andere 15 groepsleden. Er zijn 12 Vlamingen en 5 Nederlanders. Martine en Nico (beide ervaren traillopers) onze gidsen geven nog wat aanwijzingen en vertellen over der route-aanpassingen die nodig zijn omdat er veel regenval is geweest. Daarna gaan we maar bijtijds naar bed. Maar eerst reorganiseer ik nog mijn rugzak en haal er nog zoveel mogelijk onnodige spullen uit.

karwendel dag 1

DSC_8474_1Donderdag 13 augustus wandeldag 1 start op het station van Fritzens waar we de trein naar Schwaz nemen want de geplande route was ‘gesperrt’.  004_1

Onwennig sta ik op het station en onwennig loop ik mee omhoog. Het eerste stuk is asfalt en verdomde steil. Ik kom gelijk al flink wat adem tekort. Mijn hartslag schiet omhoog en ik maak me zorgen, maar na een paar kilometer blijkt dat ik niet de enige ben die er in moet komen. Ik wijt mijn luchttekort ook nog aan de aanpassing aan de ijlere berglucht.

Na een stop wandelen we verder. We zouden vandaag twee hutten tegen komen.  Omdat het al even geleden is weet ik niet precies meer hoe laat we ergens waren maar we komen inderdaad iDSC_8581_1n de Stallenalm bij een hut waar we lekker even in de schaduw vertoeven. De pauzes verlopen ruim. Niks geen gejakker of stress maar op je eigen tempo omhoog en de laatste krijgt ook genoeg tijd om te recupereren. Ondertussen heb ik van Martine aanwijzingen gehad hoe ik met stokken moet lopen. Ik ben er sceptisch over maar als op een gegeven moment het pad wat steniger wordt en meer klimt probeer ik het. En het bevalt me uitstekend. Het is inderdaad net of je vier benen hebt. Je loopt veel stabieler en gebruikt de kracht van je armen waardoor je benen worden ontlast. Ik ben verkocht. Ook het berglandschap heeft me weer gelijk te pakken. Zo fantastisch om te zien. Wat is de mens toch klein en nietig20150813_132253_1

We hebben ondertussen zo’n duizend meter geklommen sinds die ochtend als we weer een hut bereiken: de Lamsenjochhütte. We genieten van het uitzicht en van de capriolen het jongste groepslid van 17 die als een gems naar boven huppelt. 20150813_134954_1De leeftijd van de groep loopt uiteen van 17-67 jaar trouwens en er zijn 7 mannen en 10 vrouwen. Ik begin alle relaties in de groep een beetje door te krijgen. Een groot deel van hen deed al eerder mee en is familie of bevriend. Ik heb moeite om het allemaal te volgen en dat Westvlaams en mijn slechthorendheid helpen er ook niet echt bij. Mijn gehoorapparaten heb ik thuis gelaten omdat ze te gevoelig zijn voor vocht.  Ik heb al genoeg dingen om op te letten zoals mijn huid en mijn oog. Trouw smeer ik regelmatig in weerspiegeling van mijn zonnebril zorgvuldig mijn kwetsbare gezicht in. Dan gaat die zonnebril gelijk weer op mijn neus want anders zie ik niks in dat felle licht.

De foto’s die ik maak zijn op de gok maar er is genoeg moois dat toch blijft plakken. We zien nog wandelaars van een meer geoefende categorie een bijzonder steil en stenig stuk afdalen. Daarna gaan wij door de pas verder op weg naar onze hut voor de nacht.

P1170215_1 20150814_112143_1

Het blijft een landschap dat ‘oh’ en ‘ah’ in je oproept maar ondertussen moet je verdomde goed opletten dat je niet valt. Helaas gebeurt dat bij een van de groepsleden. Behalve de schrik heeft ze een flinke schaafwonden aan haar gezicht en een gekneusde vinger omdat ze haar stokken in de weg zaten. Ze wordt goed verzorgd en kan gelukkig verder lopen maar ik let toch maar een beetje extra op.

043_1

  P1170228_1 P1170227_1

De hut Binsalm ligt er prachtig bij. Het is wel spartaans ingericht. Normaal heb je een bed, dekens en kussen maar deze heeft nog een slaapzak en handdoek als luxe. Er is een douche en een wasgoot (mannen en vrouwen gescheiden). Je bergschoenen zet je op de gang in de kast en je spullen hang je aan wat haken en spijkers. DSC_8712_1De kamerindeling is vastgesteld door Martine en wij delen de onze met zes personen. Wij en eten buiten omdat het zo’n heerlijk weer is, maar al gauw zoeken we ons bed op want het waren flink wat hoogtemeters en kilometers die we hebben afgelegd. Volgens mijn Garmin bijna 20 km en tussen de 1700-1900 hoogtemeters en dik 500 dalende meters. (Martine en Nico houden ook de gegevens bij maar die ben ik vergeten). Mijn Garmin heeft een gemeten en een gecorrigeerde stand. Aan het eind van het blog zal ik een overzicht plaatsen. De strepen naar links geven alleen het wegvallen van de GPS-verbinding aan).

karwendel dag 1a

Vrijdag 14 augustus start wandeldag  2 opnieuw met een stralend blauwe lucht. We ontbijten eenvoudig met Schwarzbrot, Käse, Schinken und Marmelade (geen broodjes oftewel Semmel helaas)  P1170410_1dus ik haal een paar keer opnieuw koffie want je moet er wel even aan wennen. De lunchpakketten (met vier boterhammen, appel en snackreep) worden uitgedeeld en weggestopt in onze reeds weer ingepakte rugzakken. Behalve het lunchpakket heb ik voor iedere dag twee Marsen, één dubbele Liga en één Isostar-energiereep mee. Daarnaast heb ik mijn twee literbidons vol water gevuld. Ik heb ook tabletten Isostar bij me voor het geval dat nodig zou zijn maar ik verwacht  dat eigenlijk niet.

karwendel dag 2

Het aantal kilometers zal ongeveer weer rond de 20 liggen met iets minder hoogtemeters en we zullen ook nog een hut tegenkomen. Eerst dalen we een stukje naar de beek van Eng Alm maar dan moet er toch weer flink geklommen worden maar de ondergrond is niet te moeilijk. Het weiland en de paden zijn goed begaanbaar. Wel steken we een paar keer grote puinstroken over die zijn achtergebleven na het wegsmelten van de gletsjers  Het is warm maar iets minder dan de dag ervoor. Ik vind het fantastisch om door het hart van die bergen te lopen en de resten van de eeuwige sneeuw te zien. Je kunt wel aan het fotograferen blijven eigenlijk zo indrukwekkend is het landschap.

P1170239_1

P1170238_1

P1170269_1

P1170277_1

Het lopen gaat me goed af. Vaak loop ik wat te hard omhoog omdat het redelijk makkelijk gaat met die stokken. Mijn benen hebben meer kracht dan dat ik lucht heb en dus moet ik na een tijdje toch weer pauzeren om lucht te krijgen. Ik kan het gelukkig wel allemaal prima bijbenen. Rond de middag komen we bij de Falkenhütte en daar pauzeren we weer uitgebreid. Het is er echter zo zonnig dat ik op een gegeven moment echt in de schaduw van de hut moet gaan zitten. Verder heb ik al een volledige bidon water op maar gelukkig kun je makkelijk bijvullen in de hut. Ik stop er toch maar Isostar in want de hoofdpijn die ik de dag tevoren ook had komt weer op. Waarschijnlijk verlies ik toch meer stofjes dan ik denk.

DSC_8826_1 P1170266_1

 DSC_8945_1 DSC_8948_1

      DSC_8946_1

Die middag loop ik wat kalmer en ook wat meer alleen. Omdat we ook weer naar beneden gaan moet ik me concentreren want ik ben toch wel bang om een schuiver te maken of nog erger letterlijk op mijn gezicht te gaan. Maar mijn tempo ligt ook lager omdat er heel veel emoties loskomen zo in die onherbergzame natuur. De tranen lopen me van tijd tot tijd over de wangen maar het voelt goed dat het verdriet dat er blijkbaar zit eruit mag. Het is net zoals de natuur om me heen. De dode bomen en rare stukken stenen liggen naast de mooie beekjes en de frisse bloemetjes. De zon én de wolken zijn er allebei. Van tijd tot tijd houden we een pauze om even bij te komen, lekker gekheid te maken etc. en zo bereiken we onze door het bestemming voor die avond: Karwendelhaus. Dat is een supergrote berghut waar alles strak georganiseerd is. We hebben die dag dan zo’n 1500 m geklommen en 1200 m gedaald en dik 19 km afgelegd.

Ik ben nog een van de gelukkigen om een muntje voor de douche à 4 Euro te bemachtigen en daar dan ook heerlijk warm water voor te krijgen. P1170287_1De voorzieningen zijn beperkt of er is een ontmoedigingsbeleid want al snel worden er geen munten meer verkocht omdat het warme water op is en moeten velen genoegen nemen met de wastafels in de wasruimten. Er is wel over nagedacht allemaal want in de gangen hangen lange lijnen waarop je je handdoek kunt drogen en er zijn in het schoenenhok waar alle bergschoenen moeten worden gestald – jeetje wat een lucht – ook klompen en slippers beschikbaar.  We krijgen een uitgebreide driegangenmaaltijd met veel groente en luisteren daarna naar het advies van de Hüttenwirt over onze wandelplannen voor de volgende dag. Het was nl. de bedoeling om de groep te splitsen zodat de aantal lopers over de hoogste top van de Karwendel (Birkkarspitze 2749 m) naar de volgende hut zouden trekken. We krijgen een negatief advies. Het zou wel haalbaar kunnen zijn mits we voor een bepaald tijdstip op de top zouden zijn waar wel een noodhut is maar zowel de klim als de afdaling is pittig en om de volgende hut van onze etappe te bereiken moeten we nog 600 meter klimmen en dan zouden we daar gegarandeerd een flink nat pak halen. Onze gidsen mogen bij de Hüttenwirt bellen om taxi’s te regelen omdat de alternatieve route veel langer is. Deze zullen ons dan 12 km verder afzetten.

karwendel dag 2a

Een beetje gespannen zitten we de volgende wandeldag, nr. 3 wat vroeger dan anders nog aan het ontbijt. Op zich vind ik het wel fijn dat er geen risico’s worden genomen maar ik heb duidelijk wat derde dag problemen. Je bent wat minder fit en dan is net alles wat zwaarder…. je rugzak … je gebrek aan privacy …. je gebrek aan comfort. Ik had overigens geen last van blaren of spierpijn maar ik was ’s ochtends wel wat strammer.

Karwendel dag 3

11144483_10153612903921520_631091146831771904_nGelijk gaan we steil naar beneden die ochtend en daar begint het gedonder. Ik schuif in mijn schoenen zodat mijn tenen de voorkant raken, dus moet ik ze strakker doen. Later blijkt dat ik ze zo strak gedaan heb dat ik pijn in mijn wreef en scheenbeen krijg, dus maak ik ze weer losser. Uiteraard moesten ze nog een derde keer uit omdat er ineens een steentje in zit om het scheepsrecht vol te krijgen. Tel daar nog wat plaspauzes bij op als gevolg van een veranderende hormoonhuishouding en je snapt dat ik flink achterop loop qua tempo en humeur. Verder is de weg mooi maar niet spectaculair. Het is me allemaal veel te vlak naar mijn zin maar er deugt toch niks voor mij omdat ik last heb van ‘de derde dag blues’. Gelukkig stuurt Martine ons op een gegeven moment het bos in waar we een spectaculaire waterval zien.

P1170290_1P1170296_1

  P1170308_1 P1170307_1P1170310_1

We bereiken de afgesproken plek waar alleen taxi’s mogen komen in Scharnitz en pauzeren in de Wiesenhof.De P1170348_1chauffeur 114_1schept er genoegen in om onderweg nog van alles te vertellen over de omgeving dus die twaalf kilometer over de Scharnitz tot Lafatsch zijn zo voorbij. Het is flink druk op die afzetplaats met MTB’s, wandelaars en kinderen dus ik ben blij dat we gauw het bos weer in én omhoog gaan. We zien onderweg dat die Hüttenwirt van het Karwendelhaus gelijk heeft met zijn voorspelling want de lucht betrekt na 14:00 uur. Nu we weer omhoog gaan volgt mijn humeur dezelfde tred. Klimmen kan ik beter en vind ik veel leuker dan dalen. In krap twee uur met een kleine pauze bereik ik de Hallenangerhütte die vlakbij een merkwaardige berg ligt met een hele steile wand: Lafatscher Platte.
P1170333_1

Helaas bereiken drie van onze groepsleden de hut pas na het uitbreken van het beloofde slechte weer en komen ze doornat aan na. De Hallenangerhütte is wat kleiner en gemoedelijker maar helaas is er weer nauwelijks warm water. Wat er wel is zijn boeken en tijdschriften over bergen en na me opgefrist te hebben laaf ik me aan de letters terwijl veel groepsgenoten genieten van een fikse partij Uno oftewel pesten. Een spel dat ze ook in de Karwendelhütte al fanatiek speelden. Het eten smaakt me weer voortreffelijk en omdat de hoofdpijn eindelijk weg bleef, waag ik me zelfs aan de aanbevolen Hazelnuss Schnaps wetende dat ik die laatste dag ook wel zal redden. Deze derde dag wandelden we 24 km waarin we ca. 800 meter daalden en 600 m klommen. Tijdens de taxirit van 12 km heb ik de Garmin uitgezet. Na nog wat mooie schimmige foto’s van bergen in de mist en ondergaande zonnen klim ik toch enigszins stijf weer in een stapelbed.
karwendel dag 3a

En dan is onze laatste wandeldag nr. 4 al weer aangebroken. We zullen een klein stukje klimmen vandaag en dan verder vooral dalen. Dat zal ik toch wel aankunnen? Het weer is niet zo stralend als de eerste twee dagen maar koud is het beslist niet, dus behalve een lange broek ga ik gewoon weer in korte mouwen op pad (wel met een ondershirt). Mijn armstukken en regenjas hou ik in de buurt voor het geval dat.

Karwendel dag 4

Zo’n laatste dag is ook een fotodag. Dus eerst een foto met de gidsen Martine en Nico. Je kunt gelijk zien dat het achteraan nog potdicht zit van de mist. Martine heeft trouwens al lang een verslag over deze tocht geschreven. Dat kun je hier lezen.

P1170359_1

We laten de Hüttenwirt een groepsfoto maken. De foto’s bij dit blog zijn niet alleen door mezelf gemaakt maar ook gebruikte ik er diverse van de andere groepsleden, waarvoor hartelijk dank.

DSC_9238_1

En trekken die mistige bergen in. Daardoor zien we ook niet hoe steil het eerste stuk is gelukkig. Ik kom goed boven maarP1170363_1 P1170376_1de groep wordt wel flink uit elkaar getrokken. Terwijl we op elkaar wachten op de rest zien we gemzen. Het wordt ook stilaan wat vochtiger dus ik trek de regenhoes over mijn rugzak. Dat goedkope ding heeft heeft het overigens prima gehouden tijdens deze tocht maar een regenbui is er nog niet geweest. Het enige nadeel is dat er nauwelijks vakken in zitten en je dus een beetje moet zoeken naar je spullen.

Onderweg naar boven zijn er trouwens nog een paar leuke foto’s gemaakt. Je ziet dat ik twee buff’s gebruikt. Eentje als haarband/zweetband en daar blijft mijn zonnebril ook goed op rusten. Je hoeft de bril dan ook niet precies achter je oren te doen dat scheelt drukplekken. Op mijn zonnebril was ik heel erg zuinig want zonder kon nauwelijks iets zien met het felle licht. (Ik had al een zonnebril in de auto onderweg gebroken.) De andere buff droeg ik als zweetband om mijn nek maar ook vaak tussen de bovensluiting van mijn rugzak als het te warm was en dan gebruikte ik ze alleen als een soort zakdoek.

P1170364_1     P1170368_1

Na de klim volgt inderdaad de afdaling. Eerst gaat dat me nog wel goed af maar later wordt het echt lastig omdat het terrein nat en glibberig is. We zitten nu ook onder de boomgrens en dat betekent dat je verschrikkelijk moet uitkijken om niet je nek over de wortels te breken. Dank zij de hulp van groepsgenoten en de gidsen kom ik voet je voor voetje heelhuids beneden. Ze wijzeb je precies aan waar je het beste kon stappen op steile stukken of tilllen je rugzak een beetje op zodat je niet voorover kukelt bij diep stappen in de prut.

DSC_9366_1 DSC_9396_1

DSC_9393_1 20150816_122052_1

De cijfers op mijn Garmin geven aan dat we tussen de 2500 en 2700 meter gedaald zijn en tussen de 1300-1700 meter geklommen maar dat kan niet kloppen. Omdat we veel tussen de bomen liepen is de GPS-verbinding regelmatig onderbroken geweest, dus 2000 meter dalen en 600 meter klimmen lijkt een aardige schatting.

karwendel dag 4a

P1170415_1We lopen die dag ook langs een spectaculaire kloof in het Halltal waar de weg P1170422_1als hellingspercentage 32% aan geeft over een ‘Fluchtsteig’ die gelukkig betrouwbaarder is dan het aangekondigde bordje maar ik ben blij als we de weg bereiken die ons naar St. Martin voert. Ofschoon we al een pauze hadden bij het St. Magdalena Gasthaus met mooi historisch kloosterkerkje gaan we in St. Martin aan nog lekker aan de Apfelstrudel etc. Als we daar vertrekken krijgen we de eerst echte regenbui op onze kop maar dat maakt allemaal niks meer uit want we zijn bijna bij onze eindbestemming. Hoe heerlijk om te kunnen douchen en schone spullen aan te trekken. Daarna een uitgebreide maaltijd met Schnaps van het huis om op onze supergidsen te toasten en een welverdiende nachtrust op een heerlijk schoon bed met maar twee personen op een kamer.

De volgende dag vertrekken we al weer heel vroeg richting Nederland. De hele weg regent het pijpenstelen. De bergen huilen omdat we weg gaan zeg ik.

Tot slot hier nog wat cijfertjes uit mijn Garmin. Het klopt niet allemaal omdat mijn toestel geen drukmeter heeft en de metingen dus afwijken. De correcties van Garmin zijn echter ook niet up to date dus de waarheid ligt ergens in het midden.

 karwendel hoogtemeters

karwendel kms en tijd

En dan een woord van dank nog aan alle groepsgenoten die me hielpen, vervoerden, geruststelden, fotografeerden, op me wachten etc. Heel bijzonder daarom wat bergbloemetjes en koetjes voor jullie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het heeft een flinke tijd geduurd voor ik dit allemaal op een rijtje had en het is nog niet helemaal naar mijn zin maar ik wil niet blijven schaven aan dit blog. Als iemand nog iets wil weten over de hutten of de dingen die ik noemde dan moet die maar even vragen of zelf googelen. Het was een heel avontuur voor mij deze wandelvakantie in alle opzichten. Ik heb er heel veel van geleerd ook over mezelf, bergwandelen etc. Maar als ik zie hoe ontspannen ik op de 4e dag op de foto sta dan kan ik wel zeggen dat ik vaker het avontuur moet opzoeken.

P1170367_1

Advertenties

»

  1. Inge Wertwijn schreef:

    Wat een mooi inspirerend verslag! Je ziet er inderdaad heel ontspannen uit op de foto’s, duidelijk is er een berggeit aan je verloren gegaan.

  2. Martine schreef:

    mooi verhaal dorothe! Fijn dat je genoten hebt!

  3. Anja schreef:

    Wat een mooi wandelvakantie! Goed dat je het gedaan hebt! Mooi gebied in de zomer. Je wordt er idd stil van

  4. Lianne schreef:

    Leuk om te lezen en wat een leuke ontspannen foto onderaan je blog!

  5. Jannet schreef:

    Prachtige foto’s! Vooral die laatste. Al een nieuw avontuur gepland? Ik zeg: doen!

  6. Barbara schreef:

    Heerlijk! Een goed gezelschap, lekker eten en drinken en vooral het mooie uitzicht van de omgeving! En dan nog sportief bezig zijn. Dat doet je geest en lichaam goed. Daar word ik wel een beetje jaloers op … ; )

  7. schrijfsels schreef:

    Ik hou van berglandschappen, maar kijk eerlijk gezegd liever omhoog dan dat ik er loop 🙂 Ooit een tocht gemaakt naar een hut: 1 keer, nooit meer. Wist wel dat ik iets last had van hoogtevrees, maar had dat behoorlijk onderschat. Dat in combinatie met een multifocale bril waaraan ik nog niet helemaal aan was gewend. Jeetje, peentjes heb ik gezweet. Maar: ik ben er geweest, dat neemt niemand me af 🙂

  8. ruud schreef:

    Heerlijk hoor, die bergavontuurtjes! Echt genieten. Fijn dat het je goed gedaan hebt. Leuke blog en mooie foto’s!
    Volgens mij roepen de bergen je weer terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s