planning

Het is december, een nieuwe maand waarin de operatiedata voor januari bekend zijn. Na één dag durf ik te bellen. Staccato geef ik mijn patiëntnummer en na een minuut weet ik het verlossende antwoord…. ‘helaas in januari kan de PC (plastisch chirurg) u niet opereren.’ ‘Bedankt’ zeg ik nog en ook ‘begin januari kan ik weer bellen voor de maand daarna?’ ‘Inderdaad’.

Als ik neerleg stromen de tranen al terwijl ik wist dat dit zou kunnen gebeuren. Begin november was er nl. wel plaats voor een operatie medio december door PC en KNO-arts maar dan had ik de wintersportvakantie van ons gezin af moeten zeggen. Om allerlei redenen wilde ik dat niet en daar sta ik nog steeds achter.

Telefoontje naar manlief ter info en troost en opnieuw barst ik in tranen uit als ik zeg ‘geen marathon’.  Er is weinig tijd voor gesprek want er moet ook gewerkt worden. Na een kop koffie en een half pakje zakdoeken raap ik mezelf bijeen en fiets naar de sportschool voor mijn wekelijkse portie krachttraining met net zoveel zin als tien die geen zin hebben.

Een groet hier en daar, de beat uit de boxen en het bewegen zorgen ervoor dat ik weer tot mezelf kom en mijn zegeningen kan tellen:

…… de kanker is al weg …. ik kan geopereerd worden …. in Nederland is medische hulp in zoveel landen niet …..ik kan rennen en sporten …. er zijn meer marathons dan in Rotterdam ….

Na anderhalf uur besef ik dat het leven niet maakbaar is en dat niemand controle of macht krijgt om het naar zijn hand te zetten (gelukkig maar).  Als ik ga zitten balen dan maak het het alleen zwaarder. Immers wat je aandacht geeft groeit. Dus laat ik maar genieten van wat het resultaat tot nu toe en wat ik al weer bereikt heb met die halve neus en dat lekkende oog van me. Tijd voor blogjes over runningplezier en creatieve oprispingen. Gisteren vond ik deze spreuk op het world wide web en daar hou ik me voorlopig maar aan vast.

!cid_image001_png@01D12D1E

Advertenties

»

  1. Rob Alberts schreef:

    Respect voor de positieve wijze waarop je deze tegenslag verwerkt.

    Bemoedigende groet,

  2. Veronique schreef:

    Ach Dorothé, de uren, dagen en maanden vliegen….voor je het weet is januari weer voorbij.

  3. tiny schreef:

    Wat dapper van je Dorothè deze reactie.
    Maar hoewel je er stoer onder bent is het ook gewoon shit en had het fijn geweest als je een stap kon zetten richting closure.
    Ik duim voor je dat dit toch snel mag gebeuren!

  4. KnutzEls schreef:

    Ai, tegenvaller. Ik snap dat je nu wel eens een punt achter alles wil zetten. Weer verder gaan. Maar jammer, nee nog even niet. Ondanks de tegenzin was het goed om toch te gaan sporten. Alle frustratie eruit gooien.
    Ik gooi er nog maar een mooie (zeeuwse) spreuk tegenaan: Ok het doenkerste ure ei mar zestig menuten (ook het donkerste uur telt maar zestig minuten). Veel plezier op de wintersport en fijne kerstdagen.

  5. kliefje schreef:

    Oh balen zeg! Gelukkig is het voor je het weet begin januari! xx

  6. Saskia schreef:

    Bah, wat vervelend zeg dat je nu eigenlijk nog niets weet.

  7. Lou-ter-Lou schreef:

    Hè bah… dat is met recht rot, weer geen definitieve datum… maar je kunt niet anders dan doorgaan, en in jouw geval: doorrennen. En dat doe je bewonderenswaardig goed!!

  8. baasbraal schreef:

    Shit! liefs uit Zweden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s