DSC_0303_1

foto Jan van den Eshof

Het beloofde hardloopblogje … laten we deze maand eens achteruit lopen

Tisvoorniks Geldrop

1tisvoor niks 2015

Zondag was ik voor 3e keer te gast bij de Tisvoorniksmarathon in Geldrop om 30 km te rennen op onverharde wegen. Vorig jaar deed ik er 21 klik en in 2013 liep ik er mijn eerste trail van 15 km klik. Het is een kleinschalig loopevenement waaraan je gratis deel kunt nemen, maar dat groots is qua sfeer, parcours en inzet van vrijwilligers. Heel veel bekenden loop je (soms letterlijk) tegen het lijf. Het liefst neem ik deel aan wedstrijden om de hoek maar voor deze rij ik graag een stukje om. Omdat 30 km voor mij toch een zwaardere afstand is, werd ik deze keer gechauffeerd door manlief. Hij zou zelf ondertussen nog een stukje gaan fietsen of op bierexcursie gaan (afhankelijk van het weer). Ik had serieus getraind op onverhard lopen – voor zover dat hier in Barendrecht mogelijk is – eerst 23 km en toen twee weekends 25 km, waarvan de laatste inclusief storm, stromende regen en tot de enkels in de plassen van de Johannapolder. Goed voorbereid ging ik op pad dus (maar ook een beetje gespannen omdat ik tijdens al die trainingen steeds op het einde last kreeg van krampen in mijn bekken/schaamstreek).

20151129_095401_1 20151129_150615_1

Bij de start keek ik uit naar allerlei bekenden. Ik zou een stukje met Jannet lopen maar die zag ik niet (pas na afloop gevonden). Monique vond ik wel en zonder afspraken gingen we op pad om 10:00 uur. Mijn drinkbelt wiebelde nogal op mijn rug en ik ging snel even naar de kant om die beter vast te sjorren maar toen was ik Monique kwijt. Het leek een kleine moeite om dat gaatje dicht te lopen maar dat viel toch tegen want het ging een stukje omhoog de A67 over en het was druk op het smalle paadje. Toen ik eindelijk weer aanklampte was ik helemaal buiten adem. Normaal kan ik Monique prima bijhouden maar vandaag was dat geen slim plan omdat ik de 30 km en zij de 21 km zou doen. Toch krijg je een mentale tik van als je moet lossen.

Altijd als ik het moeilijk heb tijdens het hardlopen ga ik bewust meer om me heen kijken …. ruime blik … jezelf zien in een groter geheel. Het is trouwens prachtig daar op die Stabrechtse heide. Mijn adem kwam terug, mijn hartslag daalde en ik voelde de steun van de wind in de rug. Wat drinken bij de eerste post had ook nog geholpen. De tweede post op ca. 10 km met splitsing tussen de halve marathon en de 30 km kwam ook vrij snel. Ik was toen iets meer dan een uur onderweg en gezien het parcours was dat alleszins tevreden stemmend.

Hier kwam voor mij het nieuwe parcoursgedeelte met een stuk dwars door een veld inclusief een spekglad en gammel bruggetje. Ik heb daar maar gewandeld want op sommige plaatsen was het hout een beetje vergaan en ik wist niet of het mijn gewicht (helaas wat hoger dan dat van de meeste lopers) wel aan zou kunnen.

Op veel andere plaatsen deed ik ook even kalm aan omdat mijn valangst sinds de operaties groter is geworden. Mogelijkheden om onderuit te gaan waren er meer dan genoeg op de modderige paden, maar ergens viel de toestand daarvan me nog wel mee. Het weer was ook vrij goed die eerste twee uur.  Na alle open vlaktes doken we nu de bossen in en daar kronkelden we over wildroosters en door hekjes totdat we bij de provinciale weg kwamen. Die was een stuk harder dan de modder en ik vermoed dat ik het daardoor moeilijker kreeg. Mijn trailschoenen hebben minder demping en mijn koude en inmiddels wat vermoede lijf kon de klappen wat minder goed opvangen. Ik voelde de bekende pijn in mijn bekken opkomen. Dat was rond de 18 km dus van ‘even’ doorzetten was geen sprake, want dat zou me later flink op kunnen gaan breken. Daarom ben ik gewoon een kilometertje gaan wandelen. Mijn lijf ontspande en ik kon weer pijn- en krampvrij rennen.

Ondertussen was het weer veranderd. De voorspelde regen kwam vroeger dan gepland. In het bos was dat goed te doen maar later terug op de Stabrechtse heide pal tegen de wind in was het geen pretje (alhoewel ik tijdens trainingen al in veel zwaardere storm en regen had gelopen). Ofschoon ik al door heel veel mensen was ingehaald maakte ik me geen moment zorgen dat ik het niet zou redden. Ik ben tenslotte een dieseltje die er niet zo gauw mee op houdt.  Veel mensen hebben een goed woordje of een ‘thumbs up’ over voor degenen die langzamer lopen dan zijzelf en dat was vandaag ook het geval. En als je loopbekenden tegenkomt dan werkt het net hetzelfde als een energiereep of -drankje. Ik ging eigenlijk steeds beter lopen. Wel was ik voorzichtig met de enkele verharde stukken rond de A67. Die wandelde ik dus af om bekkenpijn te voorkomen. Op het eind zitten er twee leuke klimmetjes door het zand in parcours en die gingen heel lekker. Ik eindigde met 3:42:48 uur op de een na laatste plaats op de 30 km en was zo stijf en koud geworden dat stretchen nauwelijks mogelijk was. Ik kreeg mijn schoenen bijna niet meer uit maar na een warme douche knapte ik snel op. Manlief stond onder de douche bij de heren om de modder van 75 km fietsen eraf te spoelen. Hij had daarbij ook nog Achel aangedaan om de bierexcursie waar te maken 😉

20151129_135031_1

20151129_135018_1

#RCC22 oftewel de Schiedamrun

Op 18 november deed ik mee aan een van de loopjes van de Rotterdam Running Crew waarvoor je je via Facebook kunt aanmelden. Deze keer gingen we met vier man – beter gezegd 3 vrouw en 1 man – uit onze straat naar Schiedam. Manlief deed voor de eerste keer mee. Ellen zou de korte afstand nemen en cafékrukken voor verwarmen en Pauline, Arjen en ik gingen voor de 9 km. De start was voor het eerst op een locatie buiten Rotterdam nl. in de kerk van Schiedam. Het is een beetje rare combi kerk met hardlopen maar zo kort na de aanslagen in Parijs was het een erg indrukwekkende start. Klik maar op het filmpje voor een impressie. Hartelijk dank filmmaker Chris Bonis. Dit keer was er geen fotograaf.

Het lopen op zich ging goed maar het was zo druk dat we moeilijk bij elkaar (drie breed) konden blijven met lopen. Je probeert immers allemaal een beetje sociaal te lopen en niet te dringen in de kleine straatjes en al helemaal niet af te snijden om je loopmaatjes weer in te halen. Ik was een beetje achterop geraakt en moest een paar keer op de momenten dat het wel mogelijk was flink versnellen om Pauline en Arjen weer in te halen en dat brak me op. Met een warme maaltijd nog in mijn buik kreeg ik last en raakte dusdanig buiten adem dat ik tot 2x toe een stukje ben gaan wandelen. Maar toen kon ik er ook wel weer genieten van de sfeervol verlichte straatjes, molens en de waxinelichtjes in het park.  Na afloop kostte het nog wel wat moeite om Ellen in het café en nog later onze auto terug te vinden. Schiedam smaakt in ieder geval naar meer. De promotieruns van RCC werken, want we gaan bij daglicht zeker nog eens terug om deze plek verder te verkennen.

schiedamrun

foto van RCC

Coopertest

12243209_905575092830758_3365748441945097403_n

foto via CAV Energie

Eigenlijk heb ik hierover al geschreven in een eerder blog maar het hoort toch wel in het rijtje van Running November om dat ik hem de 12e de van deze maand liep. Voor het eerst sinds alle operaties waagde ik me aan de twaalf minuten test bij CAV Energie om vast te stellen waar ik nu sta qua snelheid. Uiteraard verwachtte ik een daling omdat ik al twee jaar niet op snelheid train.

Na een paar rondjes inlopen mochten we verzamelen bij de start en werden we na een korte uitleg weggeschoten. Je kunt natuurlijk zelf 12 minuten gaan rennen en dan je horloge indrukken maar een Coopertest lopen bij de atletiekvereniging op de baan vind ik toch fijner. Vooral omdat er bij de start mensen staan die je iedere ronde nog even bemoedigen. Verder kun je op twee plaatsen de tijd aflezen en dat zorgt ervoor dat je vlak loopt en je je evt. verval goed in de gaten kunt houden. Maar wat ik vooral fijn vindt is de toeter om me in de laatste minuut nog op te zwepen om alles eruit te gooien.  Het resultaat viel me niet tegen. Ik liep nog steeds in de categorie ‘goed’ volgens de tabellen maar ik hoop toch terug te komen op het oude niveau van voor de operaties.

coopertest

Zo eindelijk is dit loopverhaal over november af. Nog maar een weekje en dan is de Bruggenloop en over 28 dagen schrijven we al weer 2016! De loopplannen daarvoor zijn een beetje door elkaar geschud doordat er nog geen operatie plaats vindt in januari. Ik moet even goed overdenken wat nu haalbaar is maar dát er gelopen gaat worden is een ding wat zeker is.

 

 

Advertenties

»

  1. Rob Alberts schreef:

    Respect voor deze prestaties!
    De Stabrechtse heide ken ik van een LAW-route, een prachtige omgeving.
    Vriendelijke groet,

  2. ruud schreef:

    Het was weer een mooi dagje uit in Geldrop Dorothé. De omstandigheden maakten het er niet makkelijker op, maar je hebt het toch geflikt. Was toch even flink bikkelen op die heide in de regen tegen de wind.
    Toch een beetje merkwaardig dat je juist op de harde weg last krijgt van je bekken, en juist niet bij dat gestuiter op de heide en in het bos.
    Hoop dat er snel meer duidelijkheid komt over de operatie, maar eerst alvast suc6 bij de Bruggenloop
    Greetz, Ruud

  3. Jannet schreef:

    Dat was een prima loopmaand. Die Coopertest ronden we gewoon naar boven af, over 1 metertje doen we niet moeilijk hoor. En dan is het resultaat zeer goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s