20160311_151332_1

Gefotografeerd uit ‘de Libelle 😉

Er is een Amerikaanse die ik al een tijdje volg met deze blognaam oftewel afgekort SUAR. Ze kan onverbloemd schrijven over alles wat met lopen te maken heeft en zichzelf van tijd tot tijd een flinke schop onder haar kont geven. Nou dat had ik ook wel een beetje nodig want ik zag vreselijk tegen mijn eerste loopje na deze vierde operatie op.

De vorige operaties mocht ik steeds na twee weken weer beginnen en dan ben je er eigenlijk nog niet zo uit. Het zit gewoon nog in je systeem. Deze keer was de KNO-arts onverbiddelijk bij het verwijderen van het verband op de vierde dag: drie weken absolute sportrust omdat het allemaal zeer kwetsbaar is geworden. Bovendien moest ik 24/7 een oordopje in mijn neus dragen omdat het neusgat dan beter in model en open zou blijven staan, daarna nog drie maanden alleen ’s nachts. Ik vreesde het conditieverlies door deze sportrust zeer al heb ik geprobeerd het te beperken door alle dagen te wandelen of op de hometrainer te klimmen (dat kon/mocht wel want daarbij span je je gezicht niet aan en in).

De laatste paar dagen voor het einde van deze periode had ik af en toe wel een uurtje dat dopje uit gedaan om weer een beetje gewoon te kunnen ademen. Zo zat ik ook op de laatste dag (donderdag) op de hometrainer zonder dop maar dat was absoluut geen feest. Mijn neusgat was ijskoud en ik kreeg vreselijke hoofdpijn rechts boven.

Verder zitten er nog steeds wat hechtingen die niet opgelost zijn in mijn gezicht en vallen de velletjes steeds van mijn neus dus mag ik nog niks smeren behalve wat cetomacrogolcreme, want de huid verdraagt nog niets. Bovendien zat er een raar plekje ergens rechts waar ik me zorgen over maakte (eczeem? acne? of ???). Om al deze redenen had ik dus helemaal geen zin maar wel veel zorgen om weer te starten met rennen in dat zonnige maar frisse loopweer.

Ik moest dus vrijdag heel hard tegen mezelf zeggen: shut up and run!!!

En daar ging ik dus vrijdag met pet en zonnebril (hier afgezakt om dat ik anders niks zag op mijn mobieltje) en een buff. Het was ontzettend wennen. Mijn benen deden het nog. Die gingen vanzelf maar in mijn gezicht voelde ik van alles dat niet zo prettig was. Gelukkig liep ik maar een klein stukje tegen de zon in en kon de buff gauw af. Ik keek eens op mijn Garmin en zag dat ik best een aardig tempo had 6:00 oftewel 10 km/u en dat had ik al lang niet meer zomaar gelopen. Na 2,5 km voelde ik spierpijn in mijn bovenbenen opkomen maar ik kon er prima mee doorlopen zonder tempo te verliezen. In verwarring kwam ik thuis…. tempo goed …. benen spierpijn ….. genoeg lucht …. raar gevoel in mijn longen ….. hoge hartslag….. lastig lopen met allerlei attributen als bril, pet en buff…. die je ook weer af wilt doen als je op temperatuur bent….. toch niet ontevreden over de eerste 5 km zoals jullie aan mijn lachje zien.

20160312_171901_1

Op zaterdag deed ik nog een rondje van 5 km en omdat het nog zonniger en warmer was had ik een neusbeschermer gemaakt van een stukje dunne lycra met een vuilniszaksluiting erin om ruimte te maken voor mijn neus en speldje voor bevestiging aan mijn bril en een koordsluiting aan de achterkant. Het onderste gedeelte van mijn gezicht had ik wel ingesmeerd met zonnebrandcrème. Ik werd nogal wandelen zevenhuizerplasnagestaard door voorbijgangers maar daar zet ik me gemakkelijk overheen. Geen enkele hardloper die er van opkeek trouwens…. alleen maar groetende handjes, vingers en knikjes…. goed volk. Helaas had ik al spierpijn bij de start en het verminderde niet maar ik kon er gewoon doorheen lopen in weer hetzelfde tempo als de dag ervoor, terwijl ik eigenlijk al maanden 6:30 of 6:45 loop. Dat scheelt gewoon een halve minuut of meer per kilometer. Gelijk begon ik onderweg te dromen over mijn oude PR’s en allerlei loopjes die ik wilde gaan doen om me te bewijzen. Toch kwam ik opnieuw in verwarring aan want mijn hartslag was vrij hoog en mijn benen deden zeer terwijl ik normaal zelden spierpijn heb. De volgende dag kwam ik met moeite uit mijn bed met een stijve rug en benen en zelfs spierpijn in mijn armen. Dus zondag werd een rustdag, d.w.z. een wandeldag (Zevenhuizerplas, Olympische roeibaan 15 km).

Vandaag wilde ik 10 km lopen. De zon was nog niet zo fel dus zonder zonnebril en met buff want er stond een koude bries. De spierpijn was er nog steeds helaas. Na 2 km moest ik tegen de wind in en daalde het looptempo iets. Ik stopte nog 2 keer om wat goed te doen en om even te voelen of mijn gezicht niet te koud werd (want het werd gevoelloos). De spierpijn in mijn benen verdween met de vermindering van tempo. De buff trok ik goed hoog op en iedere keer als hij nat was bij mijn mond draaide ik hem een stukje want door het vocht komt minder lucht. Zonder na te denken deed ik ook alle op- en afritten onderweg. Het was nog te kort om in een flow te komen maar ik merkte wel dat mijn hoofd leger werd. De dromen en verwachtingen waaiden weg in de wind en maakten plaats voor een gevoel van vrijheid. Gewoon lekker rennen want wat zegt de tijd nou eigenlijk over je loopervaring. Ik kan er nog weinig over zeggen allemaal. Voorlopig is het nog een beetje klungelen zoals met die pet die te weinig schaduw geeft zoals je op de middelste foto ziet en de kou. Over een maand mag ik weer overal zonnebrand smeren, kan ik eindelijk mijn neus snuiten en hoef ik minder voorzichtig te zijn. Niet zeuren dus…. gewoon …. shut up and run.

Na correctie van de pauzes onderweg komt het neer op deze gegevens en dat is beslist beter dan de afgelopen twee jaar sinds ik voor het eerst werd geopereerd.

hardlopen na operatie 4

Advertenties

»

  1. ruud schreef:

    Het begin is er weer. Het gaat lekker en dat ondanks al het “gedoe”.
    Nog even en je kan echt weer “onbeperkt ” lekker lopen. Het gaat goedkomen!
    Groetjes, Ruud

  2. Rob Alberts schreef:

    Respect!

    Vriendelijke groet,

  3. Ah… goed zeg! Voor al die gedoetjes met bescherming lijkt me hoogst irritant. Ik moet zelf zo min mogelijk last van dingen hebben… warmte, of juist kou, knellende dingetjes. Heb een kast vol hardloopkleding, maar ik grijp altijd naar mijn lievelings. Dus ik snap hoe irritant het gedoe is.
    Grappig dat geen hardloper ervan opkeek.
    En je bent wel super inventief!

  4. tiny schreef:

    Dat is natuurlijk een geweldige overwinning!
    Het lijkt er zelfs op dat de (relatieve) rust je zelfs goed heeft gedaan en ik denk ook zeker het resultaat, het ziet er erg goed uit!
    groetjes tiny.

  5. Sabine schreef:

    Je hebt een goede duurconditie opgebouwd, die raak je niet zo maar kwijt.
    Zou een neus en mondkapje zoals tandartsen ed dragen niet iets zijn? Heel licht. Want ik kan me goed voorstellen dat eea flink kan storen.
    Heerlijk, het begin is er weer!

  6. Jannet schreef:

    Oh, gelukkig, ik zie dat je het weer heel rustig opbouwt 🙂
    Misschien kun je eens in de apotheek vragen naar een mondkapje? Wij hadden ze wel altijd maar ik weet even niet meer hoe die dingen heten.

  7. Affodil schreef:

    Even niet in the mood om alles te volgen, maar uitgeesteld is niet verloren…

  8. Heleen schreef:

    Ik vind t knap! Petje af ( maar hou jij m nog maar even op😎)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s