20160520_171943_1

We hebben ze allemaal wel eens: zo’n week waarin eigenlijk niks wil en alles tegen lijkt te zitten. Vanochtend dacht ik nog ik gooi het allemaal op mijn blog dan ben ik het kwijt. Dan ziet iedereen gelijk dat ik niet overal zo mooi en dapper mee omga. Denken jullie nu echt dat ik weet waar ik mee bezig ben?

20160520_172002_1

Vroeger dacht ik van wel maar tegenwoordig weet ik dat ik gewoon maar mee ga met wat ik onderweg tegenkom. Alhoewel dat is eigenlijk ook niet zo handig, want net als bij zoveel mensen komt er via social media nogal wat binnen. Als ik niet zo goed in mijn vel zit zoals afgelopen week dan is dat een welkome afleiding en dan besteed ik daar veel te veel tijd aan. Achteraf ben ik daar dan soms zo boos over op mezelf dat ik zoveel tijd verprutst heb. Aan de andere kant kan ik wel genieten van alle informatie en de contacten die ik heb maar het wringt toch. Het voelt alsof ik virtueel leef in plaats van gewoon samen met andere mensen ben.

Natuurlijk is daar iedere dag ons gezin, maar manlief is daar meestal 10-12 uur van weg met wat uitzonderingen daargelaten. De kinderen komen thuis maar binnen een kwartier zitten ze achter hun computer of zijn ze met hun mobiel of Ipod in de weer. Ik probeer altijd om 18:00 uur te eten maar dat duurt hooguit 20 minuten (in het weekend wel wat langer) en dan verdwijnt iedereen weer. Twee avonden in de week zijn vast voor sport van manlief en naailes voor mij. De andere avonden moet er vaak wat geregeld of gewerkt worden en kijken we vaak TV omdat we te moe zijn om wat anders te doen. Overdag spreek ik alleen mensen in de sportschool, de winkel, de straat als ik daar een bekende tegenkom. Iedereen heeft het druk maar soms lukt het met een vriendin koffie te drinken of hard te lopen of te telefoneren. Ja dat doe ik nog steeds. Ik bel graag en vind het leuk om te kletsen over hele gewone dingen. Vooral mijn oudere familieleden vinden het leuk als ik ze bel. Af en toe ga ik bij deze of gene op bezoek. Ik rij nu weer wat vaker en langer met de auto alhoewel…….

Deze week tijdens een lange autorit moest ik een paar keer stoppen omdat ik zo’n pijn in mijn oog had. Het traande en het stak. Ik vond het niet verantwoord om gewoon door te rijden. Ik heb bij thuiskomst toch maar gebeld met de oogarts om ernaar te laten kijken. Vlak na de operatie ging het zo goed. Misschien zit er toch iets verstopt ondanks het inknippen van het punctum. Binnenkort kan ik terecht. En met die vervelende neus van mij is het hetzelfde. Ook verstopt net nu ik afgelopen vrijdag voor controle ben geweest bij de KNO-arts. Het zal wel een of andere allergie zijn die mijn klieren doet opzwellen of zo. Ik ben opnieuw gaan spoelen met die zoutoplossing waar ik het in het vorige blog over had en dat geeft wel iets verlichting. Hardlopen ging waardeloos deze week. Ik had geen lucht, ook niet in mijn longen, dus ik nam maar een pufje Ventolin. Gelijk ook maar weer naar de huisarts geweest en een longtest afgesproken, want dat was al weer even geleden (2008). Destijds was me verteld dat ik COPD had maar nu had de huisarts het over inspanningsastma. What’s in a name, maar vervelend is het wel. Mijn laatste drie trainingen (10, 8 en 5 km) deed ik een soort run-walk-run want meer zat er niet in. Ik hoop dat het morgen wat worden op die halve marathon in Leiden maar ik heb er een hard hoofd in.

20160520_171949_1

Tel bij dit alles nog even een flinke dosis stress bij op omdat onze oudste deze week eindexamen gymnasium af moet leggen. Ik was destijds in alle staten maar oudste is heel relaxed, alhoewel slagen echt geen gelopen race is. Nog één examen dinsdag en dan afwachten tot 16 juni.

Dosis stress nr. 2 kwam van het feit dat ik mijn garendoos kwijt was. Op de eerste zaterdag in mei was ik vrijwilliger bij het repaircafé en daar had ik hem het laatste gebruikt. Pas deze week miste ik hem bij een avondnaailes (die vorige week was afgezegd door een klant). Uiteraard ging er toen van alles verkeerd met het project waar we die avond aan werkten. Het was een soort paniek want het is veel garen met een toch wel een flinke (vervangings)waarde, maar vooral omdat er ook garens in zitten met een emotionele waarde (bijv. waarmee ik mijn trouwkleding naaide of nog klosjes van mijn moeder). Na lang zoeken zijn ze teruggevonden in het repaircafé/ruilcafé want daar staan nogal wat spullen. Ik ben ze rennend op gaan halen maar natuurlijk regende ik zeiknat en ondanks dat ik met de tram terug reed, kreeg ik last van kou op mijn spieren en nek.

Er waren nog twee vervelende dingen waarmee ik werd geconfronteerd die niet voor publicatie geschikt zijn en tenslotte was er nog flink wat gedoe met mijn nieuwe gehoorapparaten. (Ik had gewacht met vervanging in verband met de laatste operatie waarbij misschien in een van de oren gesneden zou worden). De nieuwe apparaten zijn gelukkig uitstekend, maar ik moest toch terug omdat er een piep in zit die niet hoort. Bij het vervangen van de gehoorstukjes was de piep wel weg maar het geluid was zo vreemd dat ik ’s avonds de stukjes maar weer gewisseld heb. Ik raakte haast depri van deze nieuwe tegenvaller, maar gelukkig kan ik volgende week weer bij mijn immer geduldige en bekwame audicien terecht om hier wat aanpassingen aan te laten doen. Het kost allemaal flink wat energie om alles weer in goede banen te leiden maar ik heb eraan gedaan wat ik kon. Maar jullie weten nu wel dat het me niet zo gemakkelijk af gaat.

atelier dj logo klein

Tja en wat ging er dan wel goed deze week? Nou ik heb een ei gelegd over de toekomst van het naaicafé. Ik blijf wel lesgeven maar ik ga het allemaal veel eenvoudiger doen. Er komt een naamswijziging die de lading beter dekt: Atelier DJ. Ik blijf op afspraak lesgeven zoals ik nu doe maar ik wil vooral meer tijd besteden aan naaien en minder aan het werven van klanten en het bijhouden van website, Facebook en Twitter. Er komt een kleine website zonder veel toeters en bellen. Ik blijf wel bloggen over naaiwerk maar dat komt op deze blog en niet meer dubbel. Er komt een gecombineerde Facebookpagina voor DJ aktief en Atelier DJ. Twitteren doe ik alleen nog maar op mijn DJ aktief account, want mijn naailesklanten twitteren nauwelijks. Ik wil nog wel onderzoeken of ik iets met Instagram kan doen maar voorlopig start ik er nog niet mee. Het devies is minder achter de computer en meer achter de naaimachine. Al met al vraagt het toch nog wel veel werk om alles om te zetten. Mijn logo heb ik in ieder geval aangepast. Jullie zullen zo af en toe wel wat veranderingen zien. En als je hier klikt dan vind je een voorproefje van de website waar nog veel werk in uitvoering is. Zo voor het begin van de zomer (21 juni) hoop ik met een nieuwsbrief alle klanten te kunnen informeren over de wijzigingen en vanaf het nieuwe seizoen zal ik dan onder de naam Atelier DJ actief zijn.

Wat verder ook goed ging deze week was het werken in de tuin. Het was een flinke klus om alle voorgezaaide peulen, bolcourgettes, tomaten, pompoenen en AH-moestuinplantjes na IJsheiligen  uit te planten maar het is gelukt. Binnenkort komt daar wel een apart blogje over.

Bij dit blog staan enkel wat foto’s van de sering uit onze tuin. Het was de lievelingsbloem van mijn moeder – nu al weer 12 jaar geleden overleden – en ieder jaar rond de verjaardag van mijn ouders in juni ga ik naar hun graf. Het mislukte van de week omdat ik zo’n pijn in mijn ogen had maar zo breng ik dan virtueel maar alvast naar ze toe. Het fotograferen van de plant maakte me bewust dat ik geduld moet hebben om te wachten om weer tot bloei te komen. Iedere fase is belangrijk en je kunt nu eenmaal niets overhaasten. Zo dat was het eventjes… morgen is er weer een dag.

20160520_171954_1

Advertenties

»

  1. Affodil schreef:

    Go with the flow, meid. Je kan de problemen toch pas oplossen als ze er zijn.

  2. Veronique Hermans schreef:

    Dat was een heftig weekje, Dorothé. Je doet ook enorm veel en volgens mij loop je soms jezelf achterna. Geniet van het moment en slow down zou Douwe Bob speciaal voor jou zingen.
    Groetjes Veronique

  3. Rob Alberts schreef:

    Sterkte!

    Bemoedigende groet,

  4. Hè… wat jammer nou dat je je nu niet zo fijn voelt. Goed dat je erover schrijft toch? Bij mij helpt het altijd hoor! Veel blogjes bevatten over het algemeen een hoog jubelgehalte, maar zo is het leven gewoon niet. Dit gevoel moet er ook kunnen zijn. En ik hoop dat je volgende week ineens mekrt dat je de zonnige kant weer ziet. Ik ben reuzebenieuwd hoe Leiden vandaag is gegaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s