die wou gaan varen, die wou gaan varen. Nou veel mensen willen dat wel eens een keertje maar voor mij ligt het toch wel wat anders omdat ik meer dan 50 jaar geleden geboren ben als schippersdochter en tot ca. mijn 21e aan boord heb gewoond. 

Het leven is vol en gaat snel en sinds mijn gezondheidsperikelen, waarvan ik nu zo goed mogelijk hersteld ben, wilde ik nog zo graag eens varen op het schip dat van mijn opa en oma is geweest. Ik had tijdens de ziekteperiode van mijn vader nl. een boek in handen gekregen over het 100-jarig bestaan van een van de schepen van de familie Jansen. Nou dat is toch vet om te ontdekken dat het schip waarop je geboren bent (eerst in het ziekenhuis want het liep niet zo lekker) zo bijzonder is maar vooral dat het nog steeds vaart.

Het schip is van 1949-1988 in de familie geweest trouwens en toen heette het Gerda naar mijn tante Gerda, dat was de jongste zus van mijn vader. Mijn vader kocht in 1963 een ander schip dat hij noemde naar mijn moeder: Dora. Ik heb dus maar 2 jaar op de Gerda gewoond. Mijn zus is geboren aan boord van de Dora. Mijn opa en oma verkochten toen hun tjalk Loma (naar mijn oma genoemd Louisa Maria) en gingen toen op de Gerda wonen tot de dood van mijn opa (bijna 92 jaar). Mijn ouders stopten met varen in 1969 maar bleven aan boord van de Dora wonen met ons. De Gerda lag lange tijd aan de kade Arnhem en kwam later net als de Dora in de Waalhaven in Nijmegen te liggen waar ik dus mijn jeugd heb doorgebracht.

Via internet had ik al gauw beet. Remco Visser is de nieuwe schipper en je kunt tochten boeken via Ayay Sailing en als je daar doorklikt kom je allerlei foto’s en wetenswaardigheden tegen. Over een schip van meer dan 100 jaar oud is natuurlijk veel te vertellen maar je kunt het veel beter meemaken. Wel nog een paar foto’s van toen en nu. De karakteristieke vorm met het grote klaproer is goed herkenbaar.

Afgelopen vrijdag beleefde ik dus een soort droomwens: nog een keertje varen op het schip waar mijn wortels liggen – oh nee dat heb je niet bij varen – maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel.

Om 12:00 uur konden we inschepen en na een rondje koffie en broodjes voeren we de haven van Harlingen uit langs allerlei andere zeilschepen  van de zogenoemde ‘bruine vloot’  voor een tocht over het wad. Ik was gelijk naar de voorsteven van het schip -jargon: de kop – gelopen om het even op me in te laten werken. Geweldig om na zoveel jaar nog eens te varen op zo’n bijzonder schip waarmee je een band hebt. Ik werd er emotioneel van. Niet omdat ik mijn ouders miste o.i.d. maar meer als een stukje erkenning van dat schippersbloed dat toch na al die jaren nog steeds in me zit.

P1180789_1

Afijn veel tijd om daarbij stil te staan was er gelukkig niet want een zeilschip betekent werk aan de winkel voor de bemanning en dat waren wij dus. Schipper Remco draaide de kop in de wind en we maakten onder leiding van de maat Keven de zeilen los en beproefden onze spierballen op de lieren om de zeilen te hijsen etc. Best nog wel een pittige klus.

En daar gingen we met een flinke vaart net buiten de betonning van de vaargeul want het is een platbodem over een steeds drukker wordende Waddenzee langs het vogeleiland Griend. Prachtig weer en mooi zicht om te genieten van de rust en de ruimte. Daar boften we echt mee.

Uiteraard mochten we om beurten onze stuurmanskunsten aan het roer tonen, maar de schipper hield het goed in de gaten hoor. Je voelt dan de kracht van de wind en ontdekt hoe het grote roer reageert. Het passeren van de diverse veerboten naar Terschelling en Vlieland zorgde voor een flinke golfslag en dat heeft allemaal weer invloed op je koers.

011c7fe389f02362872e943d8bd13d97b530451eb4_1.jpg

SAM_4090_1

Uiteraard werd er ook nog even ‘beneden’ gekeken waar het voormalige laadruim is omgebouwd tot een accommodatie waar 24 personen kunnen slapen en eten. En ook nam ik een kijkje in de ‘roef’ en het ‘achteronder’ oftewel de woonkamer/keuken en de slaapkamer van de schipper – waar wij dus vroeger leefden. Alles is mooi verbouwd en aangepast maar nog steeds net zo krap en efficiënt ingericht. In het achteronder kunt je niet rechtop staan.

We gingen voor anker om even wat te eten, de oude foto’s en vrachtbrieven te bekijken die ik had meegenomen en te praten over herinneringen en ervaringen. Ik moest vroeger bijv. altijd de koperen drempel van de roef poetsen van oma. Aan boord was altijd veel onderhoudswerk en mijn zus en ik hebben veel luiken geteerd, roest gebikt, geschuurd en geschilderd in onze jeugd. We kregen pas later elektra aan boord. Verlichting en koken ging op butagas en wij kregen pas TV en telefoon toen ik in de brugklas zat. Schipper Remco vertelde hoe hij begonnen was en nu reilt en zeilt met 3 schepen en een gezin.

Ook hadden we het over de aanpassingen aan de eisen die de vaart stelt. Schippers zijn heel pragmatisch maar de wijzigingen die een nieuwe schipper doorvoert zullen ze altijd van het nodige commentaar voorzien.  Mijn vader was de makkelijkste niet en hij had vast zijn kritiek  gehad op bijv. het inkorten van de helmstok, de ophanging van de zwaarden, het verplaatsen van de lieren enz. Zelf vind ik het fantastisch dat het schip nog vaart en dat talloze gasten genieten en leren van de zeilvaart. Niet alleen nautisch, technisch maar ook van het teamwork, want aan boord ben je op elkaar aangewezen en moet je de beperkte ruimte met elkaar delen.

Het werd tijd om terug te varen. Het anker werd opgehaald, de zeilen weer gehesen en daar voeren we weer. Af en toe haalden we zelfs een van de moderne zeiljachten in – er was een wedstrijd met 170 deelnemers – want er staat een flinke lap zeil op. De Alida  heeft weer haar oorspronkelijke naam terug – genoemd naar de vrouw van de eerste eigenaar geloof ik – en doet soms ook mee aan zeilraces zoals de Brandarisrace en de Strontrace en slaat daar geen slecht figuur omdat het een heel vlak schip is. De Alida wordt voornamelijk door groepen gecharterd voor reizen en evenementen zoals Oerol maar er zijn ook individuele boekingen mogelijk. Voor informatie moet je hier klikken.

Nog een tweetal foto’s -van de massa die er die dag gemaakt zijn – eentje op het voordek als herinnering aan het bijzondere moment. En tenslotte eentje van de bemanning van die dag (maat Keven, neef Andries, manlief Arjen, ik, nicht Suzanne, schipper Remco, vriend Leon en schoonvader Gerard).

Een dag met een gouden randje…. Remco en Keven bedankt voor alles!

 

 

 

 

 

Advertenties

»

  1. KnutzEls schreef:

    Dat moet een hele bijzondere ervaring geweest zijn. Want varen is één, maar varen op het schip van je ouders en alles weer terugzien en wat er veranderd is, is toch helemaal top. Super!!!

  2. Rob Alberts schreef:

    Leuk om deze inkijk in jouw nostalgische reis te krijgen.

    Zonnige groet,

  3. Veronique Hermans schreef:

    Geweldig dat je op dat schip heb mogen varen, er kwamen zoveel herinneringen boven aan de Dora en natuurlijk ook je ouders. Altijd was er koffie of thee als je op bezoek kwam en Fleur, mijn dochter en Chajim, zoon, hebben ook heel wat uurtjes bij jullie ouders doorgebracht op het schip.

  4. mariolein schreef:

    Ik kan me jullie schip de Dora nog goed herinneren. Al hoewel wij zelf ook niet al te groot woonde vond ik het vooral allemaal erg klein. Ik snapte maar niet dat jullie het ruim niet verbouwde als woonruimte. Maar zoals jij en je vader altijd zeiden, dat deed je niet met een schip. Ik zei in het begin ook altijd boot, maar dan kreeg ik gelijk commentaar van jullie allemaal. Dat was een doodzonde.
    Leuk voor je die tocht.

    • djaktief schreef:

      Vooral mijn vader was tegen het verbouwen van het ruim, want dat betekende dat hij nooit meer vracht kon vervoeren en stilletjes hoopte hij daar wel op.

      Groetjes,

      Dorothé

  5. kliefje schreef:

    Prachtig schip! Ik snap dat dat wel wat met je deed…

  6. Jannet schreef:

    Mooi hoor, om weer even terug naar toen te kunnen. Je hebt echt op een schitterend schip gewoond. Het lijkt me wel een mooi leven maar ook zwaar. Ik heb ooit een week met de Bruinvisch (google er maar eens op) meegevaren. Dat vond ik prachtig maar ik was ook wel blij dat ik daarna weer naar mijn eigen ruime huis terug mocht.

    • djaktief schreef:

      Even voor de duidelijkheid: ik heb er 2 jaar op gewoond als baby/peuter en toen was het niet zo mooi onder zeil gebracht als nu. Tot ca. mijn 21e heb ik aan boord van de Dora gewoond. Wellicht zal ik er nog eens over bloggen.

      Groetjes,

      Dorothé

  7. Simoneannemone schreef:

    Wat een mooie ervaring om zo weer terug te komen en herinneringen op te kunnen halen.

    Ken het gevoel; mijn vader zat op de grote vaart.
    Zo af en toe mochten wij een stukje meevaren.

  8. Joolzz schreef:

    Wat gaaf dat je weer even aan het roer mocht staan. Ziet er ook heel natuurlijk uit, eerlijk gezegd!

  9. Wat gaaf dit zeg! Ik heb nog nooit gezeild op zo’n groot schip. Het lijkt me prachtig. En helemaal als je roots er liggen.
    Wat moet dit mooi geweest zijn.!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s