Als het niet zo lekker loopt dan probeer je er wat aan te doen. Het avontuur opzoeken en nieuwe wegen gaan helpt mij om los te komen en een nieuwe kijk te krijgen op dingen. Zo liep ik afgelopen week twee keer een nieuwe route en een keer een bekende route andersom. Verder bezocht ik twee tentoonstellingen. Een beetje veel voor één blog. Ik bewaar nog wat voor een andere keer. We doen het ´lifo´ oftewel ´last in first out.  

Vanochtend was ik – voor mijn doen op zondag – vrij vroeg op pad. Even na 9 uur wintertijd zat ik in de tram naar de Erasmusbrug want ik had het plan om 30 kilometer te lopen over het Nieuwe Maas Parcours. Klik voor de beschrijving en de  kaart. De route zou 28 km bedragen, maar de laatste 2 km zou ik dan gewoon langs de tramroute naar huis rennen en dan weer opstappen als ik de 30 km had bereikt. Ik had mijn kaart met routebeschrijving uit het Museum Rotterdam meegenomen. Daar staat ook veel achtergrondinformatie op en daarmee had ik in de tram wat te doen. Beetje spannend hoe het zou gaan met mijn Garmin want het bandje was gebroken. Ik had het gerepareerd met ducttape  en als reserve had ik nog een stuk op mijn bidon geplakt. Deze tip had in onlangs gelezen bij trailrunnende Facebookvrienden.

Het is prachtig weer en ik maakte een startselfie voor vertrek. Ik ben niet van plan foto´s te maken onderweg maar gewoon lekker te rennen en de aandacht bij de omgeving te houden. Dat is niet zo moeilijk met het prachtige uitzicht op de skyline van Rotjeknor. Zoals gebruikelijk moet ik in het begin al gauw naar een toilet op zoek. Ik vlieg de SS Rotterdam binnen en de stewards wijzen mij de ladiesroom en daarna vervolg ik de weg langs de Maashaven. Daar liggen niet veel schepen maar toch doe het me denken aan de verhalen van mijn ouders en vroeger aan boord. Voor ik er erg in heb, ben ik aanbeland in de buurt van de Maastunnel maar daar is niks open dus ik duik in een portocabin van de wegenbouwers  – Rotterdam is altijd opgebroken – want ik moet al weer. Onder de grond valt de satellietontvangst van mijn GPS-horloge weg dus ik leg een onzichtbare kilometer af. Ik ben niet de enige daar, maar kom nog wel drie andere ondergrondse lopers tegen. Daarna volgt het mooiste deel van het parcours langs de Willemskade, de Parkhaven en onder de Erasmusbrug door, waar al veel toeristen wachten op de Spido.

nieuwe-maas-route

De route is heel goed aangegeven met groene bordjes, maar bij het Boerengat heb ik er een gemist waardoor ik via bank en tafel van een terras omhoog moet klimmen. Na een kusje op het monument voor de marathonlopers draaf ik door  langs de Naald of de Boeg zoals het eigenlijk heet onderlangs de Boompjes. Ondertussen kom ik veel collegalopers tegen maar blijkbaar is groeten in Rotterdam not done. Er wordt nog meer gesport daar aan de Boompjes. Het lijkt en soort bootcamp waar vooral jongeren aan meedoen maar het is dus niet chill om je hand op te steken. Ik loop langs de waslijn en onder de Willemsburg door waar het best wel donker is en bedenk dat je dat hele parcours absoluut niet in het donker moet gaan lopen. Het is een prachtige route maar je moet goed kijken waar je je voeten zet om niet je nek te breken. Verder is het behoorlijk smerig. Vooral nabij de uitgaansplekken ligt ongelooflijk veel zwerfvuil: flyers, lege capsules voor slagroomspuiten (voor lachgasballonnen)  en overal kapot glas. Vlak na Tropicana loop ik toch even in een fuik oftewel een parkeerplaats met een hek eromheen, maar al gauw zit ik weer op het goede spoor oftewel de Maasboulevard.

Pats…. ineens ligt daar mijn Garmin op de grond. De band heeft het niet gehouden. Ik peuter de strook reserve ducttape van mijn bidon en plak de handel zo goed mogelijk weer aan elkaar. Daarna maar gelijk flink wat drinken en verder. Ik had al eerder (bij 7 km) een gelletje genomen, maar de volgende wil ik pas kort voor de Van Brienenoordbrug pakken. Ik verbaas me over het uitzicht op de zuidoever. Ik wist niet dat er zoveel nieuwe woningen stonden en dat je de moskee zo goed kunt zien. Erg leuk is ook dat je vlak langs de oude drinkwatertoren komt. In deze blog staan weinig foto’s maar als je op de links klikt dan kijk je als het ware met me mee. De Van Brienenoord komt in zicht en ik duik nog een keer in de bosjes voordat ik de brug ga beklimmen. Vlak tevoren zie ik ineens een fietser in een bekend groen tenue van de SVR en ja hoor dat is manlief die zijn fietsrondje zo heeft ingedeeld dat hij me nog even kan support kan geven. Maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig want ik loop langzaam maar zonder enige problemen. Ik kies ervoor om het hele fietspad te lopen in plaats van de trap te nemen. Er is weinig wind en geen regen dus de brug is een makkie vandaag. Ook hier weer veel lopers en die zijn zowaar zo vriendelijk om wel terug te groeten.

Onderaan de brug draai ik weer de hele ronde en ga door het tunneltje richting het Zuiddiepje. Het is hier wat minder goed aangegeven en ik sla zoekend rechtsaf een industrieterrein op om weer bij de rivier te komen. Daar loopt een mevrouw die nauwelijks reageert op mijn vraag ‘of je er verder door kunt lopen’ maar gelukkig zie ik al weer een bordje.

En dan lig ik ineens languit op straat. Ik ben gestruikeld over een uitstekende klinker die ik niet heb gezien. Mijn hand, knie, bovenbeen en elleboog aan de linkerkant doen ontzettend zeer. Kermend richt ik me wat op maar het lukt me niet om te gaan staan. Eerst maar even wachten tot de pijn wegtrekt. Even later komt er een man uit een van de huizen naar me toe die me overeind helpt. Hij was bang dat ik iets aan mijn hart had omdat ik niet opstond, maar ik leg uit dat ik zo stijf en geschrokken ben van mijn val dat ik niet overeind kon komen. Ik wil weer verder wandelen maar vraag toch eerst of ik even het straatvuil uit mijn schaafwonden mag spoelen. Daarna vervolg ik wandelend met een flinke schrik in mijn benen de route. Het bandje van de Garmin is opnieuw gebroken en ik stop hem in mijn belt. Hij doet het verder nog wel gelukkig, nou ik nog. Ik pak een reep omdat ik weet dat zoet helpt bij stress en pijn. Na een paar pogingen lukt het me na twee kilometer om weer rustig te rennen. Maar op de plekken waar ik moet zoeken naar de weg of waar ik over hobbelige kinderkopjes moet ga ik steeds wandelen. Ik ben veel te bang om nogmaals te struikelen. Op een gegeven moment lukt het lopen toch wel weer aardig en komt de lol terug. Ik zie nl. ineens twee hele grote potten pindakaas staan bij het kantoor van Unilever. Dit is echt zoiets Rotterdams. Iedereen kent wel gebouw De Brug als  hoogstandje – ook letterlijk – van architectuur maar die potten pindakaas… ik vind zoiets om te smullen.

20161030_122312_1

Ik bedenk ook ineens dat ik nu toch wel veel langer onderweg ben dan oorspronkelijk gepland dus ik licht het thuisfront maar eens in over mijn val. Uiteraard wil manlief me komen ophalen maar het voelt beter om letterlijk op de been te blijven en mijn ronde af te maken. Mijn zelfvertrouwen komt weer een beetje terug. Het einde komt in zicht nu ik in de verte al weer een puntje van de Zwaan zie. De extra kilometers moet ik maar een andere keer maken.

Nog twee kleine stops maak ik. Een ervan om toch de Hef te fotograferen. Momenteel is hij in groot onderhoud en wordt dus volledig aan het oog onttrokken. Later kan ik aan mijn ‘kindskinderen’ daar nog deze foto van laten zien. Rotterdam is altijd aan het bouwen, slopen en het vernieuwen.

20161030_122941_1

De laatste stop is verplicht omdat de brug bij het Poortgebouw open gaat omdat er vaart uit de Binnenhaven de rivier op wil. Na het doven van de lichten ren ik het hoekje om naar het Willemsplein. In de verte komt er een tram aan dus ik spurt naar de halte. Ja het is lijn 25 naar Carnisselande. Ik klok af op 3 uur 28 en 26,73 km onderweg en daar mag ik dan nog een kilometer bij optellen voor de Maastunnel waar geen ontvangst was.

20161030_123608_1

Na de tramrit wandel ik naar huis, waar toch ineens de tranen van de schrik over mijn wangen rollen. Het ziet er erger uit dan het is. Na flink weken in bad zijn alle schaafwonden weer schoon. Het zal nog wel blauw, dik en stijf worden maar ik kan gewoon blijven rennen.

Mocht je de route zelf eens willen wandelen, fietsen, rennen dan kan ik je aanraden om niet te beginnen waar ik ben gestart. Het tweede deel van de route is een stuk saaier en heeft ook weinig plekken ter verpozing zal ik maar zeggen. Als je aan de andere kant van de Erasmus begint dan heb je eerst dat stuk en de Van Brienenoordbrug en eindig je in de stad. Verder is het op zondag erg rustig op de weg en op de rivier. Als je meer vaart wil zien moet je dus niet kiezen voor het weekend. Ik denk dat ik deze route nog wel een keer zal lopen, misschien in omgekeerde richting. Ik heb me geen moment verveeld onderweg.

Advertenties

»

  1. Lianne schreef:

    Ondanks je val en je schaafplekken heb je toch een leuk en positief blogje geschreven. Ik heb het met plezier gelezen en ben geprikkeld om die route per fiets te verkennen.

  2. kliefje schreef:

    Ik klik wel op “like” maar dat vind ik het natuurlijk niet, leuk. Shit voor je D! Jij zult de aankomende dagen wel stijf zijn. Sterkte…

  3. Jannet schreef:

    Gedeelde smart is halve smart: afgelopen woensdag viel ik ook en liep schaafwonden en blauwe plekken op op precies dezelfde plekken als jij. Veel beterschap gewenst! In elk geval heb je er weer een mooie soepele (val niet meegerekend) duurloop op zitten.

    • djaktief schreef:

      Was jij ook zo geschrokken Jannet? Het duurde een hele tijd voor ik weer een beetje durfde te rennen. Het valt bij mij uiteindelijk wel mee hoor. Ik hoop dat het voor ons allebei gauw geneest.

      Groetjes,

      Dorothé

      • Jannet schreef:

        Ik lag in het bos met niemand in de buurt. Ik kon wel weer opstaan maar moeilijk lopen. Ben ook lang bezig geweest met mijn hand want die bloedde nogal. Daar heb ik nu nog last van, er zit een diepe wond en hij is gekneusd 😦 Ik ben daarna wel weer verder gelopen en ook de daarop volgende dagen maar soepel is anders.
        Maar we hebben gelukkig beiden niets gebroken. Morgen zul je wel spierpijn hebben maar ook dat gaat wel weer over. Sterkte ermee!

      • djaktief schreef:

        Je was er erger aan toe dan ik hoor. De spierpijn valt me mee. Wel harde stukken in mijn dijbeen. Straks een stukje fietsen.

  4. Ruud schreef:

    Zo, dat is een heel avontuur.
    Hopelijk verder geen schade aan de valpartij over gehouden, maar het is wel altijd mooi om weer andere routes te ontdekken.

  5. Wat is dat schrikken hè, als je valt. Ik was in april flink gevallen en ik was daarna lang onzeker met lopen. Maar dat kwam ook omdat ik mijn enkel zwikte, en eens gezwikt blijft het gevaar voor herhaling lang op de loer liggen. Een mooi loopje hoor! En een afstand waar je U tegen zegt!

  6. sunny mama schreef:

    Dat was vast wel even schrikken toen je struikelde… Soms overkomt mij dat ook weleens tijdens het joggen. Je ziet dan letterlijk de straatstenen op je afkomen…

  7. Lou-ter-Lou schreef:

    Jeetje! Da’s een beste smakkerd die je daar hebt gemaakt! Hoe is het nu? Hopelijk weer een beetje bijgekomen? Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s