rijdende-huiskamer*

Op diverse blogs komen van tijd tot tijd nostalgische herinneringen en oude foto’s voorbij. Het is ook wel eens leuk om over een ander onderwerp te schrijven en te lezen. Je leert me dan weer eens een andere kant van me kennen, maar misschien wil je alleen de hardloopverhalen of de tutorials over naaiwerk. Nou dat komt binnenkort wel weer. Dan sla je deze blog gewoon even over toch…

Een tijdje geleden schreef Thomas Pannenkoek over zijn autohistorie en diverse bloggers namen het stokje over. Een auto is voor mij vooral een praktisch ding, een soort rijdende huiskamer om mensen en spullen van hot naar her te brengen. Ik was ook heel laat met het nemen van rijlessen. Mijn ouders hadden geen auto en waren daar trots op. Zelf zag ik toch wel de voordelen ervan in dus ergens rond mijn 25e kocht ik een “zoveelste hansje”; een VW polo op gas. Ik nam hem over voor een luttel bedrag van vrienden die in Afrika gingen werken. Ik heb er maar één foto van terug kunnen vinden. Daarop zie je mij in de weer met een spuitbus om de eerste deuk weg te werken die ik opliep.

20170102_093001_1

Dat polootje had nogal eens wat mankementen. Bovendien was het schakelen tussen gas en benzine een heel gedoe. Het tanken van gas vond ik ook eng en lastig, want dat kon niet overal. Ik ruilde hem in voor een nieuwer polootje bij de garage en die had de kekke kleur rood. In 1990 leerde ik tijdens de carnaval in Nijmegen manlief kennen en later bleek dat hij ook een polorijder was. Hij had nl. een donkerblauwe. Na twee jaar gingen we samenwonen en reed ik dagelijks op en neer van Rotterdam naar Beuningen. Op een gegeven moment hebben we onze oude polootjes ingeruild voor een gifgroene polo, waar we gelijk een open dak in lieten maken.

20170102_102936-november-1991_1

We gingen er mee op kampeervakantie en deden onze boodschappen ermee. Een keer zijn we heel erg geschrokken omdat iemand geprobeerd had hem te stelen. Er was een ruit ingeslagen en de bedrading was losgemaakt. Gelukkig hadden ze hem niet aan de praat kunnen krijgen.Het had die dag gesneeuwd en de voetstappen van de dader waren nog zichtbaar. Die is dezelfde dag nog gevonden maar het was een “kale kip” dus de schade moesten we bij onze eigen verzekering verhalen.

Eigenlijk hadden we helemaal geen behoefte aan een andere auto maar toen in 1997 onze oudste werd geboren en we nog verdere gezinsuitbreiding wensten zijn we toch overstag gegaan voor een echte gezinsauto: een Opel Astra. We maakten een proefrit en onze zoon sliep in op het geluid van de motor dus daarom kozen we daarvoor. Kleur of model interesseerde ons niet alleen laadruimte en gemak.

20170102_100944_1

Ook deze auto deed lang dienst. Middelste en jongste werden geboren in 1999 en 2001 en de Astra vervoerde alle boodschappen en de steeds uitdijende kampeeruitrusting. Wel was er af en toe gedoe met een olielampje dat knipperde terwijl er niks aan de hand was en dat gaf me de nodige stress met drie koters op de achterbank naar zwemles en dat soort activiteiten.

Maar in april 2003 was het letterlijk in één klap afgelopen met de Astra. Manlief, onze oudste twee kinderen en ik waren onderweg naar een begrafenis van een vriend. Jongste bleef thuis en oma paste op. Ik reed en voegde uit op de toen nog korte uitvoegstrook naar Moordrecht en daar reed een vrachtauto bovenop ons. Ik zag hem aankomen op het allerlaatste moment maar ik kon niets. We botsten op de voorganger. Het rook raar dus ik zei dat we de auto uit moesten maar de deuren konden niet goed open.  Afijn we zijn eruit gekomen. Manlief had een hoofdwond, middelste zakte steeds weg en oudste en ik waren er nog het beste aan toe. Een mevrouw stapte uit en bekommerde zich om middelste. Al gauw waren er drie ambulances ter plekke. Manlief werd gestabiliseerd en ging in een ambulance, middelste (4 jaar oud destijds) ging alleen de volgende ambulance in met de zojuist gekregen troostbeer en oudste (nog net geen 6 jaar) ging bij mij op schoot in de derde ambulance naar het ziekenhuis in Gouda. Manlief werd gehecht, middelste had een gebroken been en kreeg gips en de rest had niks. Met de taxi moesten we terug naar huis in shock over wat er gebeurd was. Oma had opa ingelicht en die kwam om te helpen.

De volgende dag werd er gebeld dat ik twee gebroken ribben had maar dat moest vanzelf genezen. Ik mocht niet tillen en zo, maar dat had ik al lang gedaan om middelste in bed te krijgen met dag gipsen been. (Mensen zeggen altijd dat gekneusde ribben meer zeer doen dan gebroken ribben, nou ik heb beide gehad en ik moet zeggen dat ik het niet met ze eens ben. Pas na 10 dagen toen het weer een beetje aan elkaar begon te groeien nam de pijn een beetje af. Ik kon nauwelijks in of uit bed komen en liet me gewoon vallen anders ging het niet). Afijn we zijn er allemaal een hele tijd mee zoet geweest om te herstellen en om het te verwerken en nog kunnen mijn man sirenes van ambulances slecht verdragen. We hebben ongelooflijk geluk gehad. Kijk maar naar onderstaande plaatjes.

20170102_100412-8-april-2003_120170102_100443-8-april-2003_1

Tja en toen moest er een nieuwe auto komen. We gingen naar de garage die het dichtste bij was en kozen voor een Citroën Xsara Picasso omdat die ons een veilig gevoel gaf. Je zit daar nl. een stuk hoger in en hij heeft drie stoelen achterin met hoofdsteunen. De verkoper moest wel wennen dat hij bij ons niet echt zijn verkooppraatje kwijt kon over een leuke nieuwe auto. De auto was donkergrijs bijna zwart en op de foto staat hij voor de deur van ons in 2004 gekochte huis. Ook naar deze foto heb ik echt moeten zoeken.

20170113_231003_1

Destijds kochten we (a-technisch als we zijn) nieuwe auto’s en de Citroën was een zgn. showmodel van nog geen jaar oud met weinig kilometers op de teller. We wilden gemak en geen gedoe en ruilden hem na een paar jaar in voor weer zo’n model want hij beviel ons goed. Dat was in 2006. Deze keer was de kleur zilvergrijs. We hebben hem nog steeds. Hij heeft inmiddels 264.000 kilometers op de teller en we rijden hem op want dat is het gunstigste. Onze zonen hebben nog geen rijbewijs maar als het zover is dan is een deukje niet meer zo erg want die heeft hij toch al wel. De auto met trekhaak heeft al talloze fietsen en aanhangertjes vervoerd . Hij  begon wat te klein te worden voor de vakanties met drie groter wordende kinderen maar de  mega dakkoffer bracht uitkomst. Ook de kano past erop zoals je ziet en daarom is  deze foto eigenlijk gemaakt.

p1180414_1

De kinderen zullen steeds minder met ons meereizen dus we zijn op den duur op zoek naar een kleinere auto. Als jullie tips hebben dan hoor ik het graag en mocht je het blogstokje over willen nemen, ga je gang…

* icon geleend van het www en bewerkt

 

Advertenties

»

  1. Menck schreef:

    Heerlijk lees- en kijkvoer! Jullie hebben geluk gehad destijds, want die Astra ziet er behoorlijk verfrommeld uit.
    Tips voor een nieuwe wagen? Ik kocht en koop meestal degelijk Japans (vooral Toyota en Nissan), maar ook de Koreanen zijn, aldus enkele kennissen en vrienden, betrouw- en betaalbaar. (Kia, Hyundai,…)

  2. Elke auto heeft duidelijk zijn verhaal bij jullie. Niet alleen ‘leuke’ verhalen, zo blijkt. Als ik die geaccidenteerde auto bekijk, is het een wonder dat jullie er relatief goed zijn van af gekomen.
    Wij rijden al een achttal jaar met Hyundai. Was destijds een ‘betaalbare’ auto, nu heb ik het gevoel dat hun prijzen al serieus zijn gaan stijgen. Het zijn betrouwbare auto’s, dat wel. Ook wij zijn a-technisch. Bij pech kan de garagist ons wijsmaken wat hij wil en zullen wij noodgedwongen de gepeperde rekening betalen.

  3. fitmetlien schreef:

    Leuk leesvoer! Zo nostalgisch! 😀

  4. earlyupandrunning schreef:

    Leuk om te lezen en te zien Dorothé!
    Maar wat schrikken he dat ongeluk. Gelukkig zijn jullie er redelijk goed van af gekomen.
    Ik heb jaren geleden ook eens een flink ongeluk gehad en nog steeds hartkloppingen bij Ambulances.

    En wat betreft de volgende auto … Heb je die nieuwe Opel Mokka al eens gezien? Die is tof!

  5. Kakel schreef:

    De allereerste auto van mijn vader was een groene vw kever. Daar denk ik met veel nostalgie aan terug.
    Wat erg van het ongeluk. Ik hoop dat je nooit hoefde te niezen toen je gebroken ribben gehad. Ik had na een valpartij op de fiets gekneusde ribben en dat was al geen pretje!

    • djaktief schreef:

      Bedankt Mirjam, maar helaas moest ik destijds heel veel hoesten omdat ik zo’n klap had gekregen door de botsing en dat was ongelooflijk pijnlijk. Als er iemand was vroeg ik of die me vast kon houden. maar ik knoopte ook wel een handdoek om me heen zodat het minder schudde en dus minder zeer deed. Het had veel erger kunnen zijn.

  6. Paul schreef:

    Leuke blog, moet zeggen dat jullie best lang met een auto doen. Ik heb er al wat meer versleten in mijn jaren als rijbewijs bezitter.

    Ik neem het stokje graag over, het is een leuk blog onderwerp!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s