IMG-20170611-WA0007_1

 ‘In het verleden behaalde resultaten bieden geen garanties voor de toekomst’ zeggen ze in financiële reclames maar ik moet eerlijk zeggen dat ik tot gisteren dacht dat dat niet voor hardlopen  zou opgaan.  Maar met mijn eerste Did Not Finish na zeven uitgelopen exemplaren weet ik beter. Geen ramp maar wel een vervelend gevoel. Eigenlijk een dubbel gevoel: verstandige beslissing én schaamte dat ik niet in staat was om te finishen. Eigenlijk moet ik er niet te lang bij stilstaan en gewoon doorlopen, maar mijn gedeukte ego wil toch een soort recapitulatie/analyse, dus ik vermoei jullie even met mijn verhaal 😉

maasdijkmarathon parcours

Crime scene was Oss waar ik voor de marathon 2x dezelfde ronde moest afleggen. Manlief zou eerst even gaan fietsen en mij opwachten bij 20 km om nieuwe voorraad gels, bidon en sinaasappel te geven. Bij 30 km zou ik hem opnieuw zien en vandaar zou hij verder meerijden. Deze tactiek heb ik steeds gevolgd, alhoewel in Rotterdam hij nooit mee kan fietsen ivm de grote drukte.

In verband met het zeer warme weer had ik een strikt eet- en drinkplan. Ook had ik twee dagen tevoren mezelf reeds volledig vol getapt met vocht om niet met een uitgedroogd lijf te beginnen. Voor de start nam ik nog een ORS en ik had nog een bouillonblokje bij me om snel weg te kunnen kauwen mocht dat nodig zijn.  Omdat het niet duidelijk werd (wel nagevraagd) waar de drankposten zouden zijn zou ik gewoon iedere 5 km mijn gels met vocht wegwerken en verder extra drinken bij alle posten.

Om 11 uur was de start op een hete atletiekbaan van een dertigtal marathonlopers. De andere afstanden en onderdelen zouden later starten of waren al bezig. Ik hobbelde keurig achter de meute aan in een gematigd tempo maar na een tijdje moeten we ineens omdraaien want we liepen blijkbaar verkeerd  (zie uitloper naar rechts op de foto). Er werd luid gekankerd door een aantal mannen die blijkbaar toch een goede tijd wilde neerzetten vandaag maar ik was er zelf op dat moment heel relaxed over. Omdat ik precies niet wist hoever we verkeerd waren gelopen hield ik de 5 km-aanduiding op mijn Garmin aan als richtlijn voor mijn eetplan. De eerste drinkpost kwam nu pas op 7,4 km in Teeffelen. Daar dronk ik uiteraard ook en scoorde twee kletsnatte sponzen waarmee ik me opfriste en die ik in mijn handen nam om dikke vingers te voorkomen.

 

 

 

Het was heet onderweg maar gelukkig was er af en toe een briesje dat een beetje verkoelde. Ik verheugde me om de dijk waar we naar toe liepen want tot nu toe was het een erg saai en leeg parcours. Af en toe stond er wat publiek dat wel enthousiast aanmoedigde. Er kwamen ook andere lopers, waaronder veel kinderen voorbij die meededen aan de estafettelopen of kortere afstanden. Dat was  wel een leuke afwisseling. In Ooijen mochten we die dijk op en daar is ook de tweede drankpost  voor mij op 11,3 km dus na mijn eigen 10 foerage nam ik extra water te drinken en nieuwe sponzen. Dan volgt het mooiste stuk uit het parcours zelfs langs een kasteeltje en zijn er bomen die wat schaduw bieden tegen de zon. Overigens was er de hele dag een lichte bewolking dus het had nog warmer kunnen zijn.

In het dorp Macharen 15,9 km valt mijn eigen bevoorrading samen met de drankpost aldaar maar neem ik toch het extra water want we gaan een lusje niemandsland in. Tevoren zag ik hier tegenop maar het verliep prima dankzij de goede aanduiding van de verkeersregelaars ter plaatse. Zij hadden ook veel last van de warmte en een aantal was dusdanig sloom en onoplettend dat je echt moest vragen waar je naar toe moest, maar er waren ook een flink aantal alerte en bekwame gelukkig. Het gevreesde rondje zat er al weer op voor ik er erg in had.

IMG-20170611-WA0015_1

Bij de volgende drankpost (20,6 km en 2 uur gelopen inmiddels) ging ik even in de schaduw van een banier staan. Ik sponsde het zout en de zonnebrand van me af en smeerde me opnieuw helemaal in met zonnebrandmiddel.  Ik had zelf spullen bij me maar de dame op de post bood het aan en ik gebruikte hun factor 50. Ik vond dat echt een goed geregeld van de organisatie. Ze hielpen me ook met het opendraaien van mijn (grote) gel omdat ik geen kracht genoeg had in mijn vingers. In totaal verloor ik vier minuten op deze post maar het was de investering meer dan waard.  Manlief stond een stuk verder want hij wist niet dat wij een paar kms extra hadden gelopen. Fijn om hem te zien maar jammer dat ik weer moest stoppen om spullen in mijn belt te laden. Hij bleef even in de buurt totdat ik het rondje atletiekbaan gedaan zou hebben. Dat rondje was niet fijn omdat het onoverzichtelijk was qua drankposten van de diverse wedstrijden. Ik botste bijna op bovenop een andere loopster. Bovendien was het erg ongelijk qua wegdek en moordend heet op de atletiekbaan zelf.

IMG-20170611-WA0005_1

Het maakte me mopperig en ongeduldig naar manlief die zijn best deed om mijn sponzen te verversen en zo nat mogelijk mee te geven. We hielden het kort verder en ik zou hem in Ooijen bij de post weer zien op 30 km. Het enige positieve van de atletiekbaan was dat ik nu een ijkpunt had en wist dat ik 2 km teveel had gelopen. Omdat ik zo onaanspreekbaar was kwam manlief er niet toe me te informeren dat het laatste lusje van het parcours geschrapt was om de misser aan het begin te compenseren.

De tweede ronde begon dus niet optimaal en het duurde even voor ik mijn loopritme weer te pakken had.  Rond mijn 25e km was er geen post te zien dus ik nam mijn eigen foerage en wandelde om genoeg slokken water te kunnen drinken (minstens 10).

Bij het overschakelen op hardlopen voelde ik kramp opkomen. Daarom terug in wandelpas, rekken, strekken en verder proberen te wandelen maar de kramp zat in mijn hele linkerbeen. Uit mijn kuit ging hij wel weg maar mijn teen krulde op in mijn schoen, zelfs mijn scheen krampte (nog nooit eerder gevoeld zoiets) en mijn linker bil  deed zeer. Ik bleef wandelen en drinken maar het werd niet beter. De verkeersbeleiders lagen te slapen  maar ik wist de weg en wandelde erlangs. Ik keek op mijn Garmin en realiseerde me dat ik nog minimaal 15 km en maximaal 19 km moest met deze kramp. Er was geen loper of post waar ik me op kon richten. Het was leeg en ik vond het te link om zo door te zetten in de hitte. Ik wist hoe dat in de Spijkenissemarathon was verlopen, maar ik vond het hier niet verantwoord onder deze omstandigheden.

IMG_20170611_141822834_1

Ik draaide me om en wandelde terug richting verkeersbegeleiders. In de verte kwam nog één hardloper aan die alleen van Facebook kende (Henk Harema  >150 marathons) met wie ik vooraf had zitten praten over wie van ons de laatste loper zou zijn.  Ik bood hem een van mijn gels aan die ik toch niet meer nodig had en wendde me tot de bezemwagen die hem op gepaste afstand volgde. Ze konden me niet terugbrengen of iemand bellen maar ik kon wel in de bak zitten. Dat zou nog 1,5 tot 2 uur duren voor die weer bij finish was, dus ik belde manlief.

Om uit te vinden waar ik was moest ik nog een heel eind terug tot bij de verkeersbegeleiders, die me wezen hoe ik naar de start zou kunnen lopen. Maar manlief zei dat hij er vrij snel kon zijn en gebood me rust te nemen, te eten en te drinken. Zitten of liggen lukte niet want dan kwamen de krampen in alle hevigheid terug. Al gauw kwam hij vanuit Ooijen aangefietst. Ondertussen kwam ook iemand van de opruimploeg van de organisatie poolshoogte nemen. Zij konden me niet wegbrengen dus manlief ging de auto ophalen, terwijl ik nog een sinaasappel wegwerkte. Eindelijk begon de kramp weg te trekken. Het was allemaal voorbij…..

IMG_20170611_141829272_1

In de auto naar huis realiseerde ik me pas echt wat ik gedaan had en toen begon het mentale spelletje van balen, gebutst ego, schaamte, teleurstelling en je afvragen waar het nou aan ligt (lees wie of wat je de schuld kunt geven). Thuis heb ik maar gauw online mijn (loop)vrienden geïnformeerd maar ze vonden het gewoon iets wat kan gebeuren en vonden het jammer.

Toen ik eindelijk ging douchen etc. bleek dat ik opnieuw menstrueerde. Het kan haast niet anders dat dit heeft meegespeeld, dacht ik gisteren maar dit artikel geeft me ongelijk. Ik denk wel dat ik een korter lontje had en daardoor het niet kon opbrengen om door te zetten zondag. Een eenduidige oplossing voor spierkramp is er niet. Lees deze achtergrondinformatie maar klik en klik.

Het is geen ramp en er zijn veel ergere dingen. Marathons zijn er genoeg, maar mijn lijf en gezondheid is belangrijker. Het mooiste zou zijn dat ik snel nog even een andere marathon kon doen om mezelf (en anderen) te bewijzen maar dat lukt nu even niet in deze periode (een ingreep plus vakantie).  Het zal even moeten slijten deze DNF en alle ‘wat als’ moet ik even onderuit halen. Gek toch dat je voor een ander zoveel milder bent als voor jezelf. Van de 30 marathonlopers zijn er 15 gefinisht, waarvoor mijn diepe buiging.

Zo het verhaal is geschreven. Het is klaar…. woensdag ga ik gewoon verder met rennen (als buddy bij Running Blind).

 

Advertenties

»

  1. Rob Alberts schreef:

    Ik wens je een volgende keer minder tegenslag.
    Of dat ook een betere tijd oplevert?
    De tijd zal het leren.

    Bemoedigende groet,

  2. Matroos Beek schreef:

    Lieve Dorothée… je hoeft niks te bewijzen. Ik vind het ondanks de tegenslag een knappe prestatie. Zo ver zou ik nooit geraken, wat zeg ik… nog niet half zo ver! Ik bewonder je moed. Geef jezelf een flinke schouderklop en zeg ‘ik ben een held.’ Want ja, dat ben je gewoon.

  3. Kakel schreef:

    Soms kan het lichaam niet wat het hoofd wil. Ik heb het zelden meegemaakt op de fiets maar heb één toch op moeten geven omdat ik ineens spit kreeg. Bovenop een klim, hè? Niet pas beneden (-: En een tweede keer in Luik-Bastenaken-Luik.
    Je baalt je te pletter maar het heeft ook een positieve kant: kijk naar alle andere keren die wel goed gegaan zijn. Maar ik begrijp je frustratie…
    Sportieve groet.

  4. Ik snap het gevoel hoor. Ik ben ooit (mijn eerste loop ever) uitgevallen op 7km in een 10-kilometer run. Geëindigd aan infuus en alles. Ik gaf warmte en te weinig ervaring. Dat laatste kunnen we van jou niet zeggen.
    Je bereid je altijd zo goed voor.
    Maar ik voelde me toen zo stom, vol schaamte en weet ik wat allemaal.
    Terwijl ik dat van jou dus écht niet zo vind.
    Volgende keer beter hoor.
    Het was gewoon raar warm weer.

  5. Volle bewondering, opnieuw. Niet het resultaat telt altijd, maar de inspanning, en daar heb je toch weer de hoofdvogel geschoten.

  6. Jannet schreef:

    Ik begrijp je teleurstelling en alle goedbedoelde, lieve, opbeurende reacties kunnen daar niets aan veranderen. Het is idd jammer dat je nu niet gelijk revanche kunt nemen bij een andere marathon maar die revanche komt echt wel. Als het een troost voor je is: in ‘mijn’ wereld met ultralopers en marathonspaarders ken ik niemand (!) die nog nooit is uitgestapt. Henk (hij heet Harenberg van zijn achternaam) noemt je nog in zijn verslag: http://www.ultraned.org/V_item/f7085.php

  7. Morgaine schreef:

    Ik heb niet alles gelezen, alleen begin en eind stukje, het kan gewoon gebeuren, niets om je voor te schamen, hell no! Respect voor jou, op jouw leeftijd ook, dat je dit nog doet!

    Zo kwam ik afgelopen zondag een stel tegen op de fiets, beiden in de 70, die vanuit Amsterdam via Enkhuizen in almere waren beland, we zaten even wat te drinken bij de Trekhut, flevolandschap, en ze gingen nog even door naar Bussum… met wind tegen nu weer, en jeetje mina… de vrouw, 70 dus… vertelde mij, dat ze een week niet had kunnen fietsen, ze was gevallen, sleutelbeen bla, nu nog blauwe plek liet ze mij zien, maar ze kon niet langer thuis zitten, ze fietsen echt overal in Europa en daar kwam ik aan, 45 jaar, op mijn toerfiets en we gingen dezelfde kant op, de snelheid… waarmee ze stipjes werden… dan ben ik voor elke keer dat ik ga fietsen, een grote teleurstelling 😉 Of moet ik juist trots zijn, met mijn gesteldheid van nu, dat ik het weer kan?

    De vrouw, met wie ik dus ook dieper was gegaan hierover, applaudisseerde voor mij toen ze erachter kwam waar ik mee kamp… en dat ik 5 jaar geleden zulke tochten niet eens kon maken meer… positief denken, is de start, je mentale gesteldheid, we zijn allemaal mens. En we maken fouten of soms loopt het even niet zoals we zouden willen.

    X

  8. Hedwig schreef:

    Snap je gevoel helemaal. Ik zou er net zo hard van balen. Toch is ook dit waarschijnlijk weer een waardevolle ervaring maar dat blijkt vaak pas achteraf. Omdat je hem niet uitgelopen hebt, kan je wel weer sneller aan een andere marathon meedoen: je herstel zal immers minder tijd vragen. Dat is dan weer meegenomen. Mooi geschreven Dorothé!

  9. Henk Harenberg schreef:

    Dorothe (een streepje op de e kan ik niet vinden op mijn toetsenbord, sorry) kan een reden van je kramp niet zijn dat je onbewust veel zout c.q. vocht hebt verloren? Als ervaren rot heb ik alle ‘snelheid’ laten varen en had maar 1 doel: finishen. Zelf wilde ik een uur langzamer lopen t.o.v. de Twente marathon van eind april (eindtijd 3.55) en in Oss had ik ongeveer een uur extra in gedachte. Fijn je ontmoet te hebben en ik hoop dat je volgende marathon het gewenste resultaat oplevert maar dat gaat je zeker weten lukken. Je bent in ieder geval fanatiek en gemotiveerd. Sterkte me je ingreep en een fijne vakantie gewenst.

  10. Affodil schreef:

    Verheug je op de volgende run en laat de gemaalde kilometers achter je. Dat doe je toch altijd als je loopt?

  11. rudolfverhoef schreef:

    Blijft altijd jammer, een DNF.
    Maar het overkomt iedereen wel eens, of zelfs vaker. Zoals ik ergens las zijn slechts 15 van de 30 gefinishd. Dat zegt genoeg dat het erg zwaar was. Hitte is een bijzonder verschijnsel, dat heb ik zelf gisteren in Amersfoort weer zelf heb ervaren.
    Inmiddels weer dik een week verder. Erover heen stappen en nieuwe plannen maken. Komt allemaal weer goed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s