IMG_20170904_081922002_1

Er zijn van die dingen die onbetaalbaar zijn… gezondheid, schone lucht, vrijheid etc. Afgelopen zondag kreeg ik een stukje onbetaalbaar textiel in mijn bezit: een finisher t-shirt van de Wisenttrail. Nergens te koop want je moet hem verdienen door de afstand waar je voor ingeschreven bent af te leggen. Als het je bloed, zweet en tranen kost dan heb je in ieder geval wat schoons als je over de meet komt.  Maar zo erg was het allemaal niet bij mij, of toch, een klein beetje wel….

IMG_20170903_112839130_1

watertap bij de start om camelbacks/bidons te kunnen vullen

Bij traillopen gaat het er allemaal anders aan toe dan bij reguliere wedstrijden. Voor de leken even wat toelichting

  • je loopt op onverharde paden in de natuur in plaats van een glad,  strak afgezet afsfaltparcours (met toeschouwers)
  • je loopt wel hard maar het wedstrijdelement is ondergeschikt en je gaat langzamer dan op asfalt
  • er zijn weinig of geen voorzieningen onderweg en je neemt je eigen eten en drinken mee en je neemt je afval ook weer mee
  • de Wisenttrail was zelfs bekervrij: dus je neemt je eigen beker mee (er zijn opvouwbare lichtgewichtbekers bij de start te koop)
  • afsteken en afsnijden is ‘not done’
  • je helpt je medelopers
  • er is een gemoedelijke sfeer
  • vies worden hoort erbij
  • hoe groter de uitdaging hoe meer voldoening (denk aan weersomstandigheden, mul zand, modder, steile klimmetjes en gladde afdalingen)
  • er zijn veel verschillende soorten traillopen van verticale K’s (loodrecht omhoog in de bergen) tot poldertrails dus de ene trail is de andere niet
  • afhankelijk van de omstandigheden kies je je schoeisel en kleding (profiel van de zolen van je schoenen voor modder en/of rotsen, lange broek tegen brandnetels, teken en muggen, laagjeskleding in de bergen etc.)

Ik liep op lichte Ascics trailschoenen met een knielange broek (mijn knieën schuren anders tegen elkaar), zonnebril, zweetbandje, belt met bidon, beker, gels en telefoon met nummer van de organisatie, pleisters, papieren zakdoeken.

Voor mij voelt trailen als buitenspelen in het bos etc. Ik doe dingen die ik normaal niet doe (plassen stampen en over bomen springen) Ik loop graag onverhard omdat ik dan meer ontspannen loop. Het vraagt wel focus want je moet verdomde goed opletten dat je niet valt. Omdat je zo moet opletten heb je geen tijd om na te denken en ga je helemaal in het lopen op. Ik word er wel een beetje zen van 😉

Afijn ik wilde deze trail in Apeldoorn doen omdat ik in november een trailmarathon wil afleggen in Geldrop. Voor mij was deze 18 km trail een piketpaaltje in de training daar naar toe. Ik had pas één keer onverhard gelopen na de vakantie (>23 km) maar dat was vlak. Hier zou ik wat hoogtemeters krijgen.

IMG_20170903_143007885_1.jpg

We werden weggeschoten om 12:15 uur en voorzichtig zet ik mijn Garmin hardloophorloge aan (zie foto’s hieronder van de organisatie Wisenttrail). Die  is nl. kapot. Ik heb hem gerepareerd met duct tape maar binnenkort stuur ik hem naar Garmin voor een inruilactie waarbij ik voor € 108,– eenzelfde soort horloge krijg ter vervanging. Goede service van Garmin, daarom vermeld ik dit ook voor andere hardlopers. Ik wil geen ander/nieuwer/hipper horloge want aan deze ben ik gewend en ik kan er 4 dingen in een oogopslag op zien. Ik wilde niet zonder horloge lopen omdat ik het moeilijk vind om de afstand te schatten. Hoe ver ben ik en hoe ver moet ik nog. Dat soort dingen. Verder is het achteraf altijd leuk om te zien wat en hoe je gelopen hebt. Mocht mijn horloge het helemaal begeven dat had ik nog wel de dongel van manlief om mijn nek om uit te kunnen lezen na afloop.

 

Afijn weg zijn we en na een paar honderd meter asfalt duiken we het bos in. Het gaat geleidelijk omhoog maar ik kan makkelijk blijven rennen. Mijn conditie is blijkbaar zo slecht nog niet. Ik voel nog niks van mijn blessures (voet, bil/hamstring). Ik heb er echt zin in. Het is mooi in het bos, maar wel een beetje druk met zoveel lopers. Bijna 500 mannen en 300 vrouwen lopen achter elkaar over de smalle single tracks. Af en toe stokt het loperslint een beetje als we omhoog gaan. Als er een gaatje komt dan passeer je en als je vertraagt dan geef je wat ruimte aan degene die volgt. Heel sociaal en vloeiend loopt dat allemaal. Heerlijk genieten… toppie!

21314567_1915657401981549_7278447896964191147_n facebook wisenttrail _1

foto organisatie Wisenttrail

Maar dan ergens rond de 3 km struikel ik over een boomwortel en verrek mijn geblesseerde been. Het doet ongelooflijk zeer in mijn bil en bovenbeen en ik kom hard neer op mijn toch al pijnlijke voet maar ik val niet. Na een paar passen vermindert de acute pijn en ik besluit dat ik gewoon ga proberen hoe ver ik kan komen. Omdat ik wel gewend ben om met kramp en andere pijntjes door te lopen kan ik me er goed overheen zetten, maar lekker lopen is anders. De omgeving vergoedt veel. Afwisseling van heide en groen, van zon en schaduw van omhoog en omlaag beletten me om na te denken en zorgen ervoor dat ik gewoon stap voor stap verder ga.

 

DSC_2318 credits foto Olga Stikkel_1

foto organisatie Wisenttrail

Bij de verzorgingspost op 9 km wandel ik even en drink de helft van mijn bidon sportdrank leeg. Ik durf niet rennend te drinken i.v.m het valrisico. Weer hardlopen kost even moeite maar ik kom zowaar weer in het ritme van het begin en vergeet de pijn.

IMG_2917_1

foto Hans Spieker Spiekersportfotografie

Helaas op het einde rond de 16 km struikel ik voor de tweede keer. Weer precies hetzelfde: in een klimmetje verstap ik me op een boomwortel en overstrek ik dat zere been. Iemand achter me grijpt me bij mijn lurven en houdt me in evenwicht zodat ik geen smak maak. De schrik zit er nu goed in. Ik wandel maar even om tot rust te komen en drink sportdrank om de schrik weg te spoelen. Inwendig vloek ik omdat ik besef dat ik met deze tweede struikelpartijen het herstel door rust en de dry needlingbehandelingen bij de fysio teniet heb gedaan. Wat ontzettend balen. Maar het is niet meer ongedaan te maken. Het enige wat ik kan doen is verder gaan. In een rustig tempo ren ik voorzichtig door en finish in 2:02:20 uur als 100e vrouw op deze afstand van de 210 dames die uitlopen. 

MC8A4340 credits foto rinus groen_1

foto organisatie Wisenttrail

Rekken durf ik niet na afloop en ik strompel naar de EHBO voor advies. Daar is men druk met allerlei verrekte enkels en knieën. Ze kunnen alleen maar koeling aanbieden. Massage is niet aanwezig. Ik haal mijn finisher shirt op en vind dat ik het dik verdiend heb om er mee op de foto te gaan. Daarna geniet ik van herstelvoeding. Er zijn zelfgebakken brownies/appelcake en smooties. Heerlijk het zoet doet me goed. Dat had de organisatie uitstekend ingeschat en geregeld. Het hele evenement is trouwens prima georganiseerd. 

Ik wandel naar de parkeerplaats en neem paracetamol in met de laatste sportdrank die ik nog heb en rij terug. Ik wil hiermee voorkomen dat ik onderweg door de pijn niet goed kan rijden. Bij oudste in Utrecht maak ik nog een tussenstop. We drinken nog wat in de stad maar het wordt al gauw te koud voor me en dan rij snel verder naar Barendrecht waar manlief voor het eten en een bad zorgt. ’s Avonds ga ik aan de ibuprufen (niks voor mij zo aan de pillen).

 

Jammer dat zo’n mooie loop zo eindigt. De volgende dag heb ik naast de pijn in been en voet (gelhak in de schoenen gedaan voor extra demping) ook flink wat spierpijn in de bovenbenen.  Ik gebruik Ibuprufen t/m woensdag en train licht. Op maandag fiets ik naar Rotterdam en vice versa voor een workshop, op dinsdag een lichte fitness training (cardio, armen en buikspieren) en woensdag wandel ik een beetje. Donderdag heb ik geen pijnstilling meer nodig en ga ik rustig baantjes zwemmen. Vandaag deed ik een rustige intervaltraining als buddy van een van de langzamere lopers bij Running Blind. Ik loop weer!!!  Duimen jullie dat het zo blijft. Maandag controle bij de fysio.

Verder een groot dankjewel aan de organisatie van de Wisenttrail en hun vrijwilligers voor het goed georganiseerde evenement en de vele gratis foto’s (klik hier voor de makers). Ze organiseren ook een wintertrail en diverse trainingslopen. Als ik dichterbij woonde zou ik het wel weten. O ja… een beetje voorzichtig moet ik toch wel doen voorlopig.

 

 

Advertenties

»

  1. Marja Bodde schreef:

    Respect, ik doe het je niet na. Je hebt mij door het lezen van jouw verhalen wel weer aan het lopen gekregen. 7 jaar geleden de halve marathon gelopen in Marrakech, daarna door een blessure gestopt maar nu voorzichtig weer begonnen. Valt wel tegen, ben inmiddels 64 en kan wel merken dat het niet meer zo soepel gaat.maaaar we zetten door.

    • djaktief schreef:

      Respect voor jou juist dat je weer aan het lopen geslagen bent Marja. Wat avontuurlijk een hm in Marrakech. Kalm aan maar met je restart. Luister goed naar je lijf wat voor jou haalbaar is. Ik hoop je eens ergens tegen te komen.

      Groetjes,

      Dorothé

  2. Matroos Beek schreef:

    Ik duim zeker dat het zo blijft. Altijd een avontuur en leuk om op deze manier mee te kunnen lopen via jouw blog.
    Hartelijke groet!

  3. Jacqueline schreef:

    Top gedaan weer Dorothé.

  4. Zo’n trail lijkt me het toppunt vzn sportiviteit

  5. Veronique Hermans schreef:

    Vind het wel allemaal heftig wat je doet maar is het wel zo goed voor je gezondheid. Hoe is je lichaam over 10 of 20 jaar. Lijkt met niet erg gezond als ik je hoor vertellen over de vele blessures en de pijnstillers die je dan moet slikken. Maar misschien heb ik het bij het verkeerde eind.

    • djaktief schreef:

      Eigenlijk heb ik weinig blessures Veronique. Alleen nu heb ik pech. Misschien had ik geen risico’s moeten nemen. Maar ik had ook gewoon over een stoeptegel kunnen struikelen tijdens een wandeling. Het is niks voor mij om pillen te slikken en fysiotherapie nodig te hebben.

      Groetjes,

      Dorothé

  6. Affodil schreef:

    Respect! Ik ben dan wel heel veel “in het veld” maar mijn tempo ligt héél véél trager en mijn uitrusting bestaat meestal vooral uit een verrekijker en -soms- een camera. Doorgaans kom ik veel te laat tot de ontdekking dat ik wél voor water voor de hond gezorgd maar dat ik het zelf zonder drinken moet stellen tot de aankomst.

  7. katrn schreef:

    Trailen = Time to play!
    Goed gedaan, Dorothé !!

  8. Kakel schreef:

    Gefeliciteerd met je prestatie! Zelf mag je het dan een bescheiden afstand vinden, ik vind het een mega-prestatie (-: Heel begrijpelijk dat deze training aanvoelt als buitenspelen, tenminste als je de juiste conditie hebt.
    Jij hebt geen gewone energie maar een soort van kernenergie!
    Lieve groet en succes met je vervolgtrainingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s