IMG_20180617_115719331_1

Zo dat is dat. Eindelijk die vervelende DNF (did not finish) van vorig jaar recht kunnen zetten. Nog niet helemaal zoals het zou moeten of zoals ik het zou willen maar dat is het mooie van sportief zijn. Je moet het doen met de vorm van de dag.

IMG-20180617-WA0005_1

De start was in Keent in the middle of nowhere volgens de nieuwe organisatie van De Maasdijk die me twee dagen geleden nog persoonlijk terug belden n.a.v. een paar vragen.  Een half uur voor de hele + estafettemarathon zou de skate- en stepmarathon starten  dus het was zaak om bijtijds aanwezig te zijn. Manlief – zoals altijd in wielerkleding – werd gepolst of hij toch niet wou meedoen met skaten maar hij zou vanaf Megen (22 km) met me meerijden of zijn waar ik dat nodig had. Hij zette me hier af met mijn zak eten en fles drinken en ik zocht een bankje in de schaduw op. Er zouden minder dan dertig deelnemers zijn waaronder 6 vrouwen. Ik kletste nog wat met Gertie Theunissen die hier alle edities nog heeft gelopen en al een slordige 230 marathons in totaal over de horrorwarmte en organisatie van vorig jaar.

maasdijkmarathon parcours

Excact om 18:00 werden we midden tussen de weilanden weggeschoten en daar gingen we na eerst een rondje Keent de Maasdijk op richting Ravestein. Het was winderig maar dat vond ik wel lekker. De eerste waterpost liet ik voorbij gaan want ik had nog een extra flesje sportdrank in mijn hand om leeg te lurken maar dook wel na 6 km de bosjes in om plaats te maken voor nieuw vocht. Ik liep lekker en kreeg een boost van het welkom in Ravestein waar ze met zijn allen je toejuichen alsof je het hele eind er al op hebt zitten. Over het wegdek daar was ik minder te spreken: een kruising tussen basaltblokken en kinderkopjes en dat liep voor geen meter. Het duurde nog een tijdje voor we weer terug waren bij de dijk. Ondertussen had ik keurig mijn gel op en inmiddels een tweede plaspauze gehad dus met de vochtsuppletie zat het wel snor. Door die korte sanitaire stops was ik wel de andere lopers uit het oog verloren maar dat kon me niet zoveel schelen want ik ben gewend om alleen te lopen.

maasdijk tempo

Toch voelde ik dat ik minder makkelijk liep. Rond de 14 km voelde ik kramp opkomen in mijn voet. Gelijk actie door wat gas terug te nemen en een extra slokje maar dat hielp niet. Toen heb ik direct gekozen om paracetamol in te nemen en een zouttablet. Ik weet dat het nut van deze middelen betwijfelt word door artsen maar ik ken een paar gerenommeerde lopers die erbij zweren (Jo Schoonbroodt 67 jaar neemt een bouillonblokje en loopt er tijden mee onder de drie uur en Lenie de Visser 60 jaar en enige uitloopster van alle kustmarathons adviseerde me een ascalletje of aspirientje in verband met de bloedverdunnende werking). Je ziet gelijk de weerslag op mijn tempoweergave met de onregelmatige deuken. Tot slot nog een keertje de bosjes in; dus aan het drinken kan het niet gelegen hebben.

Door al dat gedoe liep ik echt in mijn piere eentje over die lange lange Maasdijk de kilometers aftellend totdat ik manlief zou ontmoeten in Megen. Ik vond het eng onderweg en kreeg allerlei rare gedachten als er busjes langs de weg stonden en voelde me niet happy. Mijn voeten en benen bleven tegen het krampen aanzitten maar ik kon wel prima blijven rennen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid tot ik bij de halve marathonsdrankpost kwam – ik heb het zelfs aan een voorbijganger gevraagd – en ik zag manlief zitten op de dijk en riep dat ik hem direct nodig had. Bij die post heb ik even op een stoel gezeten om sinaasappels en mijn gel  weg te werken en me te verfrissen.

Het allerfijnste was dat ik niet meer alleen was en dat heb ik vaak tegen Arjen gezegd. Hij verzekerde me dat hij niet meer weg zou gaan en fietste geduldig achter me. Ik volgde de ideale lijn over de kronkelende dijk maar het lopen werd niet beter en bij de volgende post nam ik nogmaals paracetamol, zoutpil en een extra gel dus een glucosetekort kon ik nu ook niet meer hebben met 9 porties op (3 servings is een zo’n pakje) terwijl ik pas drie uur onderweg was. Ik had ook al minimaal 700 ml sportdrank op plus al dat water. (voor achtergrond voedingsinfo vooraf hier en tijdens hier).

Wat geweldig was: duidelijke bewegwijzering en routebordjes van de organisatie langs de kant met aflopende kilometers. Het klopte niet altijd precies met mijn Garmin maar ze motiveerden me enorm omdat ik steeds minder kilometers voor de boeg had.  Met nog 18 kilometer te gaan zei ik tegen mezelf : “over twee uur is alles voorbij” en ik kon weer een genieten van het prachtige parcours in plaats van me eenzaam en bang te voelen. Arjen maakte een paar foto’s en verving mijn de glazen van mijn zonnebril door niet getint glas. Ik had die bril nog nodig tegen de wind en beestjes in mijn gevoelige ogen.

IMG-20180617-WA0009_1

IMG-20180617-WA0008_1

Afijn zo hobbelde ik door in het vertrouwen dat ik het wel zou gaan halen. Mijn rondetijden waren soms iets minder erg dan anders. Alles onder tempo 7 vond ik al super. Ik liep en ik liep goed maar niet hard helaas. Daar werd ik overduidelijk mee geconfronteerd door de lopers van de halve marathon die me voorbij sjeesden alsof ik stil stond. Een enkeling sprak me bemoedigend toe. Support kreeg ik ook van het publiek. In de dorpen was het gezellig met muziek van een bandje of uit de kroeg, maar ook overal waren er mensen die je toeklapten. Hulde ook aan die vrijwilligers en publiek die op afgelegen plaatsen bij een hek of splitsing stonden te wachten op lopers. Hardlopen leeft daar echt.

Na Macharen moest ik nog een lus maken naar Oijen terwijl de halve marathon afsloeg maar in Ooijen bleven ze wachten tot ik er was. Ook de posten bleven actief tot ik voorbij was. Ik moest ze dan helaas teleurstellen want hun sportdrank verdroeg ik niet goed. Ik was er misselijk van geworden en nam alleen nog maar uit eigen voorraad. Arjen had een bidon Isostar op de fiets en zelf had ik inmiddels lauw water in mijn racevest maar dat verdroeg mijn maag het beste mits ik kleine slokjes nam. Maar ze hadden ook sponzen en ik vind het heerlijk om daarmee in mijn handen te lopen, dus ze konden nog wel wat aan me kwijt. Het krampgevaar was prima onder controle nu en mijn misselijkheid heb ik bestreden door kleine stukjes banaan te eten. Toen dat eenmaal werkte kreeg ik het gevoel dat ik het ging halen en stuurde de man met de hamer naar huis bij 36 km. Ik was wel vermoeid, stopte af en toe voor een slokje sportdrank, om het bovenlijf uit te rekken tegen de eenzijdige belasting of om wat beestjes uit te spugen en te spoelen met water.

Na het dorp Teefelen waar ook nog flink wat supporters waren kwam de bezemwagen kwam dichterbij en ik voelde me opgejaagd door het geluid maar ik heb niet achterom gekeken. Het was de weg waar ik vorig jaar besloot uit te stappen en dat riep toch wat op blijkbaar, maar ergens aan het eind daarvan was een lekker feestje en ik maakte een rondje waarna ik door de muziek verder naar Oss werd geblazen. Kicken was dat. Ik rook de finish en kreeg vleugels voor mijn gevoel – mijn rondetijden zeggen wat anders 😉

In Oss verdween het lawaai achter me  – bleek een motor geweest te zijn – en zocht ik mijn ideale weg over de stoepen om de onregelmatige klinkers te vermijden. Door de winkelstraat met inmiddels nutteloze dranghekken bereikte ik met toch nog een korte sprint blij de finish in 4:56:48 en kwam middenin een gezellig feestje terecht.

IMG_20180616_225751132_1

Ik wilde de medaille bij Arjen en mezelf tegelijk omhangen maar dat was niet mogelijk, maar hij is zeker voor de helft van hem.

IMG_20180617_120003819_1

Na twee handen vol zoute stokjes en een cola gingen we douchen in de school vlakbij, waar de vrijwilligers nog steeds op hun plek waren en me vriendelijk feliciteerden. Echt super bedankt aan de organisatie en alle vrijwilligers!

We reden kort na middernacht naar huis. Arjen aan het stuur en aan de chips en ik achterovergeleund aan twee broodjes kaas en spa terwijl ik een Instagrambericht maakte om over de goede afloop te berichten.

Nog wat cijfertjes…

de maasdijk uitslag totaal

maasdijk uitslag vrouwen

hardloopwedstrijden marathon juni 2018

 

Advertenties

»

  1. Rob Alberts schreef:

    Mooi resultaat!

    Je bent en blijft een doorzetter!

    Feliciterende groet,

  2. AnneMarie schreef:

    Een kanjer ben je. Gefeliciteerd. Super gedaan, nu lekker uitrusten en nagenieten.

  3. tinyblogt schreef:

    Waaauw! Schitterend gedaan, proficiat!

  4. runningreneetje schreef:

    Wat een mooi resultaat. En wat goed dat je die DNF nu gewoon kan vergeten. Knap hoor dat je die marathon gewoon vrijwel alleen hebt gelopen.

  5. Van harte gefeliciteerd.

  6. Jannet schreef:

    Mooi gedaan hoor. Zelf loop ik graag alleen maar ik kan me voorstellen dat, als je niet zo vaak een marathon loopt, het dan niet zo prettig is. Maar je deed het wel! Die DNF van vorig jaar is daarmee helemaal weggepoetst, vergeten, foetsie 🙂 Geniet van deze prestatie en de zeer verdiende medaille. Oké, Arjen heeft een beetje geholpen dus hij mag hem ook aanraken, maar het lopen deed je toch echt zelf.

    • djaktief schreef:

      Dankjewel Jannet en ik geniet er zeker van. Ik vind het eigenlijk ook altijd wel lekker om alleen te lopen, maar dit was extreem alleen en bovendien zat ik met die kramp…. wat te doen als ik niet verder kon.

  7. Hedwig schreef:

    Fantastisch gedaan! Eindelijk je verhaal gelezen en helemaal meegeleefd: hij kwam uit je tenen zo te lezen. Ben wel benieuwd wat er zal gebeuren als je een iets drukkere marathon loopt; volgens mij heb jij veel steun aan medelopers en publiek dus wellicht geeft dat wat extra’s waardoor je meer kan genieten en je niet bang hoeft te voelen. Gefeliciteerd met je prachtige plak!!

    • djaktief schreef:

      Dankjewel Hedwig. Ik hou wel van alleen lopen en rustig maar in de avond en met krampproblemen ervaar je dat toch anders. In oktober heb ik weer een stadsmarathon in München. We zullen zien hoe die gaat. Ik had nu geen blessure, maar ben blijkbaar nog niet getraind genoeg of misschien te eenzijdig om mijn normale marathontijd te realiseren.

  8. rudolfverhoef schreef:

    Zo, die revanche staat er! Goed gedaan, goed doorgezet ook want het zat niet altijd mee met de kramp, en dan zo alleen ’s avonds over die dijken… Dat lijkt mij trouwens wel wat, ik loop ook best wel graag alleen en bijna altijd ’s avonds…
    Geniet nog lekker na, ook al is er inmiddels al een week verstreken…

  9. djaktief schreef:

    Het leek me echt wat voor jou inderdaad alleen vervoerstechnisch met OV lastig met de avondstart

  10. Jan schreef:

    Wat een verhaal. Moest denken aan het liedje van Boudewijn de Groot. Hoe sterk is de eenzame loopster die… enz. Heel erg gefeliciteerd met deze prachtige prestatie!

  11. Gwennie schreef:

    Wauw!! Gefeliciteerd!! Goed gedaan zeg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s