Limited or gifted thats the question

IMG_20180809_134825458_LL_1
Bord in de kroeg in Delfshaven gefotografeerd

De vakantie is definitief voorbij, manlief is weer naar zijn werk, de was, boodschappen, schoonmaken, koken, huis, tuin en gezin en alles wat daarbij komt kijken vult mijn dagen met taken die soms verrassend vervullend zijn maar ook vaak saai, vervelend en onbevredigend. De zoektocht naar werk heb ik nog niet opgegeven. Van mijn jobcoach kreeg ik de opdracht om ‘mijn ideale werkdag te beschrijven’. Het is me nog niet gelukt en als het onder woorden brengen van wat je zoekt niet lukt, dan begrijp je wel dat het zoeken ook niet opschiet. 

Ondertussen ben ik wel bezig met denken over werk en Atelier DJ, plannen maken, plannen herzien en de heleboel weer skippen. Het schiet niet op, maar het is waarschijnlijk een noodzakelijk proces. Gelukkig heeft manlief werk, maar ik zie mezelf ‘de komende 10 jaar dat hij  nog moet’ niet meer alleen als huisvrouw nu de kinderen bijna allemaal de deur uit zijn. ‘Had ik maar dit of dat’ gaat het vaak door mijn hoofd maar daar schiet ik geen donder mee op. Vrijwilliger ben ik al en dat zou ik nog kunnen uitbreiden want de vraag is daar groot genoeg. Maar wil ik dat wel… onbetaald dingen doen die zijn ‘gesaneerd’. Hou ik zo het systeem in stand en/of graaf ik hierdoor mee aan de ondergang van anderen. Als er voldoening tegenover staat dan is het misschien wel lonend. Maar ook dan is het zinvol om een ‘mijn ideale werkdag’ te beschrijven.

Nu ik dit zo heb neergeschreven geeft het toch wel weer een beetje lucht en kan ik het even loslaten. Begin september heb ik weer een afspraak dus ik heb nog even tijd om wat op papier te zetten.

IMG_20180815_120911220_1

Verder loopt het sporten nog niet zo lekker. Neem nou de tijden van vandaag….. nog geen 12 km en zo lang onderweg. Ik liep vandaag een rondje vanaf de garage in Rhoon waar de auto in reparatie was. Mijn knie is weer helemaal ok gelukkig. Ik heb dus de juiste maatregelen genomen. Eerst moest ik even zoeken naar de weg, daarna moest ik mijn brillenglazen wisselen  want het werd ineens veel warmer en de zon scheen in mijn ogen, vervolgens zag ik een vuilnisbak waar ik mijn mobiel op kon zetten om een mooie loopselfie te maken voor op Instagram (de hoek heb ik expres laten zitten):

IMG_20180815_104013919_1

Nog even wat drinken want het was benauwd warm. Een kilometer verder een sanitaire stop en toen liep ik een paar kilometer lekker, maar ik had de weg verkeerd ingeschat en checkte mijn geprinte route even. Ik nam een kleine omweg over het Vossenpad want ik was benieuwd hoe die er nu bij zou liggen. Weer wat tijd kwijt geraakt door één hek te openen en te sluiten en over het tweede heen te klimmen. He he een bankje, even dat steentje uit mijn schoen halen en wat drinken, wel mooi uitzicht, even een fotootje…….

 

Afijn weer op pad…. oei daar komt en donkere lucht aan, maar wel een mooi gezicht. Nou ik maak er maar een geniettochtje van en neem nog een foto….

IMG_20180815_112355744_1

En nog een van de slootkant, want daar groeit toch zoiets aparts:

IMG_20180815_112415835_1

Vervolgens moest ik na een km nog een keer een sanitaire stop houden op het bospad en liep ik nog een keer verkeerd voordat ik bij de garage terug was. Na het overdragen van de gegevens van mijn Garmin kon ik dit vaststellen over mijn loopsnelheid:

garageloop snelheid

Tel daarbij dat ik gisteren mijn fitnesstraining heb afgebroken omdat het daar zo koud was door de airco dat ik het risico om ziek te worden niet wilde nemen. Ik was nl. flink bezweet door een piramideloopje op de loopband en had al een droog shirt aangetrokken maar ik liep te rillen in de sportzaal. Plus dat ik zondag nog niet op schema zat mijn lange duurloop. Normaal was 28 km maar dat was sowieso niet verstandig na een week looprust ivm de dikke knie. Ik heb gelopen totdat het ‘werken’ werd. De opbouw van de duurlopen onder de 30 km moet soepel aanvoelen anders is het geen opbouw maar sloopwerk. (De 32 en 35 km mogen wel moeite kosten omdat dat afstanden zijn die je weinig loopt en waarmee je lijf niet zoveel ervaring heeft.)

logo münchen

Dus ik zie met nog minder dan 60 dagen te gaan tot de marathon van München het somber in.  Sowieso vraag ik me de laatste tijd af of ik nog wel marathons moet blijven lopen als het zo moeizaam gaat. Ik geef iedereen altijd het advies om te lopen en te sporten wat hij/zij leuk vindt en zelf ben ik de laatste tijd behoorlijk aan het zwoegen. Nou lees ik dit soort ervaringen ook wel bij andere hardloopbloggers. Gaby, Sanne, Mari schreven er deze week nog over, dus ik ben niet de enige met een hardloopdip. Voorlopig ga ik dus nog maar gewoon voor de hele marathon, maar het kon ook wel eens mijn laatste zijn.

Hardlopen hoop ik niet op te moeten geven doordat ik niet verstandig loop met het lijf dat ik heb. Vandaar dat ‘limited’ in de titel. Ik ben laat begonnen met hardlopen (10 jaar geleden) en heb weinig talent voor snelheid en ik ben 57 als ik in München aan de start sta.

Maar ook echt ‘gifted’ want ik heb al meer dan 50 hardloopwedstrijden uitgelopen (meer dan 5 km), waaronder dus 9 marathons, en bijna 15.000 kilometer afgelegd inclusief trainingen (logboek bijgehouden vanaf 2010). De meeste kilometers zijn echt met plezier gelopen maar er zitten natuurlijk ook wel eens wat lastige stukken tussen. Mocht je geïnteresseerd zijn in mijn wedstrijdlijstje dat staat in blogmenu of klik hier. Ik voel me dus echt wel ‘blessed’, maar momenteel even niet zo 😉

totaal aantal hardloopkilometers sinds 2010

Wat doen jullie om jezelf op te peppen als je in een dip zit? Voor mij dus even de waarheid onder ogen zien door middel van dit blog. Ik haalde ook veel inspiratie uit dit Volkskrantartikel van Tim Fransen waaruit ik hierbij citeer:

“Ooit las ik op een tegeltje: ‘Mensen zijn niet dankbaar omdat ze gelukkig zijn; mensen zijn gelukkig omdat ze dankbaar zijn.’ Destijds had ik de neiging om dit zijige tegeltje aan gort te slaan.”

“Het was dan ook een grote opluchting toen ik een verklaring vond voor mijn ondankbaarheid: het menselijk brein. Dat is niet geprogrammeerd om dankbaar te zijn, integendeel. Om ons te motiveren en te helpen overleven, heeft de evolutie ons opgescheept met een brein dat gefixeerd is op dat ene ding dat nog mankeert, op dat ene verlangen dat nog bevredigd moet worden; en bovendien met een brein dat beloningen in de toekomst schromelijk overschat. Dat is blijkbaar de enige manier om ons van onze luie reet af te krijgen”

“Ik geef het niet graag toe, maar dat tegeltje had gelijk. Bewust stilstaan bij onze zegeningen is misschien wel de beste manier om ons onverzadigbare brein het zwijgen op te leggen en even simpelweg gelukkig te zijn. Dat gun ik iedereen: vaker stilstaan bij wat er wel is, in plaats van wat er ontbreekt.”

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jannet schreef:

    Weet je wat ik denk wat jij eens zou kunnen doen? Het klinkt misschien vreemd maar heb je ooit al eens over een pelgrimstocht nagedacht? En dan hoef je niet meteen te denken aan weken/maanden van huis te zijn maar je kunt ook eentje van een paar dagen of week maken. Op de fiets of te voet of je gaat ergens in een hutje op de heide zitten, jouw keuze. Gewoon, even een tijdje voor jezelf. Alleen jij. Geen social media, geen tv of krant. En als je (onder)weg bent kun je nadenken over wat je wilt. Nou niet meteen zeggen dat je niet weg kunt (manlief kan best voor zichzelf zorgen), dat je het niet kunt of niet wilt of niet durft. Het zal eng zijn maar je ook goed doen, zeker weten!

    1. djaktief schreef:

      Dankje voor het meedenken. Ik heb zoiets al eens gedaan maar het brak me op. Ik weet wel wat ik wil maar er is geen vraag naar omdat de tijden en behoeften veranderd zijn. Een social en andere media detox neem ik af en toe en dat doet goed maar ik zou niet altijd zonder ze willen. Ze brengen me ook veel.

  2. Ik hoop echt voor jou dat je een nieuwe inspirerende uitdaging vindt waarbij je weer aan het werk raakt. Hier wordt geduimd!

  3. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    Ik had vanmorgen toevallig een zelfde gesprek over vrijwilligerswerk! En die pelgrimstocht daar zit ik ook al een tijdje over te dubben 🙂

    1. djaktief schreef:

      We voelen aan ons theewater wel hoe het zit. Toitoi met jouw weg.

  4. Mari Durieux schreef:

    Ik weet zeker dat het weer komt, de energie, de motivatie. Soms hoeft er maar een klein ding te gebeuren om je weer een boost te geven. Komt goed Dorothé!

    1. djaktief schreef:

      Dankje voor de bemoediging. De neergang met het hardlopen is al sinds juni vorig jaar. Ik maak er het beste van.

  5. Veronique schreef:

    Waarom begin je niet een taarten lunchroom, een klein eettentje wat alleen overdag open is en waar jij heerlijke lunches verzorgt en heerlijke taarten bakt. Wie weet er hier wel vraag naar in Barendrecht.

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor het meedenken. ik heb hier al zoveel zien starten en failliet gaan. Het is veel moeilijker dan je denkt. Mijn Atelier voorheen Naaicafé DJ is ook niet aangeslagen. Ik ga nog proberen er iets anders van te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s