Wat mei me/mij bracht

Eigenlijk schrijf ik nooit blogs op zondagochtend want dan ontbijten we met de zijn allen en daarna ga ik hardlopen. Maar nu met die voorspelde warmte heb ik mijn lange duurloop maar even uitgesteld tot morgen. Dat ik dat zomaar zonder twijfel of schuldgevoel kan doen is iets dat voortkomt uit het minder on line leven van afgelopen meimaand. Het voelt wel even raar om van de zondagsroutine af te wijken maar verder maak ik me er niet druk om. Ik heb geen trainingsdoel en zit ook niet in een loopstreak. Morgen weer een dag.

Vóór de meimaand was een looptraining gekoppeld aan een Instagrampost en op andere dagen plaatste ik andere updates. Het voelde dan slecht als ik niks kon posten over hardlopen. Toch heb ik net zoveel hardgelopen als in april (120 km), wat zeg ik zelfs 11 kilometer meer = 131 km en zelfs iets sneller omdat de totaaltijd slechts 7 minuten meer was (iets meer dan 14 uur). Twee keer heb ik wel een foto op Instagram gezet omdat dat voor mij loopjes met wat bijzonders waren. En daar heb ik ook in mijn blogs over geschreven. Niet ter verdediging maar ter verduidelijking naar mezelf. Ze waren bijzonder omdat dat ik met iemand liep, een blogcollega die ook actief is op Instagram, en de tweede keer van mijn plogging omdat ik mensen wilde inspireren om tijdens het lopen (of wandelen) af en toe wat zwerfafval op te ruimen.

Al die andere 12 loopjes waren zeker zo waardevol – of ze nu snel of langzaam of goed of slecht gingen – maar ze zijn dus alleen opgeslagen in mijn hoofd en hebben mijn lijf en koppie iets gebracht of juist losgelaten. Het is alleen niet vastgelegd of moet ik zeggen vereeuwigd, want dat doen foto’s en social media toch. Het voelde gewoon goed ze te doen en ik schreef ze bij in mijn Excelbestand met een korte aantekening over de schoenen , het weer en de route en het voelde voor mij vrijer omdat ik minder bezig was om iets neer te zetten dat fotogeniek en lezenswaardig was, oftewel likeable. Ik maak me er ook minder druk over als het niet zo goed ging.

Meestal keek ik deze meimaand twee keer per dag op social media maar ik plaatste zelf geen likes bij anderen, uitzonderingen daargelaten. Ik deed het een beetje op de “Marie Kondo manier” dus als een bericht niks bij me teweeg bracht dan klikte ik niet op het hartje en ik plaatste bij uitzondering opmerkingen. Wat me opviel is dat er ontzettend vaak en veel foto’s worden geplaatst. Mensen mogen doen wat ze willen, maar ik merkte dat het me tegen ging staan. Het gaat mij niet om de plaatjes maar om de inhoud. Zo schreef ik wel een reactie om iemand te feliciteren met zijn 100e dag in een runstreak en een paar mensen met tegenslag. En ik haalde een heleboel mensen van het lijstje dat ik volg. Ik heb besloten dat dat lijstje niet groter mag zijn dan 100 accounts omdat ik niet meer kan verwerken. Ik hou een aantal accounts ook beroepsmatig ook bij voor mijn Atelier DJ. Dat ontvolgen vind ik best lastig, want het lijkt net alsof je daarmee mensen en zaken afkeurt, maar blijven scrollen door posts en liken omdat het nou eenmaal zo hoort kan ik ook niet. Ik zie het meer als voor de toonbank van de Italiaanse ijssalon: er is zoveel keus maar er passen maar twee bolletjes ijs op dat hoorntje dus je neemt wat jij het nu lekkerste vindt. Dat kan soms verschillen en bij uitzondering neem je ooit drie bolletjes, maar daarna zit je de hele middag vol en ben je een beetje misselijk.

Nou heb ik het alleen nog maar gehad over Instagram, maar hetzelfde heb ik gedaan op Twitter en Facebook. Heel veel mensen posten trouwens een bericht op drie media tegelijkertijd en die komen drie keer langs en daarvan heb ik de doublures geschrapt. Het is nu zo dat Instagram bij mij vooral inspiratie biedt, Twitter informatie en Facebook is een vergaarbak. Op Twitter kun je accounts op ‘negeren’ zetten en bij Facebook kun pagina’s 30 dagen ‘snoozen’ dus daar maak ik dankbaar gebruik van. Grappig is dat mensen zo verschillen. Sommige zijn sterk met tekst op Twitter, anderen plaatsen sublieme foto’s op Insta of links met interessante artikelen op Facebook. Ik probeer zo the best of both all worlds te halen.

Ik heb nog een trucje dat ik toepas als ik mensen toch zo af en toe wil blijven volgen op Instagram. Daar heb je niet de negeer/snoozefunctie. Nou dan neem je gewoon een post van dat account en je klikt op “opslaan” dat is dat vlaggetje rechts onder de foto en dan kies je “opslaan naar collectie” en dan kun je daar dus zelf een groepsnaam voor verzinnen. Als je je dan eens vreselijk verveelt of gewoon weer eens wil weten hoe het met iemand is, dan klik je de opgeslagen items open en dan klik je op dat bericht en dan op de accountnaam en dan zie je wat diegene de laatste tijd heeft gepost.

Nou dit is al weer een heel stuk over dit onderwerp. Ik ben er nog lang niet klaar mee. Het zal wel net zijn als met op gewicht blijven. Je moet de balans vinden. Ik heb die nog niet gevonden. Ik ben wel blij dat ik weer een stap heb gezet in wat voor mij als de goede richting voelt.

Trots op onze shirts (Enschede en Ultrabalaton)

Social media en bloggen heeft me ook veel gebracht aan inspiratie. Ik lees er over trainingen die anderen toepassen en loopjes waar zij aan mee doen en leef mee met en voel me gesteund door anderen. Ik heb er een aantal mensen door ontmoet met wie het heel erg leuk klikt en af en toe lukt het om met ze af te spreken . Begin mei kwam Hedwig bij mij een stukje hardlopen en lekker kletsen. Dat stond al in een vorig blog maar omdat het zo leuk was noem ik het nog even. Zij voltooide onlangs de 6 major marathons door kort achter elkaar Tokyo en Londen in een fantastische tijd te lopen.

Afgelopen weekend liep ik een stukje met Jannet die net klaar was met haar Ultrabalatontocht van 221 km en rustig verder trainde voor haar Pieterpad etappeloop van bijna 500 km. Ik was nl. op familiebezoek in Almere en dat kwam precies mooi uit. Almere is niet echt spectaculair om te lopen maar we deden een leuk rondje en stonden even stil om aapjes te kijken bij de opvang van Stichting Aap. Het doet me toch wel wat dat mensen die zulke prestaties neerzetten ook gewoon een rondje met mij willen lopen. Verder leer ik ook veel van hen. Niet zo zeer over looptraining maar meer over focus, toewijding en vooral onverstoorbaarheid. Binnenkort heb ik ook weer een loopafspraak met een blogger gemaakt.

Estafette Interval

Nog even verder over dat lopen: ik deed weer eens mee aan de groepstraining van Running Blind mee bij PAC en daar stond een intervalestafette op het programma. Ik heb solo meegetraind omdat er genoeg buddies waren maar ook om te kijken hoe mijn hamstring het zou houden. Het was heel pittig en leverde me 3 dagen spierpijn op maar ik kan wel zeggen dat ik de 15 km per uur haalde in de versnellingen en dat verbaasde me. Ik maakte verder nog wat leuke foto’s van de groep. Het liefst zou ik hier weer wekelijks aan meedoen, maar ik vrees dat het toch te zwaar nog is voor me.

Aan het eind van de maand was er een Coopertest bij CAV Energie. De vorige keer was ik met ademnood gestopt (zie blog) en dat zat me helemaal niet lekker. Ik vond het spannend hoe het deze keer zou gaan. Alles was weer prima geregeld want er komt toch altijd wel wat bij kijken (starter, jury, omroeper etc.) en na wat bemoediging van Hans van Klaveren ging ik rustig van start. Hij maakte ook een paar foto’s van me om bij dit blog te kunnen zetten. Deze keer had ik wel Ventolin geïnhaleerd tevoren en uiteraard had ik een stukje ingelopen, maar het blijft heel moeilijk voor me om direct op tempo te komen en te blijven. Omdat ik bewust niet op mijn allerhardst liep – omdat ik niet weer wilde uitvallen – heb ik het niet echt moeilijk gehad. Ik finishte op 2260 meter en dat is in ieder geval niet slechter dan vorig jaar. Volgens de leeftijdstabel is het nog steeds ‘zeer goed’ en ik leerde van die site ook dat je zo je VO2max kon uitrekenen: coopertest – 505 : 45 en in mijn geval was dat dan 39 en dat is ‘goed’ voor mijn leeftijd. Klik hier voor de berekening en uitleg. Dat geeft de burger moed. Ik leerde verder van zoonlief die farmacie studeert dat de medicijnen die ik gebruik voor de inspanningsastma er wel voor een hogere hartslag zorgen, dus ik maak me maar niet druk over de Garmingrafiek.

Afijn, inmiddels heb ik twee uur zitten tikken. Dus ik ga maar weer eens wat anders doen. Verhalen over de tuin, naaien, haken, lezen, fotograferen en wat ik allemaal nog meer deed die houden jullie nog van me te goed. Bloggen blijf ik toch ook graag doen, of jullie ze nou willen lezen of niet. Een beetje een stom einde maar het is veel te mooi weer buiten.

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Menck schreef:

    Op Facebook, Twitter en Instagram ben ik niet te vinden, dus schrappen hoeft al niet.
    Enkel via mijn blog roer ik in de ‘social media’-pot. Al kan je me daar wél van je lijst vegen, want foto’s zijn nu eenmaal mijn dada.

    1. djaktief schreef:

      Jouw weldoordachte taaljuweeltjes gelardeerd met prachtige platen staan beslist op een andere lijst

    2. Veronique Hermans schreef:

      Goed te lezen. Zo vliegt een maand wel snel om.

  2. Matroos Beek schreef:

    Die hartslagperikelen heb ik ook. Koffie, alcohol, V-tsin, … er is zoveel wat ik niet meer kan hebben of hij slaat op hol. Alle onderzoeken gehad op cardiologie + hormonenonderzoek. Niks abnormaal te vinden. Gelukkig. Nu zei mijn gynaecoloog mij vorige week dat dit een overgangsverschijnsel is. Wist ik niet, maar het stelt me wel gerust.

    1. djaktief schreef:

      Vervelend toch. Bij mij dus dubbelop: overgang en longmedicatie

  3. Affodil schreef:

    Twitter is bij mij afgelopen week ook in het verticale klassement gegaan. Aan Instagram ben ik nooit begonnen. Via het smoelenboek hou ik nog contact met een beperkt aantal mensen. En mijn blog kent hoog- en laagconjunctuur, al naargelang de omstandigheden en de schrijfstof. Duimpjes en hartjes etc. komen er ook alleen maar als iets me echt aanspreekt.

    1. djaktief schreef:

      Die uitdrukking ‘verticaal klassement’ kende ik niet. Op Insta volg ik nochtans een vogelfotograaf die ik echt de moeite waard vindt. Hij zit ook op het smoelenboek https://www.facebook.com/pg/Basefotografie2015/photos/?ref=page_internal
      Leuk dat je mijn schrijfsels nog steeds kunt verdragen.

      1. Affodil schreef:

        En smaken …

        Die fotograaf volg ik ook af en aan, maar dan via FB.

  4. monique schreef:

    Weer een leuk en toch ook wel leerzame blog.

  5. Tiny Raijmakers schreef:

    We gaan er donderdag een mooi loopje van maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s