Help… juni is ook al half voorbij

Het is echt waar dat de tijd sneller voorbij gaat als je ouder wordt hoor. Lees: ik word gewoon langzamer en slomer en deel mijn tijd niet efficiënt genoeg in. Maar dat neemt niet weg dat het hoog tijd is om weer een blogpost te maken. Er staat deze week nog veel op het programma dus het is de bedoeling dat dit blog over een uurtje klaar is. In de tuin moet het nodige gebeuren aan snoeiwerk voor de langste dag. De kersen en de bessen beginnen aardig te kleuren en de bloemen doen het leuk tussen het vele onkruid.

In mei heb ik rondgewandeld in het aboretum Bel Monte in Wageningen met een mijn peettante die dol is op tuinieren. Het is daar schitterend sowieso – als je maar goed uit je doppen kijkt – maar we gingen speciaal voor de azalea’s en rhodondendrons. Door de vroege warmte waren ze al een heel eind uitgebloeid, maar een paar hadden er nog op ons gewacht. De gewone donkerpaarse zijn al schitterend maar deze andere kleuren vond ik nog bijzonderder. Informatie waar nog meer aboreta zijn waar je ze kunt vinden klik hier.

Twee dagen later was ik met mijn schoonouders in de Tuinen van Appeltern. Dat is weer heel anders – lees commercieel – opgezet en vooral leuk als je op zoek bent naar voorbeeldtuinen, maar ik heb toch wel genoten van de bijzondere dingen die er waren en die je echt van heel dichtbij goed kon fotograferen. Ik heb een zwak voor pioenen. Deze kleuren kende ik nog niet. Onze eigen pioenen doen ook weer hun best maar kregen een paar gemene buien op hun kop waardoor ze nu snotterig en gebroken liggen te treuren.

Uienbollen, lissen en een waterlelie legde ik vast en natuurlijk nog heel veel andere bloemen maar jullie swipen er toch maar snel doorheen, dus dit lijkt me genoeg.

O ja deze wilde ik toch nog wel plaatsen, alhoewel ik het eigenlijk tegennatuurlijk vind om een boom of plant zoiets aan te doen. Maar ja eigenlijk is tuinieren helemaal niet natuurlijk, dus ik moet niet zeuren.

Deze bezoeken deed ik allemaal in de tijd dat manlief en jongste naar hun (verschillende) vakantiebestemmingen waren. Ik bezocht nog twee oudere familieleden en genoot van het ophalen van de herinneringen en gewoon van het feit dat ze er nog zijn. Mijn moeder is nu ongeveer 15 jaar geleden overleden en mijn vader 10 jaar. Het is heerlijk om nog eens even over toen te kunnen praten. Dingen vallen daardoor soms ineens ook beter op hun plek. Binnenkort komt er een familiereünie van de kant van mijn moeder en daarvoor heb ik me wel ingezet. Ik heb een presentatie gemaakt van oude foto’s die ik in de loop der tijd zo van allerlei mensen heb verzameld. Door alles op een rijtje te zetten zie je de patronen en wat ons bindt. Hieronder een foto van hoe wij jaarlijks aan de st. Annastraat in Nijmegen zaten om de vierdaagse lopers binnen te halen. Ik ben het meisje in de oranje kleding 2e van links op de voorste rij.

Na al die uithuizigheid was er natuurlijk een flinke berg was en kon het huis ook wel een grondige poetsbeurt gebruiken. Maar dit belette me niet om toch nog twee andere uitstapjes te maken:

Afgelopen donderdag reed ik naar Uden naar Tiny om daar te gaan hardlopen. Ik ben daar eerder geweest in de sneeuw in 2013 klik en in de mist, die later optrok, in 2015 klik. Na een hartelijke ontvangst bij hem en zijn vrouw thuis gingen we rustig op pad. Tiny is trainer en die let goed op wat je aankunt want het terrein is wel wat ruiger dan hier in de omgeving van Barendrecht. Ik wil me natuurlijk niet laten kennen maar ondertussen past hij het tempo aan door eventjes ergens op te wijzen en wandelend uit te leggen, waardoor ik weer op adem kom. Heel subtiel doet hij dat waardoor je echt op je gemak loopt. Ondertussen hebben we natuurlijk veel over hardlopen gepraat en heb ik hem ook wat advies gevraagd met betrekking tot mijn plannen. We waren iets meer dan twee uur onderweg over 16,5 km waarin alle foto- en uitlegmomentjes zijn inbegrepen. Na afloop had Sjan zijn vrouw heerlijke broodjes en lekkere koffie om bij te komen. Op weg naar huis moest ik plotseling remmen en daardoor kreeg ik kramp in mijn bovenbeen op een plaats waar ik dat nog nooit had gehad. Gelukkig was vlakbij een benzinepomp met parkeerplaats om even te strekken en masseren. Blijkbaar had het ruigere terrein toch meer impact op mijn lijf en ik verwachtte de volgende dag spierpijn, maar die was er toch niet. Mij restte alleen de mooie herinneringen aan een heerlijk loopje waarvan hier nog wat beeldmateriaal. Tiny heeft er zelf dit blog over geschreven.

En afgelopen zaterdag waren manlief en ik al vroeg onderweg naar Utrecht om oudste te helpen met een logistieke uitdaging. Daarna reden we door naar de metro bij Slinge en die bracht ons bij het oude postkantoor in Rotterdam dat in het kader van de #RAM19 oftewel Rotterdam Architectuurmaand opengesteld was. Nou heb ik altijd al een zwak voor architectuur en stedenbouw maar dit postkantoor heeft een bijzonder plekje in mijn herinneringen omdat ik vroeger aan de Meent heb gewerkt in Minervahuis II bij een expertisebureau. Ik heb ook aan de Keileweg gewerkt in Rotterdam (bij een Handelsveem), maar dat kun je hier beter niet zeggen want dan denken ze dat je een bepaald beroep hebt uitgeoefend 😉 Op dat postkantoor kwam ik destijds (1992) om postzegels te kopen en Eurochecks (wie weet nog wat dat zijn) op te halen. En een paar jaar later – om precies te zijn op 24 april 1995 hebben wij er onze huwelijkskaarten gepost na de bruiloft in besloten kring.

Minervahuis I, II zit achter de bomen

Afijn met dat postkantoor zijn grootse plannen. Het wordt een hotel met een overdekte winkelgalerij en ontvangstruimte met daarachter een flinke woontoren. Hieronder zie je de maquette.

In Rotterdam steekt altijd wel ergens een schop in de grond en manlief en ik volgen dat allemaal met spanning. Het een is beter geslaagd dan het ander. Vaak gaat een vriend van ons mee die er beroepsmatig verstand van heeft en dan wordt het nog veel interessanter om te kijken naar details. Voor nu volstaan alleen maar twee foto’s van vloer en de bogen.

Ik vond het erg leuk om nog eens binnen te kijken en me te verdiepen in de maquettes en de achtergronden. Zo staan de blauwe krukken symbool voor de inkomens in de diverse wijken. Daarom zijn er zulke hoogteverschillen.

Het waren me weekjes wel en nu kan ik de borst natmaken voor de nieuwe dingen die op het programma staan. Hardlopen en sporten gaat gewoon door maar wat minder intensief als anders, maar ik heb voor de zomervakantie mijn hardloopdoelen in verband met de drukte geschrapt. Na de zomer wil ik weer flink aan de bak en heb ik al 4 wedstrijden in de planning staan (14 km N70 trail, halve marathons in Eindhoven en Etten-Leur en de 15 km Zevenheuvelenloop . Zo op naar het ‘ijzerwerk’ en ‘buikspierkwartier’ in de sportschool en mezelf nog even in een yogaknoop leggen zoals die boompjes 😉

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. petrasparkblog schreef:

    Ik dacht vanochtend net hetzelfde: dat de tijd zo snel gaat! Ik denk dat dat komt omdat we ons helemaal niet vervelen en genoeg te doen hebben 🙂 Die prachtige gele waterlelies heb ik trouwens thuis ook in mijn vijver!

    1. djaktief schreef:

      Hier liggen de lelies op diverse plaatsen in de Gaatkensplas. Ik kom er af en toe langs met de kano, maar dan vind ik het lastig om ze te fotograferen omdat ik bang ben om om te slaan.

  2. Matroos Beek schreef:

    Ook bij mij gaat de tijd steeds sneller en/of word ik wat trager. Spijtig is dat… maar blijkbaar voelt bijna iedereen het zo aan.
    Help, ik heb tijd tekort.

    Vervelen? Wat is dat? Ik zou me graag nog eens vervelen…

  3. Veronique schreef:

    Altijd plezierig om jouw verhalen te lezen.

  4. Menck schreef:

    Het klopt dat (te) veel tuinen artificieel en gekunsteld zijn aangelegd zoals voorgeschreven door tuincentra en andere commerciële huppeldepup. Maar om nou te gaan stellen dat tuinieren helemaal niet natuurlijk is, vind ik een brug te ver. Ik kan je tal van voorbeelden serveren die het tegendeel bewijzen.

    1. djaktief schreef:

      Ik denk dat tuinieren gecultiveerd laten groeien is filosofisch gezien. Ik heb daar op zich geen problemen mee behalve bij dat soort vlechtpartijen als op die foto. Ik hou zelf het meest van ‘schilderen’ met planten oftewel een beetje van dit en dat in een leuke combinatie.

  5. baasbraal schreef:

    Ja, die bomen gaan mij ook te ver. Ik hou ook niet van bonsai en dergelijke overgecultiveerde groeiwijzen. In een tuin MOET je ingrijpen en bijschaven. Daar ontkom je niet aan. Een mooie tuin is voor mij een tuin die de natuur eer aan doet en waaraan je de overvloed ervan kan aflezen. Alleen bij een moestuin vind ik ordelijke rijen mooier dan schijnbaar nonchalant bij elkaar staande groepen…..

    1. djaktief schreef:

      Dit jaar heb ik weinig in de moestuin. Alleen de fruitstruiken en bomen en tomaten, peulen, rabarber, rucola en kruiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s