Oude en nieuwe herinnering: Aareschlucht

Nu we weer thuis zijn kom ik niet meer zo makkelijk aan bloggen toe, terwijl mijn hoofd eigenlijk vol verhalen zit die ik zou willen vertellen. Toch maar weer eens proberen.

Op onze weg naar Italië besloten we de om over de bergen heen te rijden in plaats van erdoor heen. We slingerden over de Brünigpas, de Grimselpas en de Simplonpas. Vlak na die eerste Zwitserse pas las ik het bordje Aareschlucht en ik vertelde dat mijn oma daar geweest was en een souvenir daarvan voor mij had meegenomen. Natuurlijk konden we daar niet ongemerkt voorbij gaan en maakten we een uitgebreide stop om de kloof te bekijken. Als je het je echt interesseert moet je even hier klikken. Maar loop maar even mee door de foto’s:

Vanaf ingang oost loop je eerst zigzaggend langs de wand over steigers de kloof in
Echt prachtig. ’s avonds schijnt er verlichting te zijn
Het water kolkt onder je
Natuurlijk even samen op de foto
Dit is een zogenoemde gletschermolen op de volgende foto begrijp je in een blik hoe het werkt
Grote stenen worden een soort boorkop onder druk van ijs en water
Echt zo’n: ‘wow wat een mooie waterval’
Naarmate je verder de kloof in gaat wordt het smaller. Jongste moest oppassen
Het smalste punt

Wij hebben de kloof in een uurtje bekeken. Er schijnt nog een restaurant aan de andere kant te zijn maar we hadden broodjes in de auto. Ideaal om de reisdag op deze manier ook vakantie te laten zijn.

Bij thuiskomst zocht ik natuurlijk het souvenirtje van mijn oma op. Ze overleed in 1992 en maakte maar een paar busreisjes in haar leven naar Lourdes, Rome/Venetië en Zwitserland maar ze nam altijd wat voor ons mee. Ik heb ze zorgvuldiger bewaard dan ik dacht, samen met nog wat andere spulletjes waarover nog een kleine toelichting

De foto’s op de sleutelhanger zijn nog echt zo ingekleurd als dat vroeger gebeurde. Het rechterdoosje komt uit Murano – een van de eilanden van Venetië – en daarin vond ik nog wat andere herinneringen zoals de koperen medaille die ik vroeger vastgespeld droeg op mijn hemd of borstrok en de medaille die oma meenam uit Lourdes. Ook vond ik in dit doosje een sliert wasmerkjes met mijn nummer dat ik op het internaat Stella Maris in Arnhem had. Ik heb daar als kind 2 jaar continue-onderwijs gevolgd omdat schipperskinderen zoals ik verplicht naar school moesten na de Mamoetwet. Ik heb eigenlijk alleen maar leuke herinneringen aan het internaat behalve dan dat mijn ouders en zusje er niet waren en dat ik alle kinderziekten zo’n beetje tegelijk kreeg.

Verder zat er een een verstandskies in. De enige die er in zijn geheel uitgetrokken kon worden. Ik had een slecht gebit omdat ik pas met mondzorg in aanraking kwam op het internaat. Later in Nijmegen werd ik naar een orthodontist gestuurd en naar Tandheelkunde van het Radboudziekenhuis maar het advies van de deskundigen én de kosten voor beugel etc. waren zo hoog dat mijn ouders ervan af zagen. Wel zijn toen mijn verstandskiezen operatief verwijderd want ze zaten dwars in mijn kaak. Twee moesten ze vergruizen en twee werden getrokken, waarvan er een afbrak. Ik herinner me nog dat dit in twee sessies gebeurde en steeds aan een kant en dat ik echt veel pijn en blauwe kaak kreeg toen de verdoving was uitgewerkt. Op die ene hele kies ben ik dus erg zuinig. Bovendien zit al mijn verstand erin 😉

En dat armbandje werd dus 57 jaar geleden na mijn geboorte om mijn arm gedaan. Roze omdat ik een meisje was en nog twee letters van de meisjesnaam van mijn moeder (de Zwart) omdat er natuurlijk meer baby’s waren die Jansen heetten.

Zo dat was het eventjes. Ik ben druk met allerlei zaken behalve bloggen maar in mijn hoofd zitten nog een heleboel afleveringen over naaiwerk, met recepten maar ook over uitstapjes etc. Het komt wel of het komt niet. Ik zie wel.

11 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Rob Alberts schreef:

    Mooi blog en prachtige foto’s.

    Ja, ik kijk uit naar jouw volgende blogpost.
    Maar ik heb heel veel geduld.

    Regenachtige groet,

  2. Schitterende zichten van die pas! Een ommetje waard…

    1. djaktief schreef:

      Dit was de kloof, de foto’s van de passen heb ik nog niet geplaatst. Maar mooi blijft het.

  3. Mrs. T. schreef:

    Wat een mooi verhaal.. Met plezier gelezen,

  4. Matroos Beek schreef:

    Wat een prachtige plek daar in Italië. Indrukwekkend om te zien. Ook sprookjesachtig.

    1. Matroos Beek schreef:

      Oeps, ik bedoel Zwitserland.

  5. Affodil schreef:

    “Het is niet het einddoel, maar de reis er naartoe die telt”. Een dooddoener van jewelste, maar ook een waarheid als een koe. Te vaak stomen we overal voorbij zonder op of om te kijken. En dan maar lachen met de Japanse toeristen “die thuis op hun foto’s moeten zien waar ze geweest zijn…”

  6. Veronique schreef:

    Wat fijn Dorothé dat je ons laat meegenieten van je reis naar de kloof. Als ik het zo zie draait mijn maag weer om, heb last van hoogtevrees. Toch vind ik zo’n kloof heel mooi en dankzij jou kon ik er toch van genieten ook al zijn het foto’s.
    De herinneringen uit je jeugd koester je met veel liefde. Mooi.
    Groetjes Veronique

    1. djaktief schreef:

      Vervelend die hoogtevrees. Hier zou je meer engtevrees hebben, want het was niet echt hoog en prima brede steigers om te lopen

  7. Gwennie schreef:

    Wat is het mooi daar! Geweldig
    Ik kreeg ineens een herbeleving van mijn twee verstandskiezen die ook verbrijzeld en stuk voor stuk eruitgehaald moesten worden… de pijn, de blauwe kaak… brrrr… ik viel er kilo’s van af! (dat dan weer wel….) Gelukkig voor mij had ik maar twee verstandskiezen (vandaar dus! 😂), want ik moet er niet aan denken om dit vier keer mee te moeten maken. Twee keer was voldoende!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s