Je maakt meer mee dan je mist

Uitzicht vanaf de Gaatkensbult -1- (Gaatkensplas)

Ja je leest het goed. Dit is een van de redenen dat er af en toe wat langer tijd zit tussen mijn blogs. Ik denk dat wel meer mensen er last van hebben dat het leven erg vol is en dat de tijd sneller voorbij gaat dan je denkt. Onlangs verdwenen er weer een paar blogs omdat de mensen geen tijd en energie meer hebben om ze bij te houden maar in diezelfde week waren er ook weer twee posts van blogs waarop al meer dan een jaar niets aan wast toegevoegd. (Mrs Brubeck, Menck en Ingthings bedankt en Kakel en Jan welkom terug). Zo gaan die dingen. Ik blijf stug proberen om toch regelmatig wat te posten maar het kost me moeite om een beetje coherente berichten te posten omdat ik wat achter loop. Mijn vorige post was een poging om in te lopen en dit zal ook een ‘highlighter’ worden.

Uitzicht vanaf de Gaatkensbult -2- (trambaan en Rotterdam in de verte)

Eerst maar even over de leuke loopjes. Mijn laatste bericht was over de N70 trailwedstrijd in Nijmegen. De week daarvoor had ik die smakkerd gemaakt in het bos en een dikke knie opgelopen. Die is ondertussen helemaal verdwenen, maar nog steeds heb ik er wat restverschijnselen van. Het is geen overbelastingsblessure maar pijn in mijn rug en bovenbeen links omdat ik blijkbaar wat anders ben gaan lopen. Ik moet nog steeds voorzichtig zijn met wat ik doe. Core- en hamstring- en evenwichtsoefeningen zullen me verder helpen als ik ze regelmatig doe tenminste.

Wat me ook geholpen heeft is een compressiebroekje. Compressiesokken kennen de meeste lopers wel. Ik gebruik ze maar af en toe en vind ze fijner voor herstel dan om in te lopen. Maar aan dat broekje zou ik verslaafd kunnen raken. Het ziet er een beetje kinky uit. Op de plaatsen waar je spieren lopen zit een strakker soort plastic waardoor je een lichte druk/steun voelt tijdens het lopen. Het is van het merk Adidas (in een sportwinkel in Rotterdam gekocht) en waarschijnlijk een mannenbroekje want mijn bovenbenen passen er slecht in terwijl ik voor mijn achterkant een kleinere maat moest kopen. Ik draag hem zonder iets eronder voor een zo groot mogelijk effect. Met een lang shirt erover valt het niet zo op en onder een driekwart of lange tight al helemaal niet.

Ik heb er de laatste tijd veel mee gelopen. En ik liep sinds 22 september weer lekker. Toen deed ik mee aan de Van Herpenloop en dat ging niet slecht, want ik liep er mijn derde beste tijd ooit. Het was een heerlijke warme herfstdag in het Kralingse Bos en ik hoefde niet zo ver als de dam-tot-dam-lopers.

Daarna zou nog een 5 km prestatieloop volgen maar manlief die in de organisatie zat had zich vergist in het aantal rondjes dus het werd 1,2 km korter. Ik had nog wat energie voor de laatste ronde bewaard maar toen was er al afgeblazen voor de finish. Vandaar de wat langzamere tijd. De lijstjes staan er puur voor mezelf zodat ik als ik mijn blogs nog eens teruglees kan zien wat de stand van zaken is. Natuurlijk zie ik wat snelheidsverval nu ik een dagje ouder word maar het is nog niet dramatisch en bovendien liep ik met een wrakke knie. Manlief liep de wedstrijd in 13 minuten blank en de prestatieloop in 21:49 dus daar ben ik hem voorgebleven.

Ik hoop dat ik volgend jaar weer mee kan doen maar de SVR Schaatsvereniging Rotterdam is verhuisd naar een nieuwe trainingslocatie in samenwerking met andere sportclubs om meer faciliteiten te bieden aan de jeugd, dus dat is nog niet helemaal duidelijk hoe het loopt. Wat wel zeker is dat die jeugd er tzt een prachtige skeelerbaan zal gaan krijgen aan de Landscheidingsweg in Rotterdam. Na afloop was een gezellig afscheidsfeestje van het clubhuis. Nog een paar beelden:

Dan even over het loopje van de Rotterdam Running Crew drie dagen later op 25 september. Het was voor het goede doel en normaal ben ik niet zo voor die bedelloopjes en geef ik liever gewoon mijn geld aan een doel naar keuze zonder gedoe. Toch was het deze keer (voor mij) bijzonder. De loop was voor het Erasmus MC Thorax Foundation dat gelden voor innovatief onderzoek in het Erasmus MC naar hart- en vaatziekten werft. En aan het EMC heb ik zelf veel te danken toen met de operaties en ik zal de open- hart-operaties van mijn moeder (in Nijmegen weliswaar toen ik 12 was) ook nooit vergeten. Aan deze harTlooprun deed ik dus met hart en ziel mee.

Het was behoorlijk vies weer en we waren op tijd gegaan. We dat waren buurvrouwen Paula, Birgit en vriendin Inge of Ilse dat ben ik kwijt en ik dus. We stond een tijdje te kleumen in de parkeergarage tot het tijd was voor het fotomoment en de warming up. Alles draaide om het hart dus we gingen een levend hart uitbeelden en een hartje lopen (figure running heet dat). Het was een beetje gedoe met linten en zaklampjes op de telefoon die eerst aan en toen weer uit moesten maar je kunt wel zeggen dat het een prachtig plaatje is geworden.

foto van Vincent van Dordrecht

Daarna klonk het startschot. We zouden eerst 2 km door het ziekenhuis zelf lopen en dan buiten bij de Kunsthal mochten we onze gps-horloges pas aanzetten. Zo gezegd zo gedaan. De volgende foto’s zijn volgens mij gemaakt door Iris Droog Hofland maar dat weet ik niet zeker. Ik vind het belangrijk dat de maker wel de eer toekomt:

We begonnen met zijn vieren te rennen maar al gauw waren Pauline en ik de anderen kwijt. De opzet van de runs is iets gewijzigd waardoor het minder massaal is en dus minder lastig voor het Rotterdamse verkeer. Nadeel voor ons als loper is dat je los raakt uit het lint en een beetje moet zoeken waar je heen moet. Ik vond het zelf nogal moeilijk lopen in het donker en was vrij voorzichtig en ik moest nog een keer een dixi opzoeken waardoor ik Pauline ook kwijt raakte, maar hier staan we nog met zijn twee en een van de vaste crewies Jos op de foto. De volgende keer moet ik echt een hoofdlamp opdoen om gemakkelijker te kunnen lopen.

We kwamen allemaal op verschillende momenten vanuit verschillende kanten weer bij de finish aan. Bij mij was de route iets ingekort door een van de crewies, bij een ander juist langer omdat ze achter zomaar iemand had aangelopen die niet bij de RRC hoorde. Dus ik had 10 + 2 km ziekenhuis maar een ander had 14 km. Gelukkig was het wel droog geworden en kon iedereen terugkijken op een geslaagde funrun en als toegift zag je – wanneer je je gps uitlas – dit mooie hart.

Nou moet je niet denken dat ik alleen maar van die fotoruns doe of dat ambieer. Op zondag 29 september liep ik nl. met Paula IJzerman in de duinen van Bergen en Schoorl. Paula is een ultra en adventure runner die hele gekke dingen doet. Ik volg haar al een hele tijd en haar meeleven met mijn terugkeer naar het hardlopen na de operaties heeft de band versterkt. Ze is al eens hier komen lopen klik voor de blog en nu ging ik eens naar haar habitat. Het was zondag takkeweer maar daardoor lieten we ons niet van de wijs brengen. We liepen ongeveer 19 km in zo’n drie uurtjes door de bossen, heuveltje op en af en volgden de paarse paaltjes van de wandelroute van 11 km plus een heen en weertje naar het bezoekerscentrum vanaf de parkeerplaats. Paula had wel een horloge om maar geen afstand ingesteld en de batterij van mijn Garmin was leeg dus hoe het precies zit weten we niet. Maar het was niet minder mooi en fijn. Ik maakte twee foto’s. Die van het routebord en vanaf – wat later bleek – het hoogste duin van Nederland. Het was voor mij een geweldige training qua hoogte maar ook de loopgesprekken met iemand als Paula zijn zo waardevol. Het niveauverschil, de afstand en de tijd noch de regen doen er dan toe als je allebei met hart en ziel loopt. Dankjewel Paula! Als je daar ook eens wil wandelen of hardlopen dan is hier de link naar de 11 km route

De hardloopkoek is nog niet op hoor want op 1 oktober deed ik mee aan Run2donate van de Running Rebels Rotterdam. Zij hadden op Facebook een oproep geplaatst voor een 5 km run om bloed- en plasmadonoren te werven. Nou weten jullie dat ik ook altijd probeer donoren te werven – alle respect voor iedereen die het niet wil of ziet zitten hoor – dus ik wilde daar graag aan meedoen en heb me aangemeld. Deze eerste keer was er nog niet zo’n grote groep maar dat gaat vast en zeker veranderen. Het lopen was gezellig ondanks de wolkbreuk die op ons neerviel tijdens de run. Omdat we daarna allemaal in ons natte kloffie in het donorcentrum van Sanquin zouden zitten hebben we maar even geschuild en de run iets korter gemaakt.

We kregen eerst iets warms te drinken van de afnamemedewerkers om weer bij te komen en daarna kregen belangstellenden een voorlichting over donatie en de anderen zoals ik gingen in de normale pijplijn. Vooraf aan iedere donatie vul je een vragenlijst in over je gezondheid om ervoor te zorgen dat de donatie veilig is voor jou als donor en voor de ontvanger. Daarbij wordt je bloeddruk gemeten en je HB geprikt. De waarden van mijn bloeddruk (130/70) waren ongeveer 10 punten hoger dan bij een plasmadonatie waarvoor ik niet hard hardgelopen. Mijn hartslag was met 60 slagen ongeveer hetzelfde. Mijn HB was ok met 8,3 maar toch weer iets lager dan de vorige keer. Reden om weer wat meer op mijn rust te letten nu ik richting intensievere trainingen ga.

Daarna was het tijd voor de donatie. Het gaat er bij het EMC hetzelfde aan toe als bij het Maasstadziekenhuis. Toch was er voor mij nog weer een leerpuntje. Je knijpt in een balletje als er bloed wordt afgenomen en daarmee stop je als het bloed weer wordt teruggepompt. Je moet de druk dan op 100 zien te krijgen. Daarvoor moet ik echt heel hard mijn best doen. Ook heb ik tijdens het doneren vaak een koude en stijve arm. Deze keer zette de afnamemedewerkster de pomp op 80 en dat was echt veel comfortabeler voor mij en ik hoefde niet zo intensief te knijpen. Hierdoor duurde de donatie wel 5 minuten langer maar dat heb ik er graag voor over.

Normaal klets je niet zo met andere donoren maar hardlopers kletsen altijd dus het was heel gezellig allemaal met de Running Rebels. Toen ze hoorden dat ik met het OV terug moest naar Barendrecht regelden ze een lift met een van hun crewies die in de buurt woont. Echt heel lief. Het was alsof ik ze allemaal al heel lang kende. Dankjewel voor de leuke run en veel succes met het werven van nog meer donoren.

Mijn sportschema voor die week was wel een beetje in de knel gekomen door dit event dus ik schoof wat met mijn loopjes. Ik trainde op woensdag met John als buddy in de middag nu een rustige run van 10 km. Op donderdag fietste ik naar Rotjeknor en terug voor een vriendin die een paar uurtjes op bezoek kwam. En om dat ik zondag (vandaag dus) in verband met een verjaardagsbezoek in Boxmeer geen tijd zou hebben voor een lange duurloop besloot ik weer eens deel te nemen aan de groepstraining van Running Blind bij PAC in het Kralingse Bos. Daar zou ik ook Ron ontmoeten die pas buddy was geworden omdat hij op Instagram had gezien dat ik dat deed. Die ochtend waren er ruim voldoende buddy’s dus ik kon rustig voor mezelf meedoen aan de training. Een goede warming up, loopscholing en interval is mooi meegenomen. Het gaf me ook de gelegenheid eens te bestuderen hoe de verschillende lopers met een visuele beperking en hun buddy’s liepen. Je leert daar toch weer veel van vind ik. We kregen uiteraard weer een nat pak door de regen maar dat was gauw vergeten bij de warme koffie.

Bedankt nogmaals voor de gezellige run Ron

Na deze training van 6,5 km wilde ik nog drie rondjes Kralingse Plas lopen om weer wat kilometers op te bouwen:

  • eerst over de Boszoom
  • dan over de Prinses Beatrixweg
  • en tenslotte over de paden vlak langs de plas

Ron wilde graag een rondje meelopen, maar het was zo gezellig dat hij rondje 2 en 3 er ook aan toevoegde. Wij sloten af op dik 26 km in een kleine 3 uur (inclusief de training bij Running Blind). Het ging niet allemaal even soepeltjes maar met veel stops voor jasje aan en jasje uit en een paar stops voor water, druivensuiker en een wc-bezoek bij een restaurant liep het toch allemaal goed af. We vroegen een voorbijganger een foto te maken en die vertelde dat hij een keer 8x de plas had gerond als training voor de vierdaagse van Nijmegen. Later zwaaide hij vanuit de verte ons nog bemoedigend toe. Het T-shirt op de foto had ik trouwens bij Run2donate gekregen. Ik had het warm maar droeg een buff op mijn hoofd om mijn gehoorapparaten droog te houden.

Uitzicht vanaf de Gaatkensbult – 3- zicht op de Oude Maas stroomopwaarts

Zoals je hebt gemerkt is dit helemaal weer geen kort blog met highlights geworden. Maar toch wil ikhet nog even hebben over ervaringen van een maand zonder social media en dan bewaar ik de rest van wat ik allemaal meemaak weer voor een andere keer.

In september heb ik dus niets op Twitter, Instagram of Facebook geplaatst of geliked en dat voelde duidelijk anders als anders. Ik heb wel geblogd en dit met de deelknop onderaan direct gedeeld want ik wilde geen bloglezers verliezen.

De positieve kanten waren :

  • geen druk gevoeld om iets te moeten plaatsen
  • minder behoefte om foto’s te maken
  • niet op kleding hoeven letten voor de foto
  • minder bezig geweest met het beoordelen van waar ik mee bezig was
  • minder gericht op het resultaat dan op de beleving op dat moment
  • pijntjes en probleempjes waren minder belangrijk want ik benoemde ze niet en ik maakte me er ook minder zorgen over
  • het scheelde me veel tijd omdat ik mijn smartphone sneller weglegde en vrijwel alleen gebruikte als agenda, plattegrond en voor communicatie per sms, mail en Whatsapp
  • het maakte me rustiger en ik deed bewuster dingen
  • ik heb een aantal projecten afgerond waar ik steeds niet toe kwam

De negatieve kanten waren:

  • het was lastig om snel informatie te vinden over dingen waaraan je mee doet of naar toe wil en daarom heb ik toch een aantal dingen op Facebook opgezocht die ik anders niet kon achterhalen
  • ik miste de verbondenheid met anderen en vond het lastiger om te starten met activiteiten en runs
  • ik miste de steun en bemoediging van anderen
  • ik vond het een beperking om alleen maar met mijn eigen leven bezig te zijn
  • ik vond het lastig dat ik mijlpalen en gebeurtenissen miste uit het leven van familieleden en vrienden die ze on line en niet rechtstreeks deelden
  • afspreken met (loop)vrienden is lastig zonder social media
  • ik kon lastiger promotie maken voor mijn Atelier DJ
  • verspreiding van mijn blog zonder social media is bijna niet mogelijk

Ik denk dat ik in de toekomst een mix moet zien te vinden maar ik weet nog niet hoe. Ik denk nu aan het inlassen van twee maanden per jaar waarin ik het plaatsen van berichten en reacties tot het uiterste beperk of het inlassen van één stopweek per maand of zoiets. Als jullie het ei van Columbus hebben gevonden, wijs me dan de weg.

Uitzicht vanaf de Gaatkensbult – 3- zicht op de Oude Maas stroomafwaarts

16 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Petra Kerkhove schreef:

    Je bent er maar druk mee! Goed dat je zo lekker blijft bloggen!

  2. Matroos Beek schreef:

    Ik herken het geworstel met de veelheid van activiteiten en het bloggen. Het zoeken naar evenwicht. Ik weet niet of dat er is, maar ik heb nu zoiets van ‘ik zie wel.’ Het gebeurt in gestolen uren en wat minder, maar zo is het ook goed. Niet in opjagen, het komt als het komt.
    We zijn weer helemaal bij met je activiteiten via dit logje. Mooie foto’s heb je erbij geplaatst. En schitterende intitiatieven, hartverwarmend ❤️

    1. djaktief schreef:

      Dit was nog maar een kwart van mijn activiteiten 😉

  3. Kakel schreef:

    Het is toch fantastisch als je met anderen samen voor een goed doel kan lopen. Figure running, nooit van gehoord, maar vergeten zal ik het niet meer: wat een inspirerend hart is er gemaakt en gelopen.
    De tijd lijkt steeds sneller te gaan. Zelfs mijn dochter van 23 zegt het, dus niet alleen de “ouwetjes.”
    Poeh, over hoeveel te bloggen kan ik weinig zeggen (wel héél lief trouwens dat je mijn naam noemt. Ik voel me vereerd.) Je zou bijvoorbeeld eens per tien dagen een blog kunnen posten. Dan blijft de regelmaat erin en voel je misschien minder druk. Je bent je eigen hoofdredactrice (-: en ongelooflijk sportief!

    1. djaktief schreef:

      Mijn probleem ligt meer bij social media dan bij bloggen. Daar voel ik me vrijer in.

  4. Sportlifecrisis schreef:

    Lekkere blog en gewoon doen waar je zin in hebt. Ik blog de ene keer ook meer dan de andere keer en als ik het gevoel heb dat het niet moet gaat het vaak ook beter.

    1. djaktief schreef:

      Ik geniet ook altijd van jouw blogs. Ze zijn zo origineel. Ik doe maar wat, dus met zin hebben gaat het prima.

  5. Monique schreef:

    Het is idd soms erg lastig, wil zo graag weer bloggen maar heb de tijd niet om het op te pakken. En wel of niet op je telefoon hangen het is lastig om een goede mix te vinden. Verder weer een hoop leuke dingen gedaan top hoor. En blijf bloggen ik vind het zalig om je verhalen te lezen.

    1. djaktief schreef:

      Maar door die telefoon voelen we ons ook verbonden toch. Via IG weet ik toch waar je voor traint en dat schept een band en motiveert.

  6. Nu ben ik toch (gezond) jaloers van alle activiteiten die je rond kreeg in die periode. Als wat je beschrijft dan nog maar een kwart is van wat je deed is het meer dan indrukwekkend.
    Hier zoek ik, sinds de stopzetting van mijn werk, nog steeds naar een balans in mijn activiteiten, en ook naar een uitbreiding ervan. Komt wel goed!

    1. djaktief schreef:

      Fijn dat je er vertrouwen in hebt en toitoi met alles Thomas/Paul

  7. Tiny Raijmakers schreef:

    Bijzondere loopjes als je met Paula loopt!

    1. djaktief schreef:

      Het waren mooie en heuvelachtige kms maar ze hield zich in voor mij.

  8. Affodil schreef:

    Nou, als je het over een goedgevuld agenda wil hebben …

    1. djaktief schreef:

      Ik verveel me niet in ieder geval 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s