Dansen

on

Vandaag was ik op bezoek bij mijn tante van 91. Ze zit al een tijdje in een zorgappartement in Nijmegen. Manlief en ik kwamen aan terwijl ze net met iemand naar de zang wilde gaan. Ze had haar bril niet op. “Tante Joepie, waar is uw bril?’ vroeg ik.

(Die naam is een geuzennaam want vroeger voer ze aan boord met mijn vader en haar broer en was ze de matroos en die kreeg de erenaam Joep. Mijn vader bleef haar zo noemen en zodoende werd ze onze tante Joep en ik vond het altijd Joepie bij haar en haar man).

Ze kon haar bril niet vinden, zei ze maar nu moest ze naar de zang en of we maar een andere keer wilden terugkomen. Ik zei dat ik we er nu toch waren en dat we wel even mee konden zoeken naar de bril. Haar hele appartement hebben we nagekeken maar de bril bleef spoorloos. Daarna gingen naar het restaurant van het huis en daar begonnen ze net aan de zang. De zaal was behoorlijk gevuld met senioren waaronder velen met of in rijdbare hulpmiddelen. We kregen koffie ingeschonken en de koekjestrommel werd voor ons opgezocht. Er werden sinterklaasliedjes ingezet omdat het vandaag natuurlijk 5 december is. Er werd door velen enthousiast meegezongen en ook mijn tante kende de deuntjes.

Vervolgens werden er boekjes uitgedeeld en werden er allerlei liedjes gezongen uit de goede oude tijd. Al na één liedje vroeg een vrijwilligster mijn tante ten dans. Vervolgens kwam een heer mijn tante vragen en die twee zetten zomaar met verve een Engelse wals in. Ze werd daarna aan zijn arm teruggeleid met alle egards naar onze tafel. Ondertussen danste de zangbegeleidster met een meneer in een rolstoel. Iedereen kreeg de ruimte. Mijn tante vroeg mij of ik kon dansen en ik zei haar dat ik het niet zo goed kon als haar broer, mijn vader. (Destijds heb ik bij beide Nijmeegse dansscholen een beginnerscursus stijldansen gevolgd, maar in de praktijk erg weinig gebruikt.) Ze bleef het maar vragen en toen viel het kwartje bij mij eindelijk. Ze wilde met me dansen dus zo gezegd zo gedaan.

Ze leidde me met vaste hand door de zaal en zorgde er ondanks de afwezigheid van de bril voor dat we tegen niemand aan botsten. Het was heel bijzonder. Haar geheugen is versleten en ze is vast binnen een kwartier vergeten dat wij bij haar op bezoek zijn geweest. Maar ze genoot van het dansen en ik ook. 91 jaar….!

14 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Affodil schreef:

    Heerlijk, toch?

    1. djaktief schreef:

      Er gaat veel mis, dus vooral genieten van wat goed gaat.

  2. Chantal schreef:

    Hartverwarmend 💝

    1. djaktief schreef:

      Pas later besefte ik hoe bijzonder het was.

  3. Anja schreef:

    Wat mooi dat je dit met je tante kon doen Dorothe! Waardevol!

    1. djaktief schreef:

      Je kunt soms zo weinig, maar dit dus wel.

  4. Dat is toch fantastisch? Heel warm logje, dit!

  5. Kakel schreef:

    Het is toch geweldig dat tante Joepie op haar 91-ste nog steeds van dansen houdt en het ook nog kan? En jullie zijn lieverds om haar een bezoekje te brengen. Jammer dat de zoektocht geen bril heeft opgeleverd…

    1. djaktief schreef:

      Inmiddels is de bril terug gevonden, maar haar gebit was weg. Maar ook dat is na enkele dagen weer tevoorschijn gekomen. Verbijsterend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s