Lansingerlandrun met “Dennis” en heup

Start van de 30 km via Facebook Helly Neeltje Klerx

Nou gisteren had iedereen het over “Dennis” natuurlijk. Iedereen was met hem op pad of zat juist binnen omdat ie bang was voor “Dennis”. Hij leverde zeer zware windstoten maar de regen viel mee. Een volgende keer laat ik “Dennis” toch wel graag thuis. Met mijn heup gaat dat natuurlijk niet. Zou mooi zijn als je even een onderdeel zou kunnen printen in 3D en je geblesseerde lichaamsdeel zou kunnen thuislaten.

Afijn laten we bij het begin beginnen van dit wedstrijdverslag. Oorspronkelijk zou ik 30 km lopen net als vorig jaar waar ik toen toen een respectabele 3:05:24 liep. Maar sinds de marathon van Spijkenisse zit ik dus met een heupblessure waarmee ik ‘op geleide van pijn’ mag lopen. Dat wil zeggen dat je tot ongeveer score 4 mag gaan tijdens de inspanning en daarna moet minderen naar 2-3. Binnen 24 uur mag het niet meer klachten geven dan daarvoor. Dat betekende dat ik de wedstrijd als training zou lopen. Ik had me voorgenomen om te wandelen als ik last zou krijgen maar wel te gaan omdat het leuk is om aan evenementen mee te doen en andere lopers te zien.

Gelijk al bij de inschrijvingslocatie zag ik Ketura die vrijwilliger was. Ik had wat lang staan klungelen met mijn startnummer omdat ik mijn wedstrijdbandje vergeten was waar ik dat normaal aan vastmaak. Ik vind het zonde om door mijn jasje te prikken met spelden. De oplossing was om het op mijn broekspijp te doen. Voor de start zag ik Jan die net weer van zijn blessure af is (hetgeen mij hoop geeft) en toen kwam Gaby op me af om me een knuffel te geven en even een selfie te maken. Ik was vrij warm aangekleed omdat ik net een flinke verkoudheid erop had zitten en twee weken geleden bij de Zuiderparkloop was deze outfit me goed bevallen in de regen en de wind. Later zou blijken dat dit veel te warm was.

Daarna ging de 30 km van start en daarvoor heb luid geapplaudisseerd ter bemoediging. Ik zag ook Rick van Running Blind met zijn buddy nog voorbij komen. Het was heel gezellig daar in het startgebied ook al had de organisatie wijselijk besloten om geen bogen en versiering op te hangen. Toch kroop ik maar even de hal van de Jumbo Supermarkt in om warm te blijven. Op de foto hieronder zie je me helemaal aan de rechterkant staan.

Om 12:35 uur was de start van de 10 km en ik stelde me achteraan op want ik mocht en kon toch niet erg hard lopen. De eerste 3 km was een makkie met de wind pal in de rug. Of eigenlijk ook weer niet want door de vlagen moest je zorgen dat je niet te hard ging lopen of van links naar rechts werd geblazen in de zweeffase. Ik had het heel warm en de Buff ging al gauw af en de jas open. We hadden een keerpunt met een pion waardoor je 180 graden draaide recht tegen de wind in. Gauw die jas dicht 😉 Dat was even schrikken, maar na een flauw bochtje werd de koers dwars op de wind. Vlak voor de 5 km was de drankpost. Het lukte me om zonder noemenswaardige klachten van mijn heup tot daar te komen. Direct daarna moesten we weer loodrecht tegen de wind in en daar heb ik maar een stukje gewandeld uit voorzorg.

Het parcours was niet overal verhard maar ging soms ook over paden die flink modderig waren. Daar moest je wel voorzichtig lopen. Verder moest je ook op tijd aan de kant springen voor de snelle lopers van de de 21 en de 30 km die daar ook langs moesten maar we liepen daar wel weer een stuk met de wind in de rug. Dat werd anders vanaf 7 km want toen moesten we echt tegen de wind in. Ik verschool me achter andere lopers om gaande te blijven maar moest die ‘treintjes’ vaak toch laten gaan omdat ik anders mijn heup zou forceren. Ik ben er gekomen door regelmatig stukken te wandelen en dan weer wat te rennen. Hierdoor is er geen mooie actiefoto van mij want ik liep netjes aan de rechterkant als langzame loper terwijl iedereen me voorbij flitste. Dat voelt toch echt wel even vervelend als iedereen je voorbij loopt. Qua conditie had ik makkelijk kunnen lopen maar dan zou ik de heup geforceerd hebben. Deze keer moest ik kiezen voor ‘body over mind’.

Maar gelukkig was het niet zo ver meer en al gauw zag ik de bebouwing waar de finish moest zijn. De laatste halve kilometer heb ik nog wel even vaart gemaakt. De wind stond loodrecht op de finish en de medailles klingelden je tegemoet. Je kunt het wel uit de foto’s van het finishfilmpje zien dat het echt heel hard waaide. Van de organisatie kreeg ik een high five op de meet en later een medaille van een van de vrijwilligers met water en een banaan. Die vrijwilligers onderweg verdienen echt een dikke pluim want die stonden zonder uitzondering luid te klappen of te roepen als je voorbij kwam. Ze compenseerden het gebrek aan publiek. Onder het viaduct stond ook nog zo’n heerlijk drumbandje dat je opzweepte. Echt klasse.

De tijd die ik liep 1:04:56 is natuurlijk prut maar gezien de aanwezigheid van “Dennis” en mijn blessure doet dit er minder toe. Ik heb wel wat last van mijn heup gehad maar ik heb de de pijnscore op maximaal 3 kunnen houden op deze manier.

Normaal ga ik altijd even rekken en strekken en nog wat nuttigen en kletsen achteraf maar gezien het weer, mijn verkoudheid en de kans op verstijving van mijn heup ben ik gelijk naar de metro gestiefeld. Daar heb ik nog wel iemand gevraagd om een foto te maken voor #medalmonday want dat hoort er toch wel bij. In de metro stuurde ik manlief een berichtje om me op te halen uit Slinge en maakte ik nog een selfie met een Dennis-kapsel.

Ik was erg blij dat het zo goed gegaan was tijdens de wedstrijd maar de tijd daarna was ook belangrijk. Zou ik veel verstijven en spierpijn krijgen? Normaal voelt een beetje napijn wel heroïsch maar nu is het uit den boze want dan heb ik dus meer gedaan dan mijn lijf aan kan. Een lichte slijmbeuronsteking (bursitus) en een peesontsteking (tendinopathie) zoals ik heb moeten vanzelf over gaan. Je kunt daar niet veel aan doen. Als de klachten in rust weg zijn dan kun je wat oefeningen doen maar niet teveel. Ik heb voorafgaande aan deze wedstrijd op woensdag het laatst 5 km hardgelopen en verder 2 wandelingen van ieder een uur gemaakt. De gewone onderhoudsoefeningen van de fysio heb ik wel gedaan maar nog niet de nieuwe. Ik heb het gevoel dat het daarvoor nog te vroeg is. De fysio heeft me gezegd dat ik zelf op gevoel moet oefenen.

Het viel me gisteravond en vanochtend heel erg mee gelukkig. Ik had in ieder geval niet meer pijn aan mijn heup gekregen. Dat betekent groen licht op deze loopweg naar volledig herstel. Ik ga nu deze week nog 2x hardlopen en als dat een beetje hetzelfde gaat dan ga ik de week daarop stelselmatig met de nieuwe oefeningen aan de slag.

Voorlopig ga ik me even niet inschrijven voor wedstrijdjes hoe leuk ik het ook vind. Ik moet een beetje loskomen van het prestatiegerichte hardlopen. Mensen die mij kennen weten dat ik niet zo om status geef maar toch vind ik het fijn dat ik voor mijn leeftijd nog redelijk kan meekomen op hardloopgebied. Ik vind het bijzonder dat ik marathons kon lopen en dat ik een doorzetter ben om sportief – op bescheiden schaal dan – iets te bereiken. Ik ontleen er blijkbaar toch wel wat eigenwaarde aan. Als iets moeite kost dan is het me meer waard.

De spreuken die hierboven en -onder staan heb ik in de loop der tijd gedownload omdat ze me motiveren om door te zetten. Ik zet er maar even een streep door want het zou mijn hele hardloopleven in gevaar kunnen brengen en zelf mijn hele sportleven en gezondheid. Eerst maar weer eens gewoon zelf hardlopen en als vrijwilliger bij Running Blind. En als dat gaat weer afspreken met andere lopers want als ik dat nu doe dan forceer ik me misschien omdat ik me niet wil laten kennen.

Ik ga daarom nu ook maar even vrijaf nemen van social media en het reageren op blogs voor een tijdje want zien lopen doet lopen. Ik moet dus aan alle kanten op een soort dieet van niet teveel van alles maar ik denk dat het op termijn toch wel de beste weg is. Ik weet nog niet goed hoe ik het in een vat zal gieten. Tenslotte heb ik ook nog mijn Atelier DJ waar ik naailessen geef en opdrachten uitvoer. Daarvoor gebruik ik ook mijn blog en social media. En het schrijven van mijn blog is ook een uitlaatklep voor me, waardoor ik dingen op een rijtje krijg en uitwissel met anderen. Helemaal alleen is niet leuk. Er zal wel een gulden middenweg zijn, maar die moet ik nog even zoeken en vinden. Als je een tijdje weinig van me hoort dan weet je hoe het komt.

11 reacties Voeg uw reactie toe

  1. De spirit is terug. Volhouden, maar forceer jezelf niet !!

    1. djaktief schreef:

      Best lastig inderdaad

  2. Chantal schreef:

    Heel veel succes met je “dieet”.
    Het prestatiegerichte gedoe herken ik al ouder rennend meisje maar al te goed, aangezien ik dit jaar 60 mag worden 🥳

  3. djaktief schreef:

    We willen nog zo graag voor ‘fitgirls’ doorgaan 😉

  4. Affodil schreef:

    We zien je hopelijk weer pijnvrij verschijnen!

  5. djaktief schreef:

    Ik denk dat ik niet zo heel lang van de pc kan afblijven. De pijn is veel minder maar de kwaal is nog niet weg helaas

  6. Jannet Lange schreef:

    Fijn dat dit zo goed is gegaan. Die heup komt wel weer in orde, zolang je maar niets forceert. Dennis wist dat en zorgde ervoor dat je af en toe moest wandelen. Toch aardig van hem?

    1. djaktief schreef:

      Mooi omdenken Jannet. Merci. Het duurt nog wel eventjes voor ik weer de oude ben.

  7. MyriamC schreef:

    Mijn eeuwige bewondering heb je hoor, ook al is het voor jou vervelend dat je meer wil dan je op dit moment kan. Maar zo’n doorzetter als je bent … het komt vast goed met het nodige geduld.

    1. djaktief schreef:

      Dank voor je aanmoediging tot geduld. Dat kan ik wel gebruiken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s