Uit de keuken van Dorothé …. deel 29 (mis)baksels

on

Af en toe word ik zo moe van de wereld die er zo perfect uit ziet op Instagram en Facebook, maar ook soms in verhalen van mensen die alleen superleuke banen hebben en naar geweldige vakantiebestemmingen gaan zonder logistieke of financiële problemen. Van die mensen die geweldige relaties hebben met iedereen en die het niet moeilijk vinden om hun kinderen op te voeden en ook weer los te laten. Nou weet ik wel natuurlijk dat er beslist een keerzijde zal zitten aan dat beeld, want zo is het leven nou eenmaal: zoet en zuur, mooi en verdrietig, afschuwelijk en prachtig. En ja ik weet dat ik mijn zegeningen mag tellen en dat alles relatief is en dat anderen het nog veel erger hebben. Ik doe heel erg mijn best maar toch vind ik heel veel dingen best moeilijk.

Neem nou die blessure van die heup. Uiteindelijk valt het het mee omdat er geen slijtage is en geen operatie nodig is maar toch is gewoon hardlopen zoals ik wil nog echt een ver-van-mijn- bed-show. Ik loop maar het gaat heel langzaam en ik voel me niet vrij maar voortdurend gespitst op de last die mijn heup geeft. Moet ik gaan wandelen? Kan ik wel zo ver gaan? Moet ik meer oefeningen doen? Wanneer moet ik oefeningen doen? Oh ik moet echt een rustdag nemen anders doe ik teveel etc. Het is veel beter dan het was maar het is echt nog lang niet over.

Verder mis ik de kinderen heel erg. Ja er woont er nog eentje thuis die ik in ieder geval een paar keer zie als het zo uitkomt met collegerooster en bij de maaltijden. De anderen hebben nu echt hun eigen leven in een andere stad met hun eigen vrienden en bezigheden. We hebben wel een goede verstandhouding maar ze komen weinig meer naar ons huis want hun ze hebben nu een eigen thuis. Ik blijf hun moeder maar ik kan niet meer moederen. Natuurlijk ben ik blij dat ze zelfstandig zijn, dat ze en het prima redden en zelfs goed doen in hun studie etc.. Ik moet er ook niet aan denken dat ze eeuwig thuis zouden blijven, maar toch is er regelmatig het gemis. Dat was toch echt wel mijn ding dat moederschap. Ik heb wel een aantal bezigheden waar ik plezier uit haal maar toch toch is een van de belangrijkste ingrediënten uit mijn levensrecept verdwenen om het maar even terug te brengen in het kookthema van dit blog.

Afijn genoeg daarover…. ik bakte vorige week weer eens een keer een cake. Vroeger met drie hongerige jongens thuis bakte ik iedere week wel wat. Nu moet ik in plaats van 1/5 van het baksel 1/3 opeten en dat is gevaarlijk voor de lijn. Zeker nu ik niet zo intensief sport als anders.

Ik was onlangs op de Gezondheidsbeurs in Utrecht en daar had ik wat inspiratie opgedaan door te praten met de mevrouw van de stand het Kenniscentrum Zoetstoffen. Ik vertelde dat ik nl. altijd als ik met zoetstof iets bakte dat het dan nergens naar smaakte, droog werd en klein bleef. Ik kreeg een papier mee en de verzekering dat het echt wel kon. Gewoon het volume aan suiker vervangen door het volume aan zoetstof in plaats van het gewicht. Evt. een ei minder gebruiken zodat het minder droog zou worden of 50 ml. meer melk gebruiken. Als je de informatie op de verpakking vergelijkt dan scheelt het behoorlijk qua calorieën dus ik vond het wel het proberen waard.

Ik heb precies gedaan wat de mevrouw en het formulier hadden verteld: volume suiker vervangen door volume zoetstof en ik deed er 50 ml melk extra bij. Maar het werd weer een ingezakt geval.

De structuur en het mondgevoel was iets beter door de toegevoegde melk maar de onderkant was toch niet sterk genoeg om de hele cake te dragen.

De smaak was echter het allerergste. Het volume aan zoetstof had absoluut niet de zoete kracht van (basterd)suiker. Ik heb het opgelost door er lekker wat honing over te doen en ze als een soort boterhammen te eten na het hardlopen. Maar het was dus absoluut niet lijnvriendelijk, maar ik kon het toch niet weggooien 😉

In 2018 deed ik ook eens een experiment om de cake minder calorierijk te maken door de boter te vervangen door Griekse yoghurt maar ook dat was geen succes. Ik gebruikte een pak van Koopmans en dat was qua smaak oké maar qua vorm ondermaats. Toen ik het na probeerde te maken met mijn eigen ingrediënten werd het echt iets waar je buikpijn van kreeg. Dat is de enige keer dat ik echt een misbaksel heb weggegooid.

Ik wil jullie niet laten zitten met een blog met oneetbare recepten dus ik deel hierbij mijn favoriete recept voor een citroencake. Hij zit boordevol suiker en roomboter maar hij is zo lekker dat je je vingers erbij wilt opeten. Het is al weer even geleden dat ik die maakte. Ik heb hem ook een keer met sinaasappel gemaakt trouwens. Hij is ook heel geschikt om cadeau te geven als je ergens iets eetbaars mee naar toe moet nemen.

En verder zet ik hier het laatste nieuwe recept voor een verjaardagstaart voor middelste . Het is nog van vorig jaar. Dit jaar hoefde ik al niks meer voor hem te bakken omdat hij elders vierde. Ik heb heel veel kindertaarten gemaakt. Dat was zoiets waarin ik me als moeder uit kon leven. Hier staan er een flink aantal op de foto klik. Toen ze puberden werden de taarten natuurlijk minder uitbundig en vaak wilden ze ook een steeds dezelfde taart. Maar deze pompoentaart voor middelste die ik vorig jaar maakte was nog echt een uitprobeersel.

Natuurlijk ging ik gelijk even opzoeken welke taart ik als laatste voor oudste maakte. Dat was niet eens voor zijn verjaardag maar voor het slagen van de middelbare school in 2016. Hij houdt eigenlijk alleen maar van kwarktaart en geniet meer van hartig voedsel. Ik maak gewoon een trip down-to-memory-lane met deze blog en zet er nog even een foto en het recept bij. Met aardbeien vond hij nog lekkerder dan met perzik geloof ik.

Jongste is dol op chocolade en daar maakte ik al drie jaar een taartvariant van met steeds een wisselende versiering. En voor de volledigheid dan ook maar even het recept erbij. Naar verwachting zal ik deze dit jaar nog wel een keertje mogen bakken voor hem. Ik verheug me erop want misschien is het wel de laatste keer dat hij zoiets wil.

Met deze aflevering over (mis)baksels is mijn gezinskookboek dat ik 2011 begon een beetje ten einde. (Alle receptkaarten kun je via het menu terug vinden onder het kopje recepten). Ik maak nog wel wekelijks een van de recepten eruit, maar ik heb momenteel geen inspiratie om er nieuwe afleveringen aan toe te voegen. Ik denk dat als Arjen en ik met zijn tweetjes zijn dat we dan heel anders zullen gaan eten. We eten nu met zijn drieën al heel anders dan voorheen met zijn vijven. Ik denk dat er meer vis en salades op het menu gaan komen en misschien ook zelf wat vegetarisch, want één tegen één dat kan ik wel winnen maar één tegen vier dat verloor ik altijd 😉 Ben benieuwd hoe het jullie vergaat in jullie keuken!

14 reacties Voeg uw reactie toe

  1. AnneMarie schreef:

    Met z’n tweeën eten is toch iets anders dan met een gezin. Ik heb het geluk dat we zo af en toe toch weer met meerdere aan tafel zitten. Komen er hele grote pannen stamppot of macaroni op tafel.

    1. djaktief schreef:

      Ik denk dat ik dat soort maaltijden voor 2 dagen zou koken.

  2. Inge Wertwijn schreef:

    Ha Dorothé, ik hoop dat ik je kan inspireren als iemand die geen ideale baan heeft, fantastische vakanties, glamour make-up, enz. Gewoon leven heeft echt wel wat.
    Ik heb genoten van jouw aflevering van heel Holland bakt – het geeft moed dat niet alles zo perfect hoeft als op tv en de social media.
    Ik kook nu ook voor twee, al een tijd. A3 kookt ook, meestal op vrijdag en dan altijd hetzelfde favoriete recept van spaghetti puttanesca dat ik altijd heerlijk vind. Creatief koken is meer mijn ing. Ik plan mijn week altijd vooruit, en ben dan een avond of twee in de weer met kookboeken om wat leuks en of makkelijks te verzinnen. Het voordeel van met zijn twee zijn is dat je makkelijker kunt experimenteren, minder mensen om rekening me te houden. En de diepvries is geduldig, lekker restjes zijn af en toe erg handig

    1. djaktief schreef:

      Fijn dat je je daar in uitleven kunt. Ik ben zelf van de heel simpele dingen van het niveau van de Allerhande en zo. Ik denk dat het bij ons met zijn tweeën nog veel simpeler wordt. Bijzondere gelegenheden daargelaten dan. Of manlief moet de geest krijgen. Ik ben absoluut geen fijnproever.

  3. Matroos Beek schreef:

    Wat een heerlijke taarten. Het water komt me in de mond.
    Ik bak enkel als de kinderen komen want als ik dit bak voor ons tweeën dan is dat toch echt teveel.

    1. djaktief schreef:

      Ik wil misschien een paar kleinere vormen kopen en dan de helft bakken.

      1. Matroos Beek schreef:

        Dat kan ook. Of de helft invriezen…

  4. Monique schreef:

    Wat ben je toch een heerlijk echt mens, gewoon er voor uit komen dat niet alles gaat zoals het moet gaan, dat dingen mislukken maar zeker ook lukken. En dat hardlopen hedat komt echt wel goed.

    1. djaktief schreef:

      Zo ben ik nou eenmaal 😂 en ik hoop dat dat laatste echt gebeurt want ik ben niet zo heel geduldig maar dat had je misschien al gemerkt

  5. Het Facebook-gebeuren is mij een beetje aan het ontglippen de laatste maanden.
    De reactie van Monique hierboven kon die van mij geweest zijn :).

  6. djaktief schreef:

    Merci dan en kijk verder hierboven

  7. MyriamC schreef:

    Ja, wat een heerlijke taarten! Ik bak niet vaak want daar ben ik niet goed in. En wat zoetstoffen en dergelijke betreft: ik eet liever één stukje lekker vette cake dan een hele cake met nepsuiker. Net zoals echte boter op brood en echte mayo bij de frietjes. Zolang je niet overdrijft moet dat kunnen. Toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s