Boekenwurm maart 2020

on

Toen ik het eerste concept van dit blog maakte was er net sprake van het Coronavirus in Italië.

Deze reisgidsen heb ik inmiddels helaas onverrichter zake terug gebracht. We hadden vakantieplannen in die richting, maar alles is nu maar in de ijskast gezet. Ik kon toen nog wel naar de bibliotheek en ben er die week wel 3 keer geweest geloof ik. Zodoende had ik een flinke stapel boeken in huis. Dit las ik allemaal in maart, dat wil zeggen in de weken voordat het thuiswerken begon. Daarna was het leven ineens overvol zoals ik in mijn vorige blog beschreef. Ik had de rust niet meer om te lezen. Toen heb ik een kinderboek gelezen ‘Vadertje Langbeen’ en daarna ben ik herbegonnen in het boek waar ik al mee bezig was ‘Peyton Place’ en nu ben ik dus weer terug op het leesspoor. Ik doe het nu wel wat kalmer aan want ik kan niet meer naar de bibliotheek en anders ga ik wel wat uitwisselen met anderen of eens kijken bij de verschillende minibiebjes in de wijk. Misschien staat er ook een bij jou in de buurt. (De website is verouderd maar je kunt nog wel zoeken op plaats in het veld, maar de kaart werkt niet meer klik).

‘Gebrek is een groot woord’ van Nina Polak is een 238 bladzijden durend schrijnend en ontroerend verhaal over Nynke en de mensen die voor haar zorgen op de goede en de verkeerde manier voor zover je zoiets al kunt kwalificeren.

De recensent van De Volkskrant zegt er dit over maar ook allerlei andere kranten en weekbladen doen hun zegje en het boek heeft zelfs een prijs gekregen. Dat wist ik allemaal niet toen ik het in het voorbijgaan uit de kast griste omdat de titel me intrigeerde.

Nynke oftewel ‘Skip’ is al zeven jaar op zee om schepen van hot naar her te brengen samen Lood. In de haven van Cannes ontmoet ze het gezin dat na de dood van haar moeder voor haar gezorgd heeft. Ze gaat in op hun uitnodiging om in Amsterdam te logeren in hun tuinhuis. Je merkt gelijk dat er allerlei min of meer geheelde wonden uit het verleden weer open gaan en ook wat helend is/was voor Nynke. Ik ga daar niet verder op in want anders geef ik de geheimen van het verhaal teveel prijs. Het taalgebruik van Polak is schitterend en haar typering haarscherp. Hier een citaat:

Het dagelijkse ritme van de stad, dat ik nog steeds kan dromen, is het decor geworden van een gigantisch immersief theater, waarin toeristen zich koortsachtig proberen te verliezen, hopend iets te ervaren van een leven dat het hunne nooit was, een spannender, mooier, wilder leven.’

Bijzonder in het boek vind ik ook dat er een boek in een boek verwerkt is. Ik had dat eerst helemaal niet door maar het geeft een essentiële wending aan het plot. Ook bijzonder vond ik de Whatsappgesprekken tussen Nynke en puberzoon Juda waarin zij hem wel kan bereiken terwijl zijn ouders steeds meer het contact met hem verliezen.

“Wie heeft er wél een boek bij zich?” van Johan Goossens 168 pagina’s met 54 columns die hij schreef in ‘Het Parool” was ook zo’n boek dat ergens lag waar het niet hoorde in de bieb. Het gaat over zijn ervaringen voor de klas op een ROC in Amsterdam. Even een citaat met het begin:

“”….. ‘Ik wilde graag lesgeven en solliciteerde bij een ROC.
‘Heb je lesbevoegdheid?
‘Nee.
‘Heb je ervaring in het mbo?
‘Nee.’
Er viel een stilte. De manager keek me nadrukkelijk aan. ‘Durf je les te geven aan niveau twee?’
Ik wist niet wat het was, maar zei ja.
Hij knikte. ‘Je kunt morgen beginnen. Je hebt dertien klassen. ‘
….

Van schateren tot griezelen en van verbazen tot slikken gaat het in dit boek. Ik heb na 2 jaar op het schippersinternaat op een basisschool gezeten (klas 4-6 destijds) waar een paar van mijn klasgenoten achter het raam terecht zijn gekomen, maar mocht daarna naar de havo en het VWO. De wereld van de leerlingen van het ROC is mij vreemd. De meeste leerlingen van Johan, die overigens cabaretier is maar omdat de optredens terug lopen zijn studie Nederlands gebruikt om brood op de plank te krijgen, zullen misschien niet zonder meer goed terecht komen in het leven. Opleiding is geen garantie voor slagen in het leven, maar het kan wel helpen. Veel meisjes verdwijnen gedurende het schooljaar van mees Johan. Hij draagt zijn boek op aan “Ayada, Kadisha en alle meisjes die verdwijnen’.

De namen zijn natuurlijk niet echt maar de verhalen zijn gebaseerd op dingen die in de lessen en de school zijn gebeurd met de leerlingen. Ayada was een Marokkaans meisje dat zwanger was en gewoon niet meer op school kwam. Johan heeft als mentor tig keer gebeld en ingesproken en op een gegeven moment krijgt hij en mailtje: ‘met mij is alles goed. Ik kom niet meer op school maar alles is goed. Je hoeft niet meer te bellen of melen Ayada.’ En hij had niet het gevoel alsof zij dat geschreven heeft, maar hij kon er niets aan veranderen, maar belt nog wel de buurtregisseur. Het gebeurde met regelmaat dat meisjes verdwenen en niet terug kwamen op school. Soms wist hij dat ze uitgehuwelijkt waren door Facebookfoto’s maar soms wist hij niks en vreesde het ergste.

Ontroerend vond ik het hoofdstuk waarin de klas op excursie gaat en een rondleiding krijgt die warrig en vreemd is door twee ouderen gegeven maar waarbij de leerlingen zich toch keurig gedragen. Johan ergert zich kapot maar de leerlingen zeggen ‘weet u’gaat ze verder ‘u moet maar zo denken: ze bedoelen het goed…’en iemand anders zegt: weet je wat het is, meester, je moet gewoon denken dat het je opa en oma zijn.’

Natuurlijk heb ik ook smakelijk gelachen om het gebrek aan kennis en de brutaliteit en om hoe meester Johan probeert om rust en aandacht voor de les te creëren in zijn les door de leerlingen hun mobieltjes te laten inleveren.

Ik vond het een indrukwekkend én erg grappig boekje over leerlingen die wel willen maar niet kunnen en over leerlingen die niets willen en niet kunnen en over een docent die gaat voor zijn leerlingen. Hier staat nog een recensie van dit boek en dit is de website van de auteur/cabaretier zelf . Er is nog een vervolg verschenen ‘Jongens ik wil nu toch echt beginnen’ dat ik maar gauw ga reserveren bij de bieb. (Inmiddels gelezen zie verderop in deze blog). Goossens is na zes jaar lesgeven gestopt omdat de combinatie theater en school wat moeilijk te combineren was.

Toen ik het stukje schreef over het eerste boek dat ik deze maand las, ontdekte ik dat Nina Polak nog een boek had geschreven: “We zullen niet te pletter slaan” en die 261 bladzijde reserveerde ik toen maar snel via mijn biebapp. Twee dagen later was het er en ik ben er meteen in begonnen. Dit boek maakte nog meer indruk op me dan het andere. Het gaat over een gezin dat vroeger niet doorsnee was maar tegenwoordig veel vaker voorkomt. Anna en Schard zijn de kinderen die alle liefde krijgen van hun twee moeders maar die later beiden uitzichtloze liefdes beleven. De een valt op een vrijwilliger in een derdewereldland of moet je nu ontwikkelingsland zeggen en de ander op een kunstenaar die haar eigenlijk alleen maar gebruikt voor zijn eigenliefde. De moeders gaan uit elkaar en ontwikkelen een nieuw leven met nieuwe relatie maar bij de kinderen is het leven aan het eind van het boek nog/weer een rommeltje. Broer en zus zorgen voor elkaar zo goed als ze kunnen. Het is een boek over je plaats in het gezin en hoe het je ermee omgaat zoals zoon Schard opgroeid tussen vrouwen. Het gaat ook over hoe belangrijk sex voor je is en welke vorm en keuzes je maakt. Maar ook over zelfverwerkelijking, dat je dat moet doen/zijn wie je echt bent en dat alle keuzes in je leven consequenties hebben. Ik vond het een prachtig boek, ook qua taalgebruik, dat me liet nadenken over mezelf en meeleven met alle personen die erin voorkomen. Verwacht van mij geen spoilers over de inhoud, maar als je wilt kun je hier lezen wat een scholier er voor boekverslag van heeft gemaakt.

224 pagina’s met gezondheidsadviezen schreef niemand minder dan Ard Schenk samen met Edwin van den Dungen over bewegen en voeding in zijn boek ‘Je tweede jeugd begint nu’. Ik reserveerde dit boek omdat het genoemd werd in het boek van Radmilo Soda (gelezen in februari 2020) maar ik denk dat ik niet tot de doelgroep hoor. Ik voelde me er niet zo door aangesproken omdat het grotendeels wordt besteed aan het overtuigen dat je iets moet doen om gezond en fit te blijven. Stap 1 is volgens Ard foute voeding inruilen voor gezonde alternatieven. Stap II is iedere dag bewegen en stap III is trainen voor uithoudingsvermogen en kracht. De handvatten daarvoor moet je vinden in bijlage II en III met 15 blz. beschrijvingen van een aantal oefeningen met een tekening. En qua voeding wordt je verwezen naar een diëtist en een coach in de arm nemen wordt ook van harte aanbevolen. Ik kon niet veel met adviezen zoals op blz. 175: ‘een uurtje stevig doorwerken in de tuin en je hebt het grootste deel van je noodzakelijke wekelijkse beweging al binnen’. Als je nog nooit iets aan sport hebt gedaan en je krijgt de geest dan heb je er wellicht wat aan, maar ik werd er niet veel wijzer van. Misschien toch nog wel één ding: blz 120 ‘denk in calorieën als je wat extra’s neemt.’ De getallen kloppen niet. Mijn rustmetabolisme is 1418 (SMA-onderzoek december 2019) terwijl hier gesproken wordt over gemiddeld calorieverbruik van 2000 voor vrouwen en 2500 voor mannen. (Je kunt dat hier berekenen). Nu ik veel minder kan sporten door de blessure moet ik toch echt wel oppassen met die lekkere trek.

De titel van het 255 pagina’s tellende boek ‘De comedy Club’ van Eva Posthuma de Boer suggereerde een positieve inhoud, maar toen had ik de voorkant blijkbaar nog niet goed bekeken. Ik vond het een akelig boek waarin de personen niks dan ellende overkomt zowel de goede als de slechte personen. Iedereen is ongelukkig, worstelt en/of streeft dingen na die op het ego gericht zijn, maar niemand wordt uiteindelijk er gelukkiger door. De schrijfster geeft het allemaal nogal kort, onderkoeld en heftig weer waardoor je soms ook tussen de regels moet lezen om erachter te komen wat er aan de hand is. Ik snapte het ook niet helemaal. Dat was wel de reden om het boek helemaal uit te lezen, maar dat durfde ik niet meer in bed te doen. Ik wilde weten hoe het afliep. Echt iets voor de liefhebber van spanning, maar niets voor mij. Er staat een heel uitgebreid boekverslag hier

‘Jongens, ik wil nu toch écht beginnen’ van Johan Goossens is het tweede boek (205 pagina’s) met columns die eerder verschenen in ‘Het Parool’. Over het eerste boek schreef ik in het begin van dit blog. Ik heb het wederom ademloos uitgelezen. De korte stukken gaan niet alleen over het schoolleven deze keer maar ook over wat de auteur nog meer tegenkomt in zijn leven. Er staan 3 columns in die ook in het eerste boek stonden. Ook dit tweede boek vond ik weer indrukwekkend, maar het hakte er minder in omdat ik de stijl al kende en ik een beetje zat te wachten op de drama’s die zich op de betreffende school afspelen. Ik vond het zelfinzicht/de zelfkritiek van Johan erg goed/scherp. In de andere stukken gaat hij ook in op homoseksualiteit en vluchtelingen. In vind het opnieuw een aanrader dit boek.

‘Alles goed?’ is een dun boekje van 122 pagina’s waarin de auteur Joseph O’Conor het psychologische verhaal vertelt over een Ierse zakenman Cian en een Engelse locatiemanager Catherine in de filmwereld. Ik werd er een beetje triest van. De Ier laat zich omscholen tot leraar na zijn ontslag uit een psychiatrische kliniek waar hij terecht is gekomen nadat zijn vrouw Aifric hem heeft verlaten. Het lijkt alsof hij een nieuwe kansen krijgt en een leuke relatie kan opbouwen met Catherine maar ze is nogal moeilijk op zijn zachts gezegd. Later ontmoet hij zijn ex ook nog en die heeft haar leven weer goed op de rails met iemand anders. Het eind van het boek begreep ik niet helemaal, want dat is de begrafenis van de vader van de Ier. In het begin is het boek zeker wel onderhoudend door de vlotte pen maar later schuurt het zal ik maar zeggen. Het vraagteken van ‘Alles goed?’ is wel een titel die lading dekt. Toch lijkt net of de schrijver zelf niet meer wist wat hij er mee moest. Hier staat nog wat iemand anders ervan vond klik

‘De vulkaan’ (218 pagina’s) van Ilja Gort heeft een smiley op de rug staan. Het is een lichtvoetig verhaal waarbij ik af en toe moest glimlachen. Het gaat over iemand die een domein erft in een rustig Frans dorpje en daar dan voorspoed wil brengen door de slapende lokale vulkaan nieuwe leven in te blazen met alle gevolgen van dien. Het heeft maar liefst 79 hoofdstukken waar je door de vlotte schrijfstijl best snel doorheen bent. Ik las vooral door omdat ik wilde ween hoe het afliep. Prima luchtige lectuur, meer niet. Je kunt niet alle dagen James Joyce lezen toch?

De tweeling van Summerbourn is een lijvige roman van 403 pagina’s geschreven door Emma Rous. Er zijn twee verhaallijnen die op het einde bij elkaar komen. De ene verteller is Seraphine die na de dood van haar vader gaat opruimen een foto ontdekt waar slechts een kind op staat terwijl ze deel is van een tweeling. Hierdoor gaat ze zicht allerlei dingen afvragen en de sporen leiden naar de ander vertelster Laura, die ten tijde van de geboorte van Seraphine au pair was op SummerBourn. Het is een boeiend verhaal met een mooie ontknoping die ik hier natuurlijk niet ga prijsgeven. Persoonlijk hou ik niet zo van het afwisselen van de vertellers. Ik lees dan altijd eerst het ene verhaal en dan het andere verhaal. Bij deze roman gaat dat goed en zijn er geen hiaten. Ik vond het een ontspannende en mooie roman rondom het thema wat je maakt tot wie je bent. Iemand anders vindt er dit van klik.

‘Vadertje Langbeen’ Jean Webster 79 bladzijden met prachtige tekeningen van Alison Korthal Altes is een boek dat ik ooit kreeg van mijn peettante Ans. Het is een brievenboek waar de 18 jarige wees Judy schrijft aan haar regent die blijkbaar niet oud is maar jong. De brieven veranderen van toon door het boek omdat de relatie van Judy met haar regent verandert. Meer wil ik niet verklappen. Het is een heerlijk romantisch zoetsappig boek voor de liefhebster, want ik verwacht niet dat het voor mannen om door te komen is. Het oorspronkelijke boek is uit 1912 en zeker gedateerd. De praktijk van een weeshuis in deze vorm kennen we gelukkig niet meer. Je zou het ook uit historisch oogpunt kunnen lezen. Hier staat een recensie maar die is ook al van eventjes geleden klik

Ik plaats hierboven nog een foto van een van die schitterende tekeningen van Alison Korthals Altes. Ik hoop dat dat mag met deze verwijzing naar haar website klik.

‘Peyton Place’ van Grace Metalious 431 meeslepende pagina’s van een boek dat in 1956 werd geschreven en later werd verfilmd voor televisie. Het werd zogezegd de moeder der soapseries. Ik heb het nooit gezien op tv (1967-1973 514 afleveringen door de AVRO-Tros las ik toen ik wat rondstruinde op Google) omdat ik gewoon te jong was. Bovendien kregen wij thuis pas tv toen ik naar de middelbare school ging en mijn ouders in havo 2 van de mentor te horen kregen dat mijn Engels sterk zou kunnen verbeteren als ik tv zou gaan kijken ( 1975/1976).

Ik vond het een geweldig boek om te lezen. Het speelt in 1937 en is gedateerd maar je kunt je de dilemma’s van de mensen in het boek zo goed voorstellen. De auteur is echt een meester in het beschrijven van details zonder dat het saai wordt. Er komen heel veel thema’s aan de orde: incest, abortus, politiek, armoede, sex, rijkdom, educatie, vakbeweging, rechtspraak, zelfdoding, drankmisbruik en ook heel veel personen passeren de revue. De details laten je juist sympathiseren met slachtoffers of walgen van de opscheppers en machtsmisbruikers. Als wat wilt weten over de verschillen tussen de serie en heb boek moet je hier even op klikken. Ik ga zeker het vervolg aanvragen bij de bibliotheek zodra die weer open is.

En lezen jullie nu meer of minder deze dagen? En wat lees je dan? Of wat lees je bewust niet? Ik ben altijd in voor boekentips natuurlijk.

22 reacties Voeg uw reactie toe

  1. KnutzEls schreef:

    Ik heb nog steeds niet de rust om te lezen. Grijp graag naar heel lichte romannetjes, bijna type Bouquet reeks. Maar de eerste twee van jouw lijst lijken me heel lezenswaardig. Vooral over Johan. Doet me denken aan de periode dat Jorik les gaf op een VMBO. Ik ga er achteraan. 😷😍🍀❤️

    1. djaktief schreef:

      Herkenbaar dat zware boekenkost nu niet werkt

  2. Matroos Beek schreef:

    Ik kan mij soms moeilijk concentreren deze dagen, maar eens ik vertrokken ben in een boek, lukt het wel. Dat boek over die leraar lijkt me heel leuk, maar omdat ik zelf in het onderwijs werk, is het me te herkenbaar en dan lijkt het weer op werk en niet meer op ontspanning.
    Ik las vorige week Tropenvrouw van Susan Smit. Het leest als een trein en neemt je helemaal mee van in het begin. Daarvoor las ik Sneeuwbed van Ragnar Jonassen. Een mooi boek, maar soms moeilijk met al die IJslandse namen.
    Nu ben ik gestart in het meisje UIT de trein (niet in de trein)…. ik zeg wel gestart want ik heb nog enige startproblemen wegens dus verminderde concentratie.
    In deze tijd zou ik dus Tropenvrouw van Susan Smit aanraden omdat het heel erg je gedachten verzet en je helemaal in Indonesië onderdompelt. Leest makkelijk en vlot.

    1. djaktief schreef:

      Lichtere kost dus ook. Ik ga je tips noteren.

      1. Matroos Beek schreef:

        Ik verteer nu geen zware kost. De realiteit is al zwaar genoeg.

  3. MyriamC schreef:

    Lezen komt er helaas nog altijd niet van. Kan me al een hele tijd niet meer concentreren op een boek. Ik hoop dat dat ooit nog terugkomt.

    1. djaktief schreef:

      Het schijnt toch te helpen om je te concentreren maar ik ervaar nu ook moeite met lezen. Blijkbaar maakt het hoofd overuren.

      1. MyriamC schreef:

        Zelfs al zit ik alleen in de tuin, dan nog word ik afgeleid door het ruisen van de wind of het gezang van de vogels. En vroeger … toen kon je bij wijze van spreken een kanon naast me afschieten zonder dat ik het gehoord had.

        1. djaktief schreef:

          Is het vervelend voor je? Dan kun je meditatie overwegen maar als het geen probleem is dan moet je er geen probleem van maken.

          1. MyriamC schreef:

            Geen probleem hoor. Ik verveel me niet!

  4. Menck schreef:

    Momenteel ben ik in een biografie bezig. Doch het lezen gaat met horten en stoten.
    Mijn leven is tegenwoordig als een ei: te vol om nog iets anders te bevatten. En ’s avonds ben ik vooral (gezond) moe. Maar je boekentips noteerde ik wél in mijn ‘to read’-schriftje. Je weet nooit, voor als het eens langdurig regent of zo.

    1. djaktief schreef:

      Herkenbaar dat overvolle gevoel, maar lezen als techniek doet al iets positiefs voor je hersenen. Door je poging tot concentratie kan er even niets anders bij dan wat je leest en door deze cognitieve stimulering kunnen je hersenen meer dingen dan die van iemand die niet leest. Een soort sport eigenlijk. Ben wel benieuwd met welke biografie je begonnen bent.

  5. Affodil schreef:

    Die twee van Johan Goossens wil ik ook wel eens lezen!

    1. djaktief schreef:

      Ik proestte het regelmatig uit.

      1. Affodil schreef:

        Heb ze intussen als ebook in mijn bezit. Even

  6. Affodil schreef:

    Even doorlezen in deel 6 van De Zusjes, en dan ga ik weer naar school.;-)

  7. Kakel schreef:

    Mijn dagen verschillen weinig met voorheen. Helaas is de bieb dicht. Ik ben de zolder opgegaan en heb een doos opengetrokken. Nu herlees ik J.D. Salinger met Catcher in the rye. Een geweldig boek! Daarvoor las ik de biografie van Leonardo da VInci (die had ik nog nieuw liggen. Een mensch is rijker dan hij denkt.) Ik heb een exemplaar uit het omvangrijke oeuvre van Martin Bril gepakt (ik heb z’n volledige collectie), een Zweedse thriller en Kees de jongen. Smaken genoeg.
    Het is “druk” in huis, en dat gaat ten kosten van m’n concentratie. Soms ga ik op zolder zitten…
    Lieve groet ♥

    1. djaktief schreef:

      Van Martin Bril heb ik ook veel. Als ik alles uit heb ga ik dat herlezen. Herkenbaar de drukte in huis. Ik ga soms in bad liggen voor mijn rust

  8. Gwennie schreef:

    Ik ben ook weer veel aan het lezen! Pas ‘Het Bloemenmeisje’ gelezen van Anya Niewierra. Mooi (spannend) boek! Martin Bril (her)lees ik altijd tussendoor. En je boek: De tweeling van Summerbourn staat nu op mijn lijstje!

    1. djaktief schreef:

      Ik lees nu minder maar jij dus meer. Ik zet het bloemenmeisje op mijn lijstje…. dat rijmt. Veel van Martin Bril staat in mijn boekenkast. Ik vond niet alles goed van hem maar veel wel. Ik deel zijn passie voor Napoleon.

  9. Villasappho schreef:

    Ik kreeg een enorm helder moment op een zaterdagmiddag en zei mn vriend ik wil naar de bieb, nu. Moesten we een stuk voor rijden want er is maar 1 filiaal open op een zaterdagmiddag. Ik trof er 1 vrouw die afstand hield. Zij moest kiezen tussen haar boeken en ik neem gewoon mee schrijf ze erbij op de bon als je ze maar terugbrengt. Ik nam zelf ook zoveel mogelijk. Maandag is de bibliotheek niet meer open gegaan.

    1. djaktief schreef:

      Dat was een echt helder moment! Inmiddels kunnen wij 4 boeken reserveren en ergens afhalen maar ik kom tijd te kort om te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s