Find comfort in chaos

Het lukt me maar niet om tot bloggen te komen. Vaak schieten allerlei ideeën door mijn hoofd waarover ik zou willen schrijven maar ik vind het dan weer niet passend in deze tijd waarin de gezondheid van zovelen op het spel staat, waarin de economie knarsend en piepend tot stilstand is gekomen met alle gevolgen van dien. Velen hebben hun bron van inkomsten verloren. Anderen werken zich te pletter in gezondheidszorg, onderwijs, voedselvoorziening of andere essentiële beroepen. En ik doe gewoon voort net zoals ik altijd doe.

Toch merk ik dat ik zelf wel de behoefte heb om gewoon dingen te lezen die niets te maken hebben met het Coronavirus. Blogvriendin Mirjam Kakelbont schrijft regelmatig een bericht dat ze ‘keek op de week’ noemt. Ze beschrijft er een paar dingetjes die haar bezig hielden de afgelopen tijd. Ik probeer ook maar zoiets deze keer om weer op gang te komen en de zinnen van anderen te verzetten.

60 km heen en weer Delft

Veel gefietst heb ik de laatste tijd met Arjen. We hebben twee lange tochten gemaakt. Eentje op Goeree Overflakkee en eentje naar Delft om onze middelste zoon op te zoeken voor een praatje buiten bij zijn studentenflat. Zijn tentamens en afstudeerproject gaan ‘gewoon’ door. Dat ‘gewoon’ kun je met een grote korrel zout nemen dus het was fijn om elkaar even ‘in het echie’ te zien in plaats van gehinderd te worden door ‘je valt weg’, ‘ik hoor niks’ of ‘ik zie je niet’ zoals bij de meeste on line gesprekken.

Regeberatieve cells
Kouji Ohno 2017
Aangeboden door LandArt Delft
aan de Technische Universiteit Delft
ter gelegenheid van 175 jaar TU Delft

Alleen maar een paar beelden van onderweg van de deugdoende omgeving die druk bezocht werd ondanks het feit dat het maandag was. En van de zaterdag idem. Alleen wil ik daar nog de anekdote van vertellen dat we door wat problemen met het gps-apparaat de sleutel in het slot van de auto hadden laten zitten, hetgeen we pas ontdekten toen we al een klein half uur onderweg waren. Gelukkig kon Arjen hard fietsen en me na tien minuten vertellen dat hij ze weer terug had.

En we werkten in de tuin. De terrassen zijn schoongespoten en de kano’s ook. Er is al weer wat gewied en geplant maar we hebben nog flink wat werk bewaard tot de Paasdagen waarin we geacht worden om thuis te blijven. De kano’s zijn ook al weer twee keer de Gaatkensplas op geweest. Dat is een mooie training voor de armspieren nu de sportschool dicht is.

Tip maak een foto met de afbeelding wat je in de grond gezet heb
en zet een teken om de locatie aan te geven

Echt sporten – lees mijn hardlooptraining- staat op een laag pitje. Na de injectie met corticosteroïden op 17 maart mocht ik op 1 april weer gaan hardlopen. De grap was dat ik maar 3 kilometer mocht en dan ook nog met tussendoor wandelen. Ze noemen dat de runwalkrun-methode. De fysio wilde eigenlijk dat ik een heel beginnersschema zou gaan doen maar daar had ik geen zin in. We kwamen overeen dat ik maximaal 3x per week zou gaan hardlopen en dan per week een kilometer meer met dat runwalkrun en dan later de wandelstukken korter maken tot ze er helemaal uit kunnen. Zo zou ik na 5 weken weer op 5 km achterelkaar hardlopen zitten. Mijn heup voelt wel beter maar het is nog niet duidelijk of er van echt herstel sprake is omdat ik slechts een paar losse kilometers maak en die belasting is niet te vergelijken met normale duurlopen. Ik ben positief maar ‘the proof of the pudding’ moet nog komen. Hieronder een fotootje van de fysio-oefeningen die ik doe ter versterking van de heup.

Ik loop momenteel solo zoals iedereen behalve dat ik nog als Running-Blind-buddy met John loop. Nu is uit recent onderzoek gebleken dat de anderhalve meter grens voor sporten niet voldoende is in verband met de slipstream. Wij lopen normaal naast elkaar maar op smalle stukken achter elkaar. Dat heet ‘sporen’. Dat gaan we nu aanpassen. In plaats van te sporen stoppen we nu en wachten we tot we door kunnen. In de praktijk zal blijken of dit goed werkt.

En ik zat achter de naaimachine maar daarover schrijf ik liever in aparte blogs om wat meer uitleg te kunnen geven.

patroon leggen van de lapjesdeken
bolero, mouwplankhoes, naaldenplankje en verstelwerk

Verder ben ik veel aan het bellen en aan het appen met allerlei mensen omdat het fijn is om contact te hebben. Ik hoop dat ik zo ook wat kan betekenen voor anderen. In dit kader was er ook nog een mooi initiatief om de eenzaamheid te verzachten voor ouderen: de koepel van het verzorgingshuis waar mijn tante van 91 woont daar deed mee aan een project war gratis placemats gemaakt konden worden met foto’s van dierbaren erop en een boodschap. Het is een surrogaatnabijheid natuurlijk maar beter dan niets en ook het vervagen van namen en gezichten wordt hiermee een beetje bestreden. Hier kun je meer erover lezen: klik.

In huis doen we ook nu af en toe een spelletje voor de gezelligheid. Met Catan won ik nog, maar bij Monopolie en Machiavelli verloor ik flink.

En natuurlijk ging het huishouden met de was, de schoonmaak en de boodschappen gewoon door. Met meer mannen full time in huis geeft dat ook meer werk maar het maakt het ook weer de moeite waard. De kookbeurt werd ook wel door anderen overgenomen soms en dat is ook wel weer fijn. Alle gewone dingen kosten veel meer tijd zoals boodschappen doen (geduld bewaren in winkels) en schoonmaken (kamers die vol zitten met bellers of studeerders) of plasmadonatie (extra veiligheidsregels).

Hier laat ik het even bij. Ik peuter er nog gauw wat foto’s tussen. Let niet op spelfouten of andere onvolkomenheden. Dit is even een ‘as good as it gets’ blog. Altijd beter dan niets of het perfecte Instagramplaatje nietwaar?

Ik zou nou het liefst met een geweldige zin afsluiten maar ik weet niks zinnigs behalve dat ik hoop dat jullie erdoorheen komen en dat je steun en hulp mag ervaren als je dat nodig hebt.

20 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Mrs. Brubeck schreef:

    Toch fijn je bezigheden te mogen volgen! Fijne Paasdagen!

    1. djaktief schreef:

      Ze zijn anders dan anders maar we maken er wat moois van

  2. Menck schreef:

    Lijkt me heerlijk om zo dicht bij het water te wonen. Maar anderzijds zou ik toch ook wat schrik hebben, want voor je het weet is je tuin overstromingsgebied.
    Cool, die kano’s! Mijn vijver is er helaas te klein voor. 😉
    Fijne fotoreportage alweer!

    1. djaktief schreef:

      Wij wonen heerlijk. Als schippersdochter woonde ik vroeger op het water. Verder ligt bijna heel Nederland onder de zeespiegel dus de dijken worden goed in de gaten gehouden

  3. Matroos Beek schreef:

    Een mooi overzicht alweer. Je weet je goed bezig te houden.
    Leuk, zo’n tuintje aan het water met een kano. Wel moeilijk om in en uit te kruipen… en het droog te houden.

    1. djaktief schreef:

      Oefening baart kunst 😂

  4. saturnein schreef:

    Leuk om lezen en volgen.

  5. tinyblogt schreef:

    Je bent goed bezig, zie ik! En wat een mooie omgeving tijdens je tochtjes. Toch nog goed dat we van de natuur kunnen genieten hé.

    1. djaktief schreef:

      De natuur troost ons.

  6. MyriamC schreef:

    Moet heerlijk zijn om aan het water te wonen. Het heeft iets heel rustgevends.

    1. djaktief schreef:

      De achterkant van onze tuin ligt aan een brede sloot die op de plas uitkomt. Dus geen weids uitzicht maar wel riet en dat wuift zo lekker. Het is nu nog kort.

  7. Ik ben een tikkeltje jaloers op al die bloemen. Bij ons zijn die winkels dicht – de verkopers moeten ze op het stort gooien. Zonde!

    1. djaktief schreef:

      De onderste 2 foto’s zijn van bloemen in onze tuin en verder was er dat tulpenveld onderweg. Hier zijn wel bloemen in de supermarkt verkrijgbaar.

  8. Mrs. T. schreef:

    Mijn donatie werd laatst geannuleerd omdat we in een mobiele afnamepost bloed doneren en er dan dus natuurlijk veel te weinig ruimte is.
    Ik wandel me suf. Voor april staat de teller al op ruim 80 kilometer en ik vind het heerlijk.

    1. djaktief schreef:

      Fijn dat je kunt wandelen

  9. Affodil schreef:

    Toch fijn om zo af en toe eens “gewoon” bij te “praten”? En hebben onze helden in de zorg etc. minder werk als wij stoppen met ons leven te leven? Niet van wakker liggen, Dorothee! Misschien zijn ze wel blij dat ze na hun zware dagtaak even kunnen bijkomen met een “gewoon” blogje…

    1. djaktief schreef:

      Zelf heb ik erg veel behoefte aan het ‘gewone’ dus het zou zo maar eens kunnen dat dat bij meer mensen het geval is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s