Rusteloos verder en vandaag is geel

Daar zit je dan in je mooie huis, eindelijk samen met manlief. Normaal is hij van 7-7 onderweg dus het zou gezellig moeten zijn. Dat is het ook bij tijd en wijle maar hij werkt erg hard en hij is doodmoe van al die vergaderingen. De besluitvorming is veel efficiënter zegt hij dus dat betekent dat hij daarna nog meer stukken moet schrijven en sommen moet maken enz. De winst van doorgestreepte reistijd wordt opgeslokt door meer werk. Hij is wel zo slim om ‘naar kantoor’ te fietsen. Vrijwel dagelijks zit hij op zijn nieuwe racemonster en trapt flink wat kilometers weg als het nog niet druk is op de weg. Het jaarlijkse trainingsdoel – weekje fietsen in de bergen – is weggevallen maar fietsen blijft fijn, net als hardlopen en andere sporten. Er zijn 2 zoons thuis, die ieder hun ding doen en dat beslist niet in enig blog willen terugvinden, dus dat laat ik verder onvermeld.

Lang geleden was ik directie-secretaresse maar toen bijna 23 jaar geleden oudste ter wereld kwam werd ik bewust thuisblijfmoeder. Ik was destijds bijna 36 en besefte na de miskraam daarvoor en de hoge werkdruk die me al een aantal keren aan de rand van overspannenheid had gebracht, dat ik een keuze moest maken. Diverse zwangerschappen en een miskraam volgden en ik kroop bijna 2 jaar na de geboorte van jongste uit een dip (achteraf gezien concludeer ik dat ik tweemaal een zwangerschapsdepressie doormaakte). Ik had een volledige dagtaak aan het huishouden en opvoeden van de kinderen en combineerde dit met een opleiding aan de modevakschool en het maken van heel veel kleding en spullen voor de kinderen. Verder was ik altijd actief op de basisschool als vrijwilliger. In die jaren ben ik ook gestart met hardlopen.

naamswijziging voor website klik

Ze werden groter en groter en nog groter en ik begon me voor te bereiden op terugkeer naar een kantoorbaan en volgde een jaar lang een LOI cursus waarvoor ik met glans en wimpel slaagde. Van de modevakschool had ik ook een paar modules gehaald. Ik stopte met deze opleiding omdat het minutieuze patroontekenen op schaal en de uitwerking daarvan me niet lag en me juist remde in mijn creativiteit en liefde voor naaien. Omdat het me niet lukte om een baan buitenshuis te vinden koos ik ervoor om voor mezelf te beginnen met een naaicafé aan huis. Zo ontliep ik de teleurstelling dat niemand mij weer wilde hebben op de arbeidsmarkt evenals de diplomavraagstukken en de kosten voor het huren van een ruimte en een naaimachinepark. Net gestart kreeg ik de diagnose huidkanker en er volgden twee hele intensieve jaren met diverse operaties. Hardlopen en naaien hielden me op de been naast de steun van het gezin en familie, vrienden en lotgenoten. Ook het schrijven van dit blog heeft me enorm geholpen omdat ik hiermee erkende dat ik wel degelijk wat deed en niet zomaar thuis zat te luieren zonder van betekenis te zijn voor deze maatschappij.

Fast forward naar nu….. Covid en ineens is thuisblijven en thuiswerken the only way up uit de crisis. In Nederland mag je nog wel wat. Alle maatregelen en richtlijnen staan hier. Ik blijf zoveel mogelijk thuis en ga naar buiten op tijdstippen en naar plekken waar dan weinig of geen anderen zijn. Ik bezoek nog wel mensen maar dan in de tuin met inachtneming van de maatregelen en ik loop nog hard als buddy voor Running Blind met John. Het lukt prima om mezelf thuis bezig te houden. Eigenlijk heb ik het drukker dan anders omdat ik met meer mensen in huis meer was heb, er meer boodschappen nodig zijn en het ook viezer wordt dan als ik in mijn uppie thuis ben.

Daarnaast doe ik van alles, maar het kost moeite om me ertoe te zetten en als ik bezig ben om me te concentreren en de focus te houden, want er is zoveel wat ik allemaal wil en kan doen. Als ik net met iets bezig ben vraagt manlief of ik koffie wil drinken of komt een van de zonen met een lekker broodje. Gelukkig heb ik nog geen last van Coronakilo’s want ik kan maathouden en beweeg nog altijd vrijwel dagelijks. Waar ik veel last van heb is dat ik te open ben voor alles wat aan me trekt…. de was die altijd maar gedraaid, opgehangen, gevouwen en opgeruimd moet worden ….. de keuken om iets te bereiden, op te ruimen of schoon te maken, te ontkalken, doekjes verversen en voorraden aan te vullen …. de tafel waar de oude tablet van mijn man ligt die ik wil bijwerken, opschonen en overzetten naar een eigen Apple-account …. de tafel met de batterijen voor de rookmelders …. de tafel met de posters om op te hangen …. de tafel met het lijstje van klusjes/boodschappen en dan al die onzichtbare lijstjes in mijn hoofd….

Zelf kreeg ik ook kaartjes

En al die die mensen aan wie ik denk en met wie ik bel, schrijf, app of mail. (Beeldbellen is voor mij als slechthorende heel lastig omdat de geluidskwaliteit en de mimiek essentieel zijn voor de verstaanbaarheid. De techniek laat het nogal eens afweten alhoewel ik het fijn vind om mensen toch even te kunnen zien. Ik kan het journaal zonder ondertitels niet volgen, zo weinig versta ik.) Het wordt op prijs gesteld dat contact als doorbreking van de sleur, de eenzaamheid en al snel is er een antwoord dat dan weer om een reactie terug vraagt. De contacten met de oudere familieleden zijn nog uitgebreider want vaak moet daar eerst de verzorging ingeschakeld worden en ruggespraak gehouden worden over wat nu wel of niet handig is om te zeggen of te schrijven. Ik vind het heel intensief maar dankbaar om dit te kunnen doen. Stel je voor dat je zo oud bent en je nog weinig tijd rest en dan zit je daar veilig en wel maar onder zeer beperkte mogelijkheden voor vertier, contact, beweging en buitenlucht. Ik ben wel blij dat ik iets kan doen dat misschien zinvol is ook al zal het slechts een momentje afleiding bieden en het gevoel geven dat we ze niet vergeten en dat ze er toe doen.

Voor Atelier DJ ligt het lesgeven stil, maar af en toe geef ik nog wel antwoorden op vragen van leerlingen en anderen of ik probeer te inspireren om over mijn naaiwerk te schrijven op dit blog of op Social Media. Ik ben verder bezig met het bijwerken van allerlei werkbeschrijvingen en met mijn patchworkproject. Ik leer er veel van. Ik ben inmiddels 4 stroken + de achterkant verder dus het vordert, maar het duurt nog wel even eer het af is. In gedachten noem ik het mijn ‘Coronadeken’ terwijl het beter een ‘herinneringslapjesdekbedhoes’ zou kunnen heten.

Ik begon dit blog maar gewoon te typen omdat ik me erg rusteloos voelde. Ik weet niet of er iets zinnigs in staat maar het deed mij wel goed. Ofschoon ik persoonlijk geen nadelige gevolgen ervaar van Covid behalve de maatregelen brengt het me toch van slag. Behalve dat manlief en ik door onze astma meer risico’s lopen als we het krijgen, heeft het mijn basisgevoel van veiligheid aangetast en het belemmert me in mijn spontaniteit. Ik ben een veel impulsiever mens dan ik dacht. Ik vind het ook lastig dat er zo verschillend wordt gedacht over de maatregelen en voel me vaak beoordeeld over hoe ik er mee om ga.

Gisteren ging ik naar de AH en bedankte de medewerksters voor de schone kar. Ik wilde een scanner activeren met mijn bonuskaart aan mijn fietsensleutel maar die was afgebroken en deed het niet. Daarom zocht ik in mijn smartphone naar mijn digitale kaart. Dat duurde even en ik veroorzaakte een rij van 3 mensen, waarvan 1 ongeduldige dus stressmoment 1. Daarna ging in naar de statiegeldautomaat en las dat je nu contactloos flessen kunt inleveren en dat is mooi maar het leverde toch stressmoment 2 op want blijkbaar was die automaat tot nu toe gevaarlijker dan ik dacht. Vervolgens ging ik naar de groenteafdeling waar ik tegelijkertijd met iemand anders iets wilde afwegen en prijzen. Ik kreeg met een weids gebaar voorrang maar bij zakje 3 was de ander toch zijn geduld al kwijt en stressmoment 3 kwam op. Ik deed zigzaggend boodschappen waarbij ik me continu afvroeg of ik wel de goede richting aan hield en moest een paar keer vragen of ik ergens bij mocht aan medewerkers of aan personen die uitgebreid met hun smartphone bezig waren op onhandige plekken hetgeen minstens 5 stressmomenten opleverde. Ik wilde mezelf belonen met een tijdschrift maar twijfelde het aan te pakken om te kijken welke ik nou wilde. Kon ik wel iets pakken en terugleggen überhaupt in de winkel? Stressmoment nummer zoveel. Daarna herinnerde ik me één ding dat ik was vergeten in mijn kar te leggen en ik liep even snel terug en realiseerde me dat ik nu zonder kar was en het voelde tegelijkertijd kwetsbaar en gevaarlijk, dus stressmoment nummer x. Gauw naar de kassa voor contactloos betalen, maar of ik airmiles wilde inwisselen en het bedrag was ook boven de € 50 dus toch de terminal en pinautomaat aanraken. Stressmoment y geïncasseerd maar de dame naar de controle glimlachte tenminste vriendelijk naar me toen het poortje open ging. Bij de servicebalie was het lang wachten en in de weg staan voor anderen weer stressvol en ze hadden toen ik aan de beurt was ook helaas geen postzegels meer. Daarna met de kar naar de fiets, spullen daar laten staan en de gebruikte kar netjes terugbrengen voor ontsmetting. Pfffft mission accomplished. Toen ik thuis mijn handen had gewassen, de boodschappen opgeruimd en nogmaals mij handen had gewassen kwamen de tranen bij het kopje koffie dat manlief voor me maakte.

Later die dag deed ik nog een aantal boodschappen in Barendrecht centrum. Sommige waren noodzakelijk, anderen voor ons welzijn of comfort. En ik liep ook nog een winkel in en gunde me de luxe om even rond te kijken. Maar ik voelde hoe hoog de economische nood van de winkeleigenaar was en voelde me haast schuldig toen ik niks kocht. Het feit alleen al dat je je afvraagt of je wel moet gaan en wat noodzakelijk is. Overal opschriften en waarschuwingen met regels waarbij ik van schrik een keer een mandje vergat om daar vervolgens het merk met suiker in te stoppen zodat de kassarij weer langer werd achter mij toen ik dit aldaar ontdekte en het omgeruild moest worden door een andere medewerkster, want ik kon niet zomaar teruglopen door de winkel en de andere route was versperd. Ik las ook ergens dat ik ‘doelbewust’ moest winkelen en voelde me schuldig over dat ik nog eerst gewoon even had rondgekeken naar wat ze allemaal nog meer hadden. Aan het einde van de promenade zocht ik mijn heil in de aanschaf van een softijsje, maar rustig opeten was onmogelijk omdat daar werklieden aan de slag waren zodat je niet op of tegen het nabije muurtje kon hangen.

Terug nam ik bewust een omweg naar het recreatiegebied ‘de Oude Maas’ en passeerde vlak voor het Velo-terrein een bord met ‘kaas’ erop. Ik zag nog meer kraampjes en dit bleek op vrijdag een tijdelijke markt te zijn. Ik kocht lekkere sinaasappels, verse aardbeien en appels om een taart te bakken van de naar klanten snakkende marktkooplui. Maar verderop was de weg naar ‘de Oude Maas’ afgesloten om mensen te ontmoedigen met te grote aantallen tegelijkertijd van het mooie weer te genieten. Een stukje verderop waren de trappen de dijk over niet afgesloten en daaruit concludeerde ik dan maar dat ik daar wel heen mocht. Het lukte de zwaar beladen fiets door de richel omhoog te duwen en voorzichtig weer naar beneden te krijgen. Met een licht schuldgevoel fietste ik over de verlaten weg en genoot van het uitzicht op de Oude Maas. En verder fietste ik langs het huis waar een kennis met een minibieb een boek over quilten in een tas voor me apart had gelegd. Ze had er nog een mooi ander boek bij gedaan. Ik hoop dat ik weer echt kan gaan lezen. Ik heb ondertussen ook al een pageturner van een buurvrouw te leen gekregen en dat leest ietsje beter als de andere boeken, maar meer dan een hoofdstuk trek ik niet. Daarna fietste ik langs de met koolzaad begroeide oevers naar de plas na de Koedood om de overdraagplaatsen voor de kano’s te inspecteren voor onze plannen voor a.s. zondag. Er is nl. veel ruimte op het water waardoor we niemand in de weg zitten.

Boeken uit de minibieb

Later die dag ging ik nog een stukje hardlopen. Ik doe nu runwalkrun 5 km met 200 meter wandelen tussendoor. Ik koos voor het trailspoor onderlangs en ontdekt nog wat geheime paadjes door het gele koolzaad. Waarom die paadjes niet betreden werden werd me al gauw duidelijk want behalve koolzaad tierde de brandnetels welig zoals ik al gauw aan mijn blote benen merkte. Gelukkig groeide er ook weebree vlakbij zodat ik met wat bladen daarvan de brand weg kon wrijven. Het was het hoogtepunt van de dag dat stukje geel.

Hieronder nog random wat foto’s van dingen die ik deed en/of die me opkikkerden. Het is sowieso een random blogje geworden maar dat zijn jullie wel van mij gewend. Binnenkort schrijf ik wel weer wat anders. Ik ben benieuw hoe jullie het stellen en waar jullie van opkikkeren trouwens. Zijn jullie ook zo rusteloos zoals ik?

Nieuwe en oude oefeningen voor mijn heup
Varen met Arjen en overdragen naar de volgende plas
Meegedaan aan de challenge op Instagram ‘rondje rond je huis’ met de kano
De eitjes bij ons paasontbijt in diverse stadia
Zelfgemaakte kaarsen en bij het opsteken ervan aan mensen denken die het kunnen gebruiken
Eerste zaadjes gezaaid; volgend jaar zelf zaad winnen
Oude handschoenen verknippen/verbouwen tot handschoenen voor kanovaren tegen het krijgen van blaren. Dit deed ik nog halverwege het schrijven van dit blog

19 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Mensen in de winkel die geen geduld hebben, ik krijg er ook het heen en weer van.
    Normaalgezien ben ik ook een stresskip in een winkel, maar voor die twee keer per maand dat we nog gaan zoek ik wel naar maximale veiligheid voor mezelf en de anderen…

    Mooie beschrijving van je levenswandel!

    1. djaktief schreef:

      Ik word heel erg zenuwachtig van winkels momenteel. Dat ik me schuldig voel zegt ook iets over mijn onzekerheid.

      1. Absoluut geen reden om je schuldig te voelen !!!

  2. Veronique schreef:

    Het is zoals het is. Vreselijk, het virus, de maatregelen. Het kan niet anders totdat het medicijn er is. Wat eerst normaal was is nu voorbij. En na de crisis zal alles anders zijn. Gelukkig diegenen met een hobby, die vervelen zich niet. Wat er komen betere tijden,

    1. djaktief schreef:

      Schilder ze Veronique

  3. Matroos Beek schreef:

    Een super lang logje met meer weetjes over jou. Je probeert er in ieder geval het beste van te maken. Die rusteloosheid ervaar ik ook soms, maar het ebt snel weg als ik verstrooiing zoek. Ik zoek zoveel verstrooiing dat ik precies tijd te kort kom. Vooral het puzzelen en kijken naar series op tv, wat ik anders NOOIT doe, houden mij nu zelfs van het bloggen en lezen weg. Het geeft niet, alles is goed om de moraal positief te houden. Tussendoor ga ik ook wandelen of fietsen of ik dans een beetje in de woonkamer rond. Geniet nog van je weekend.

    1. djaktief schreef:

      Fijn dat je je weg vindt. TV-kijken gaat ook heel slecht bij mij. Puzzelen heb ik eigenlijk nooit leuk gevonden, maar ik zal eens kijken wat ik nog heb. Muziek doet me ook meer deze dagen.

  4. MyriamC schreef:

    Best wel veel stressmomenten. Laat je niet opjagen in de winkels hoor, is nergens voor nodig. Ik had laatst ook een ongeduldige mevrouw (zonder winkelwagen) wiens adem ik bijna in mijn nek voelde. Heb haar netjes verzocht om wat meer afstand te nemen.
    Dat aangetaste basisgevoel van veiligheid, dat herken ik wel. Bezig blijven en afleiding zoeken is de boodschap.
    Zet hem op!

    1. djaktief schreef:

      Ik word erg onzeker door dat gevoel van onveiligheid en onverdraagzaamheid.

  5. Affodil schreef:

    De stressmomenten in winkels zijn er bij mij nu wel uit. Ik heb tegenwoordig extra oog (gebeurt niet bewust, maar je voelt die energie) voor mensen zonder geduld en/of met een kort lontje.
    En ik ben me extra bewust van mijn houding tegenover al die helden die de boel draaiend houden in deze crisis.
    Dat merkte ook de man van de bewakingsfirma aan Delhaize (dezelfde die een week of 3 geleden bij die schermutseling was). Heeft ie alle dagen dienst of alle vrijdagen? Ik weet het niet, maar we zien elkaar elke vrijdagochtend aan de rij gedesinfecteerde winkelwagentjes. Gisteren merkte hij op dat ik altijd lach naar hem. Waarop ik antwoordde dat “als wenen zou helpen, ik met een stel opgezwollen ogen zou rondlopen, zodat hij mij niet meer zou herkennen”. Wat hem – toen ik weer naar buiten kwam – een tweede lachstuip opleverde.

    1. djaktief schreef:

      Ik maak ook meer verbaal contact met mensen om ze erkenning en waardering te geven, maar ben vooral onzeker over alles.

  6. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    Ik herken de rusteloosheid, ik maak mij al zorgen als ik de deur uit stap, over alle mensen die geen afstand houden. Ik vind het best belastend. Vandaag heb ik een dag op de bank met handwerk en netflix. Dat helpt..en het feit dat de jongste bijna klaar is met school :-). Wens ik je ee n fijn weekend!

    1. djaktief schreef:

      Handwerken helpt mij ook, maar ik ben niet zo goed als jij. Eer ik dan weer iets op de pennen heb staan. TV kijken of Netflix boeit me niet. Ik kan me slecht concentreren. Blogs en Social Media en tijdschriften gaat het beste. Toitoi jij.

  7. Mrs. T. schreef:

    Een mooi kijkje in je leven. Dank je wel! Volgens mij woon je trouwens prachtig zeg met al dat water.

    1. djaktief schreef:

      We wonen aan de achterzijde van een grote plas maar zijn daar erg happy.

  8. Kakel schreef:

    Heerlijk, hè, dat knalgele Koolzaad? Niet dat je ze kan opeten (-:
    Net als velden klaprozen. Daar word ik ook zo gelukkig van.
    Juist gezellig, je rommelblog. Met nieuwe weetjes over jezelf. Bij het boodschappen doen, word ik onrustig. Verder verschillen mijn dagen weinig dan toen alles nog normaal was. Zo leuk dat je je digitale rijbewijs hebt gehaald!
    Lieve groet ♥

    1. djaktief schreef:

      Dat digitale rijbewijs is al alweer eeuwig geleden. Het hielp me niet aan een baan helaas. Ik ben nu niet meer op zoek ook na dat debacle van die mislukte stage. Ik wist niet dat je zo nieuwsgierig naar mij was 😉

  9. saturnein schreef:

    We hebben wat dingen gemeen, ik herken wel wat in jouw verhaal. Een eigen bedrijfje starten (hier in bijberoep) en dan kort erna zoek worden. Check. Dat naaien wel kunnen gebruiken als therapie. Check.
    Ik ben het dus ook wel gewoon om thuis te zitten, ik heb veel te doen, ik weet veel te bedenken, soms heb ik ook het gevoel dat ik niet genoeg tijd heb 🙂

    1. djaktief schreef:

      In veel levens gebeuren dezelfde dingen maar het herkennen doet toch deugd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s