Veranderingen

Hebben jullie ook dat je het allemaal niet meer weet of kunt bijbenen? Of ben je zo’n type die overal gelijk een mening over heeft. Sla dan dit blog over en schrijf je mening niet hier.

Ik ben moe en nerveus van alles. Ik mopper niet maar probeer een weg te vinden. Ik ben gezond en dan mag je absoluut niet mopperen. Mijn man heeft nog steeds werk en kan dit vanuit thuis doen. De kinderen kunnen hun studieactiviteiten ook grotendeels voortzetten alhoewel er inhoudelijk behoorlijk wat aanpassingen zijn. Zij mopperen ook niet. En dat vind ik zo knap van ze. Ik weet dat er bij tijd en wijle gebaald wordt als een stekker dat hun leven ‘on hold’ staat maar ze zoeken steeds nieuwe recepten om het nog steeds een lekker leven te maken. Dat inspireert me. Ook de talloze manieren waarop iedereen zoekt naar manieren om toch dingen mogelijk te maken. Hoeveel uitvindingen zijn er wel gedaan voor in de ziekenhuizen en hoe hard wordt er gewerkt aan het vinden van een vaccin tegen Covid-19….. Wat me ook zo inspireert is de hulpvaardigheid die ik ondervind als ik mijn oudere familieleden wil bereiken. En wat ze allemaal verzinnen met die extra ontmoetingskamers, placemats met foto’s enz. Dat is toch wat comfortabeler alhoewel ik al blij was met een gesprek over de heg met mijn tante. Zij heeft toch steeds meer moeite om te onthouden wie ik ben en mijn andere tante vraagt me voortdurend hoe lang het nog allemaal duurt, want ze wil zo graag nog eens naar het tuincentrum om naar de plantjes (haar grote hobby vroeger) te kijken.

Wat deed ik ondertussen sinds eind april? Ik schreef dus een tweede blog over kleine naaiprojecten maar tegelijkertijd werkte ik ook ‘mijn naaihistorie’ bij. Dat zijn de mappen waarin ik bij houdt wat ik allemaal maak en met welke patronen en materialen en wat ik ervan heb geleerd en hoe ik te werk ben gegaan. Er zaten nog wat gaten in mijn naaigeschiedenis en die heb ik nu gerepareerd. Ik moet alleen nog 3 werkbeschrijvingen maken van de tassen, de opbergzakjes en de tissueboxen maar die komen vooralsnog niet on line want dat zijn dingen die ik wil verkopen, dan wel als workshop/naailes wil geven, dus dan moet ik het niet publiceren. Hoe het met de naailessen verder zal gaan weet ik nog helemaal niet. Je kunt geen praktijkles geven op 1,5 meter. De projecten van leerlingen worden door mij ook aangeraakt. Met handschoenen aan spelden zetten is vrij zinloos, want daar prik je zo doorheen. Bij mijn huidige leerlingen is ook helemaal nog geen ruimte/belangstelling voor naailes. Ze hebben nog teveel aan hun hoofd in hun eigen gezin/werk.

Mondkapjes dan maar zul je denken. Maar ik zie ze niet zo zitten. Ten eerste is het nut ervan bij niet professioneel gebruik nog steeds niet wetenschappelijk aangetoond. Zeker al die zelfgemaakte kapjes met velletjes erin als filter zijn dubieus. Als je iets onder de leden hebt moet je gewoon thuisblijven en contact met anderen vermijden. Maar als slechthorende heb ik echt een probleem omdat ik eigenlijk een groot deel van van gezegd wordt haal uit wat ze ‘spraakafzien’ noemen. Verder heb ik zogenoemde restschade door de BCC-operaties aan mijn gezicht: mijn rechter neusgat functioneert niet. Er komt bijna geen lucht doorheen en mijn recht oog traant de hele dag door. Ademhalen door stof wordt voor mij dan naar adem happen. En een tranend ook geeft vocht in en op het kapje en dat lijkt me ook niet erg hygiënisch.

Natuurlijk zal ik er een paar maken voor mijn gezinsleden als we met het OV moeten want dan kun je niet anders, maar wij zullen het gebruik dat echt zo min mogelijk doen. Ik had mij wel aangemeld als vrijwilliger voor een project om mondkapjes te maken voor de zorg van goedgekeurde stoffen, maar ik heb daar verder niets meer van vernomen. Ik had gezegd dat ik er wel 500 wilde maken. Dat is denk ik toch gauw 3-5 dagen werk, maar blijkbaar vind men dat dan niet interessant. Als Atelier DJ ga ik denk ik niet in de mondkapjesbusiness omdat ik helemaal niet sta achter het gebruik van de zelfgemaakte kapjes van ondeugdelijke materialen met inlegfilters. Er is al veel op de markt van modieuze kapjes en hoewel ik voor hergebruik ben daar heb ik echt mijn vraagtekens bij. Wie gaat zijn designmondkapje op 95 graden wassen en na hoe lang gebruik? Lang niet alle stoffen kunnen op die temperatuur gewassen worden. En als je een kleur hebt die afgeeft draai je er dan een aparte was voor of doe je wekelijks een mondkapjeswas? Als je het af doet omdat je op je bestemming bent, dan ben je al onhygiënisch bezig als je het voor de terugweg opnieuw zou gebruiken.

Misschien dat ik nog van mening verander als er wat meer duidelijkheid komt over de deugdelijkheid en de materiaalkeuze. Ik heb het gevoel dat het een noodgreep is omdat men anders de economie nog verder in stort en men mensen ook weer vrijheid wil geven, want er is steeds meer gemor tegen de maatregelen en de mate van stillegging van het openbare leven. Ik weet niet wat ik er allemaal van moet vinden. De ene keer denk ik dit en de andere keer dat. En dat denken probeer ik eigenlijk te beperken want het brengt me niet echt verder. Ik heb er niet voor gestudeerd en voor degenen die dat wel hebben is het zelfs nog erg moeilijk omdat we met een nieuw fenomeen te maken hebben.

Ik richt me zoveel mogelijk op gewone dingen zoals het huishouden: koken, wassen, boodschappen doen, schoonmaken doe ik met meer aandacht en zorgvuldiger en het kost me veel tijd. Ik merk dat het gewaardeerd wordt.

De tuin daar ben ik ook regelmatig te vinden om te snoeien, te wieden, te maaien, te verticuteren, te mesten, te sproeien en een en ander te planten. Het is bijna IJsheiligen dus nu mag het.

Sporten doe ik ook maar in aangepaste vorm nog steeds in verband met mijn heupblessure. Inmiddels is mijn laatste marathon bijna 5 maanden geleden. Ik doe veel oefeningen maar anders als in het begin en heb afgelopen week 8 km aan een stuk gelopen. Daarna komt er nog wel een reactie in mijn heup dus ik loop nog niet frank en vrij. Het blijft oppassen, doseren, oefenen. Ik ga daar nog een keer een aparte blog over schrijven omdat ik er toch wel veel van geleerd heb. Met Arjen trek ik er regelmatig met de fiets of met de kano op uit. We doen dat op werkdagen grotendeels ’s ochtends of in gebieden die minder druk bevolkt zijn. Ik heb het idee dat ik er dan niemand kwaad mee doe, maar anderen vinden het asociaal als je sowieso naar buiten gaat en er plezier aan beleeft want de rust is er alleen omdat een ander (zij dus) binnen blijven. Ik geniet er zeer zeker van maar voel me er tegelijkertijd schuldig over. Verder is fietsen geen sinecure omdat je nogal eens moet uitwijken en als slechthorende is dat in het verkeer best moeilijk. Met kanoën is communiceren ook lastig zonder gehoorapparaten. Ik ben nl. als de dood dat ik omval en dat die nat zouden worden. Maar ik was slim en heb batterijen gekocht bij mijn oude apparaten die ik als reserve had bewaard.

Lezen is gelukkig ook weer een bezigheid geworden die ik met plezier doe. Ik schreef daar mijn laatste blog over. Verder heb ik gebruik gemaakt van de mogelijkheid om boeken te bestellen bij een andere bibliotheek die ik aldaar in Alblasserdam kon afhalen. De bibliotheken hier in de buurt (Rhoon, Barendrecht en Carnisselande) doen dit niet omdat er bezettingsproblemen zijn begreep ik. Ik was heel blij met de afhaalmogelijkheid.

Naaien doe ik natuurlijk ook. Ik ben nog steeds bezig aan mijn patchworkproject. Het lijkt zo makkelijk wat lapjes aan elkaar stikken en er wat van maken, maar als je er een mooie en bruikbare dekbedhoes van wilt maken dan is het toch wel een flinke klus. Ik moet er echt voor gaan zitten om geconcentreerd en secuur te kunnen werken. Met al die mannen in huis en alle andere taken en zorgen over het virus en de veranderingen lukte het met vaak niet om de rust te vinden en de tijd hiervoor te maken. Verder vragen de oefeningen voor het blessureherstel veel tijd en als ik dan weer wat voel met lopen of oefenen dan brengt dat veel onrust, waardoor ik dan bij voorkeur iets eenvoudigs ga doen dat me daarvan afleidt in plaats van naaiwerk.

Bloggen probeer ik wel regelmatig te doen maar het kost moeite omdat het ook concentratie en tijd vraagt. Verder vind ik het ook lastig om over dingen te schrijven omdat ik bang ben om erop aangekeken en beoordeeld te worden. Ik voel me niet vrij en sterk. Er is wel vrijheid van oorlog en vrijheid van meningsuiting maar toch. Verder schaam ik me omdat ik heb gemerkt dat ik toch wel regelmatig type- en spelfouten maak. Ik zie ze niet terwijl ik ze schrijf en ook bij het nalezen zie ik over het hoofd. Pas een tijdje later ontdek ik ze dan en dan voel ik me altijd zo dom. Ik vind het ook moeilijker om te bloggen over persoonlijke dingen omdat ik me dan erg kwetsbaar voel.

Zo nu nog een paar fotootjes zoeken en dan hebben jullie weer even leesvoer. Ik hoop dat iedereen blijft bloggen en niet alleen over Corona maar over van alles.

Fietsen in Zeeland op onze trouwdag
Zo heerlijk leeg
De route deed zijn naam eer aan
Na heerlijk diner door oudste gekookt voor trouwdag even op de foto
Praten bij het hek is toch veel fijner dan telefoneren en kaartjes krijgen
Picknick op afstand en wandeling met schoonouders
Nieuw leesvoer
Blijven oefenen en proberen
Rabarbertaart gebakken (uit Allerhande)
Fietsen in de Groenzoom omgeving Delft na ontbijtbezoek buiten met middelste
Fietsen omgeving Delf (Achterdijkse plassen)
Weer een stukje verder
Kook eens wat anders
De haagbeuk snoeien is een flinke klus, daarom maar in stappen. Veiliger bij wegrijden ivm spelende kinderen.
Eerste keer ooit in de drive thru met jongste, na terugbrengen van oudste naar studentenkamer

39 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Barbara schreef:

    Veel van wat je schrijft is zoo ook herkenbaar. Fijn om te lezen.

    1. djaktief schreef:

      Ik hoop alleen dat de goede dingen herkenbaar zijn

  2. MyriamC schreef:

    Lekker blijven fietsen en kanoën hoor. Asociaal als je naar buiten gaat? Neen hoor, dat is zorgen voor je geestelijk én lichamelijk welzijn. Je schuldig voelen is nergens voor nodig.
    Die mondkapjes … ik heb er ook zo mijn bedenkingen bij. Ik zou het alleen dragen als het écht moet en ik beklaag mensen die zo’n ding een hele dag op moeten hebben. Lijkt me ook niet heel gezond om altijd maar je eigen adem opnieuw in te ademen, én je bril slaat er van aan. Neen, als het niet echt moet, dan draag ik het niet.

    1. djaktief schreef:

      Ok dank je ik zorg goed voor mijn lichamelijke en geestelijke welzijn.

  3. veronique schreef:

    Lieve Dorothé, blijf gewoon je leven leiden zoals het was maar doe het voorzichtig. Na buiten om te fietsen, ja dat mag. Of lopen, ja dat mag ook. Zolang je maar afstand houdt. Niet laten beïnvloeden door de buitenwereld en schuldig hoef je niet te voelen. Blijf sterk en gezond.

    1. djaktief schreef:

      Dankje Veronique, ik die mijn best om afstand te houden, maar het is niet altijd haalbaar.

  4. AnneMarie schreef:

    Lieve Dorothé,
    Blijf gewoon doe waar je je goed bij voelt en trek je van de rest zo weinig mogelijk aan.
    Ik heb het als eens gezegd, ieder mens is waardevol en maakt een deel uit van de schakel. Wees lief voor jezelf en niet alleen voor anderen.

    1. djaktief schreef:

      Dat vind ik toch moeilijk me van de ander weinig aantrekken. Ik doe mijn best met de rest.

  5. Jannet schreef:

    Meissie meissie toch. Soms heb ik het idee dat jij de hele wereld op je schouders meetorst. Je bent goed zoals je bent, je bent zelfs beter dan een heleboel andere mensen die ik ken. Blijf doen wat je nu doet en vergeet vooral niet aan jezelf te denken. Jij bent ook belangrijk!
    Die mondkapjes gaan echt niet helpen, dat geeft alleen een gevoel van schijnveiligheid. Gelukkig hoeven die niet als je fietst, kanoot, in de tuin werkt of hardloopt. Blijf dat vooral doen. De mensen die dat asociaal vinden snappen er niets van, juist door bezig te blijven zorg je dat je gezond blijft. Als je maar afstand bewaard en dat doe je. Virtuele hug!

    1. djaktief schreef:

      Met die schijnveiligheid heb ik ook zo’n moeite. Daarom wil ik ze ook niet voor anderen maken. Bedankt voor je support. Je zet me aan het denken over mijn prio’s.

  6. saturnein schreef:

    Ik maak mondkapjes omdat het verplicht wordt op het openbaar vervoer in België, en in de scholen ook. Zelf heb ik er eentje opgezet toen ik naar het ziekenhuis moest voor controle, maar dat was de enige keer voorlopig. Ik geloof wel in het nut van die dingen máár gecombineerd met de andere geldende voorzorgsmaatregelen.

    Blijf vooral fietsen! je moet goed voor jezelf zorgen, en sporten hoort daarbij. Daarvoor mag je nu eenmaal buiten. Ik heb net ook een fijn ritje gedaan 🙂

    1. djaktief schreef:

      Hier ook alleen mondkapjes omwille van de verplichting in het OV. Ik geloof meer in de hygiëne maatregelen van elleboogniezen/hoesten en frequent en adequaat handen wassen. En het ventileren van ruimten en minder mensen kort op elkaar.

  7. Menck schreef:

    De lockdown wordt minder streng. Sommigen vinden dat fijn, anderen – zoals ik – vinden zulks dan weer net iets te snel gaan. Edoch, regering en virologen plooien onder de druk van het volk. En je weet: geef een mens een vinger en hij wel een heel hand.
    Ik focus me, net als jij, op de dingen die mijn leven kunnen kleuren in tijden van corona. Niks mis mee.

    1. djaktief schreef:

      Ik focus me meer en meer op kleuren in de tuin en in de natuur. Fysiek ook best zwaar heb ik gemerkt.

  8. Ka schreef:

    Ik stel voor dat de mijne gewoon gesponsord worden door mijn werkgever. Wil hij dat ik dagelijks kom werken.
    Raar dat je niets hebt gehoord op jouw voorstel!
    Geen zorgen/schaamte om die taalfoutjes, het gaat toch om je reactie?
    Fijn weekend!

    1. djaktief schreef:

      Ik heb wel iets gehoord maar toen ik aangaf dat ik er 500 wilde doen van de partij van 3.500 die een ander bedrijf gesneden had heb ik niets meer vernomen. Ik ga er niet om bidden of smeken want het is rotwerk. Ik vrees dat er veel vrijwilligers zoals ik zijn. Men wil in het groot en dat kan alleen machinaal.

  9. Matroos Beek schreef:

    Je doet het goed Dorothé. Laat je niet opjutten of opjagen en blijf trouw aan jezelf. Hou je gezond. Lieve groet x

    1. djaktief schreef:

      Door eerst bij jou te posten durfde ik open te bloggen over mijn mening betreffende mondkapjes. Dank voor je voorzet en support.

      1. Matroos Beek schreef:

        Met alle plezier Dorothé.

  10. Mrs. T. schreef:

    Mooi logje hoor! En die rabarbertaart lijkt me heerlijk!

    1. djaktief schreef:

      Die rabarbertaart is echt super lekker en veel makkelijker dan het lijkt. Uit de Allerhande dus.

  11. Kathleen schreef:

    Maak je maar geen zorgen over schrijffouten. Als mensen je daarop aankijken is dat hun probleem.

    1. djaktief schreef:

      Vroeger was ik directiesecretaresse en schreef nagenoeg foutloos Nederlands (en Duits) maar op een of andere manier is mijn interne spellingscontrole kapot gegaan.

  12. Monique schreef:

    Heerlijk dat jij ondanks alles de rust kan blijven vinden om te bloggen, ik ben weer aan het nadenken van ga ik er mee door of niet maar hopelijk wint de ja, want eigenlijk mis ik het ook wel.
    Hou je haaks en geniet van de kleine dingen.

  13. Affodil schreef:

    De hele miserie met dat covid-onding is dat we op de duur verkrampen halfweg tussen schrik en niet-meer-weten-hoe-het-moet. En de onduidelijkheid van sommige politiekers helpt niet echt. Persoonlijk vind ik het hier in Nederland nog vrij duidelijk, maar als ik – node, wegens verplichtingen over de grens – de stand van zaken probeer te volgen in België, dan krijg ik spontaan buikloop. Eigenlijk hebben wij geluk dat alleen mijn moeder nog leeft. Als mijn schoonmoeder er nog geweest was, werd het helemaal van de pot gerukt. De rechtbank heeft nu beslist dat je dan moet kiezen: óf je gaat naar de één (alleen of met z’n maximaal vieren), óf naar de ander. Ieder naar zijn/haar moeder/vader zou dus niet mogen. Als je binnenkort veel leest over broeder- en zuster-moorden, dan weet je hoe het komt.

    1. djaktief schreef:

      Verkramping en schrik dat voel ik inderdaad. Jij hebt nog duidelijk een eigen mening. Ik durf die haast niet meer te hebben.

  14. Affodil schreef:

    Voor een deel haal ik voordeel uit wat ik geleerd heb vroeger in mijn werk. Uiteraard was er toen nog geen sprake van covid-19, maar het was al wél de tijd van HIV en ebola. Ik heb er zelf niet mee gewerkt, maar vanuit de preventie-basis moesten we ons wel vertrouwd maken met de veiligheidseisen die daarmee samen hangen. Met studenten uit alle werelddelen en assistenten en proffen die nooit in hun kot bleven, maar naar alle windstreken uitzwierven, was enige opvolging wel aangewezen. In mijn laatste jaar zijn er toch wel enkele aanpassingen gebeurd/voorzorgsmaatregelen getroffen ten tijde van de eerste besmettingen met het ZIKA-virus.

    1. djaktief schreef:

      Je hebt dus fundamentele kennis om je mening op te kunnen baseren.

  15. Affodil schreef:

    Een beetje. Dat maakt mij geen expert, maar ik vind mijn weg wel een beetje tussen waan en werkelijkheid, laat ons zeggen. En ik weet wie van de Belgische experts doorweegt qua betrouwbaarheid.

  16. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    Zo herkenbaar wat je schrijft over dat bijbenen. En je draai vinden..ook niet altijd makkelijk hoor.

    1. djaktief schreef:

      Toitoi dan jij ook.

  17. Eerlijk logje – je schrijft wat veel mensen niet durven toegeven.
    De manier waarop je de lockdown ernstig neemt is verantwoordelijk voor de gevolgen die je ervan ondervindt. Gisteren hebben we voor de eerste keer in acht weken onze jongste zoon ontvangen met zijn echtgenote. Het voelde vreemd aan, onjuist, ondanks onze super voorzichtigheid en het feit dat het heel gezellig was.
    Zullen ‘normale’ tijden ooit terugkeren?

    (jij, schrijffouten? eerlijk? ik heb er nog nooit op gelet…)

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor je compliment. Fijn dat dat het een gezellig bezoek was met je zoon.

  18. Kakel schreef:

    Voel je vrij om elke reactie op mijn blog te schrijven die je wilt. Je bent altijd eerlijk en respectvol naar een ander toe en er nooit op uit iemand te kwetsen. Wat is er zo erg aan een verschil van mening?
    Ik geloof ook niet in het nut van mondkapjes maar heb toch een pakje gekocht zodat Roos ze kan gebruiken als ze met het OV reist.
    Het is een onrustige tijd en dat maakt me onrustig in m’n lijf en hoofd. Elke dag een ronde met Rosa is wel zo lekker…
    Lieve groet en houd je goed!

    1. djaktief schreef:

      Mijn verleden heb ik nooit helemaal af kunnen schudden. Waarschijnlijk voel ik me daarom snel beoordeeld/veroordeeld. Veel wandelplezier gewenst.

      1. Kakel schreef:

        Dat begrijp ik, Dorothé. Ik draag je een warm hart toe.
        Door therapie heb ik geleerd dat ons verleden ons heeft gemaakt tot wie we nu zijn. Waarom we reageren zoals we reageren. Dat jij en ik een radarsysteem in ons hoofd hebben ontwikkeld dat 24/7 registreert of we wel veilig zijn. Willen veranderen is niet hetzelfde als kunnen. Ik accepteer mezelf maar zoals ik ben. De beste versie worden van jezelf, vind ik geneuzel…
        Sterkte en lieve groet.

  19. djaktief schreef:

    We zijn top zoals we zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s