Boekenwurm juni

Ook in juni had ik weer veel plezier met het lezen en doorbladeren van boeken. Het zijn er zoveel dat ze niet op één collage passen, maar dat ik met behulp van apps aan de slag moest. Het is niet helemaal gelukt maar ik wil deze blog nog wel op de laatste junidag publiceren, dus jullie moeten het er maar mee doen.

Het schrijven van een uitgebreid boekenblog kost erg veel tijd, die ik eigenlijk liever aan lezen besteed. Ik weet niet of ik dat in de vakantiemaanden opbreng of dat ik het dan bij een simpele opsomming zal laten. In het kader van de overzichtelijkheid heb ik ook met kopjes en een indeling gewerkt. Citaten uit boeken staan altijd cursief gedrukt. Als je dit blog in een reader leest dan valt alle layout weg en dan zie je daar niks van. Het is maar dat je het weet😉

Fictie

‘De Liefdesmarkt’ van Carol Mason 240 blz. is een boek dat ik niet zelf koos maar een medewerker uit de bibliotheek van Alblasserdam toen ik mij boekenaanvraag doorbelde en eraan toevoegde; ‘en doe ook nog maar iets romantisch, geeft niet wat.’ Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken dus ik ben mild over dit boek. Het gaat over de liefde van nu. Celine is 20 jaar getrouwd met Mike, runt een datingbureau en komt in contact met een oude vlam met alle gevolgen van dien. Ik ga natuurlijk het plot niet verklappen. Het leest vlot weg. Ik ben zelf niet zo thuis in die wereld omdat ik al 28 jaar gelukkig ben met manlief en ook een beetje anders in elkaar zit dan Celine en de vrouwen die op zoek zijn via haar bureau ‘de liefdesmarkt’. De stukken die ze over haar klanten schrijft vond ik het meest vermakelijk. Hier staat nog een recensie die ook wat miste in deze chicklit klik.

‘Familie is het moeilijkste gerecht van ‘Francisco Azevedo (295 pagina’s) is een boeiend verhaal over een Portugese familie die is geïmmigreerd naar Brazilie. De verteller is de zoon Antionio Custódio, met sprongen heen en weer het verhaal verteld van zijn ouders José en vrouw Maria Romana en de zus van zijn vader tante Palma, maar later ook over zijn eigen vrouw Isabel en zijn broers en zus met aanhang en zijn eigen kinderen. Achterin het boek staat een lijstje met jaartallen dat 100 jaar van de familie bestrijkt en houvast biedt als je de draad kwijt bent want Antonio is een beetje oud en warrig in het vertellen. Centraal in het verhaal staat een zak rijst en hoe de mensen van deze familie daar mee omgaan en wat ze allemaal nog meer meemaken. Het is geen hoogstaande literatuur maar het is zeker een boeiend en ontroerend verhaal als het je genre is.

Een citaat van een stuk dat me erg trof op blz. 220: Als we jong zijn willen we het onmogelijke, en dat is goed, want ons onverstand bereidt ons geestelijk en fysiek voor op de verwezelijking van onze dromen. Als volwassenen leren we geleidelijk aan genoegen te nemen met haalbare – het haalbare succes, de haalbare gezondheid, de haalbare schoonheid, het haalbare lef – en dat is goed, want deze deze beperking leert ons de noodzakelijke onthechting die ons in staat stelt om als he tzover is afstand te doen van het leven, dat zo sterk en zo mooi is. Pas na het overlijden vanmama, papa en tant e Palma wordt ik me bewust van die maat van het haalbare, die uiteraard verband houdt met het besef van mijn vergankelijkheid. Zo word ik op mijn achtendertiste mijn eigen hoogste instantie. Er is in de familie niemand boven mij die me kan vertellen wat goed of fout is. Nu de dire mensen die ik als allerhoogste autoriteit zag, niet meer leven, is er niemand meer om verantwoording aan af te leggen. . iemand meer die mijn prestaties, mijn vooruitgang op waarde kan schatten. Die me op mijn fouten kan wijzen, me kan prijzen of me om mijn stommiteiten en mijn donquichotterige ambities kan berispen. Niemand met meer levenservaring die mee kan denknen Ook is er niemand meer om de zegen aan te vragen, en ik zal het dus voortaan moeten doen zonder hun ‘God zegene je’- de absolute garantie dat geen enkele macht mij kwaad kan doen’

‘Bloemblad van Zee van Isabel Allende (363 blz) is ook een verhaal over immigranten maar de hoofdrolspelers Roser Bruguea en Victor Dalmau zijn eigenlijk vluchtelingen voor het Franco-regime. Ze trekken naar Chili en helaas moeten ze later daar ook weer vandaan vluchten naar Venezuela om te ontkomen aan Pinochet en diens trawanten. De boeken van Isabel Allende hebben me altijd geboeid maar vaak sprongen ze nogal van de hak op de tak en zaten ze nogal in de occulte hoek. Deze twee dingen ontbreken bij dit boek. Het is een gestructureerd verslag met jaartallen dat begint in 1938 tijdens de oorlog waarin medicijnenstudent Victor Dalmau dienst doet. Hij ontvangt een bericht van zijn moeder Carme over de slechte gezondheid van zijn vader en eindigt in 1994 met de zijn dood.

De tweede hoofdpersoon is Roser die als meisje bij de familie Dalmau is terecht gekomen omdat ze ziek en alleen haar geiten aan het hoeden was. Er ontwikkelt zich een vriendschap met de vader van Victor die muziekdocent is. Het meisje blijkt een bijzonder getalenteerd pianiste. De broer van Victor: Guillem keert gewond terug uit de Spaanse burgeroorlog en wordt verzorgd door zijn moeder en Roser. Tussen hen ontwikkelt zich liefde en Roser is in verwachting als Victor het bericht krijgt dat zijn broer in een loopgraaf is gedood. In 1939 vluchten de zwangere Roser, haar schoonmoeder Carme en een familievriend Aitor Ibarra naar Frankrijk. Ze ontmoet daar Victor weer die er na omzwervingen terecht is gekomen. Ze komen in contact met de beroemde dichter Pablo Neruda die en lijst van vluchtelingen opstelt van mensen die in Chili een een nieuw leven ogen opbouwen. Van Neruda staan ook bij ieder jaartal een aantal dichtregels, maar ik heb daar nog weinig op gelet omdat ik het verhaal snel moest uitlezen omdat het een toptitel was die je maar kort mocht lenen. De titel van het boek danken we ook aan Neruda die zijn land beschreef als ‘langgerekt bloemblad van zee en wijn en sneeuw’.

Victor en Roser huwen om op de lijst te komen en vertrekken aan boord van de ss ‘Winipeg’. In Chili bouwen ze hun leven op met hulp van de linkse zoon Felipe van een rechtse rijke Isidero Del Solar. De instelling van Roser is ‘Verdriet is onontkoombaar, maar lijden is optioneel’. Daar kan ik wat van leren. Er zijn verder nog interessante verwikkelingen en prachtige personages (Offelia en Laura Del Solar, Juana Nancucheno, Valentin Sánchez, Marcelito) maar dat ga ik niet allemaal verklappen.

Het fijne aan het boek is de combinatie van romantiek, de historische context en de ontwikkeling van de diverse personages. Het is alsof de schrijfster een levendige les geeft over de geschiedenis en politiek in Spanje/Chili. Ik weet niet of het precies allemaal klopt hoor. Ik weet wel dat de schrijfster zelf ook heeft moeten vluchten uit Chili.

Helaas verloopt niet alles rooskleurig want door de staatsgreep van Pinochet komt president Allende – met wie Victor regelmatig een potje schaakte – ten val. Hij overleeft het gevangenkamp en redt daar zelfs – hij is immers cardioloog – een gevreesde kampcommandant het leven. Ik geef deze details wel even omdat het de weergeeft dat het boek beslist ook over diepere kwesties gaat. Uiteindelijk kunnen ze vluchten naar Venezuela waar Roser al bijzondere relaties mee had. Roser en Victor wortelen snel, maar worstelen wel waar ze nog echt thuis horen (Spanje, Chili, Venezuela). Ze kiezen uiteindelijk voor Chili. Van de personen komen ook hun beperkingen aan bod en dat maakt het tot zo’n interessant en geloofwaardig verhaal. De schrijfster houdt mij hiermee ook een spiegel voor. Ik wil het boek nog eens lezen om het wat beter te kunnen proeven, maar dat was me nu niet vergund door de tijdsdruk van de bibliotheek, die ook al die lezers na mij een kans willen geven om een recente toptitel te lezen. Ook de literatoren vonden het een goed boek. Volkskrant, NRC, Parool, Telegraaf, De Standaard.

‘De ochtendgave’ van A.F.Th. van de Heijden is een historische roman van 296 blz die ik had uitgekozen omdat deze over de Vrede van Nijmegen (1674) zou gaan en dat is mijn geboortestad. Het begint nogal ‘lekker’ met een executie maar zoiets kun je verwachten in een historische context. Ik werd getroost door het noemen van de gebouwen en straten die ik ken uit Nijmegen: de Belvedère, het Valkhof, de Waag, de Lakenhal, de Grote Markt, de Burchtstraat, de Doddendaal. Het volgende hoofdstuk was ik ook nog enigszins geboeid omdat daar de consumering van het huwelijk van de hoofdrolspeler Sonmans werd beschreven, oftewel er zat een stukje sex in het verhaal. Dan verdwijnt zijn bruid nog voor het uitpakken van de ochtendgave (cadeau van de bruidegom aan zijn bruid). Daarna wordt het warrig en ik ben nog doorgesukkeld tot blz. 129 maar toen was ik er klaar mee. De eindeloze reeks namen en de marchanderingen om die Vrede van Nijmegen te bereiken deden me de das op. Er komt spionage aan te pas en onderhandelaars die niet willen onderhandelen omdat ze niet op het gelijke niveau staan . Dit alles is neergezet in een gezwollen taal en daar had ik toen genoeg van. Achteraf heb ik wel de uitstekende samenvatting op scholieren.com gelezen want ik wilde natuurlijk wel het naadje van de kous weten: klik. Dat is overigens toch wel een aanrader als je soms een boek niet goed snapt om het even op te zoeken op zo’n site.

‘Zandloper’van Abdelkader Benali 216 pagina’s is een roman over de hardlopen maar tegelijkertijd ook over veel meer dan dat. Dat blijkt al uit de eerste zin ‘Ik kwam niet van huis en ik ging niet naar huis.’ Als je op zoek bent naar motiverende hardloopverhalen met looptips dan kom je van koude kermis thuis. Ik heb het zelf bijna in een ruk uitgelezen en vond het schitterend. Het is een autofictie verhaal, dat wil zeggen dat er dingen waargebeurde en fictieve dingen in zijn. De hoofdrolspeler van het boek is schrijver een Nederlands Marokkaanse hardloper Benali die als schrijver even geen succes heeft en zich bij wijze van sabbatical op een trainingsstage in zijn land van oorsprong stort. Hij leert heel veel over zijn eigen waarden en normen en over die van zijn moederland maar ook over hardlopen. Hij heeft bepaalde verwachtingen over de reis, de accommodatie, de manager, het trainen, trainingsmaten, vriendschap, Marrokkaanse vrouwen en Marokko zelf maar anders pakt totaal anders uit.

Het verhaal wordt achteraf verteld door de Benali aan een Egmondse vriend als hij weer in Nederland is en aan de Halve van Egmond gaat deelnemen. Hij beschrijft hoe die 1,5 jaar dat hij daar was is verlopen en ook wat hij eruit heeft geleerd. Dat doet hij niet in de vorm van een droog rijtje feiten maar in een prachtig uitgewerkt verhaal over wat hij beleeft met zijn meer getalenteerde loopbroer Nouredine die achter vrouwen en geld aan zit en over kralenverkoopster Nadia die haar land wil behoeden voor architectonische rampen aan de kust.

De beschrijving van hoe een hardloopwedstrijden daar plaatsvinden en wat ze betekent voor de lokale bevolking is fantastisch en onvoorstelbaar voor ons. Mooi en tegelijkertijd schrijnend is het te lezen hoe de loper Benali smacht naar erkenning. Hij bereidt zich voor op een interview na afloop van de wedstrijd maar ze vragen hem niks. blz. 215 ‘Maar ze vragen me niets na de finish. Ze omringen iemand anders met camera’s en microfoons, en gooien handdoeken om hem heen, houden hem warm met hun aandacht.’ Ook zijn worsteling met zijn identiteit als Marokkaan die niet goed meer zijn taal spreekt en veel zwaarder is dan anderen. Dat zijn de dingen waar hij mee knokt en dan natuurlijk met het hardlopen zelf. Of het resultaat heeft, dat moet je in het boek lezen, want je moet niet alles verklappen. Ik ga zeker nog op zoek naar andere boeken van Benali. Nog meer erover lezen kan hier klik.

‘Ik wou dat er eindelijk eens iets leuks gebeurde’ 254 pagina’s van Trix van Bülow nam ik vooral mee om de titel want wie heeft daar nou geen behoefte aan in deze C-tijd. De hoofdpersoon Fritzi, bijna 40, gescheiden met een dochter van 5 met een slechtbetaalde baan is ook aan iets leuks toe. Ze zoekt het in de liefde maar dat gaat niet van een leien dakje want anders is het boek zo uit. Ik vond het nogal voorspelbaar en niet zo boeiend hoe ze zich daarin stort en uit worstelt. Het is geen zoetsappig verhaal want Fritzi bestelt gewoon viagra voor haar oudere lover als hij dat nodig heeft. Ik heb het natuurlijk wel uitgelezen om te kijken aan welke man ze blijft hangen uiteindelijk. De leukste stukken vond in de stukken over haar werk bij de uitgeverij van bestsellers. Ik kon er geen andere beoordelingen dan door de boekenverkopers zelf vinden van deze vlotgeschreven chicklit.

‘Siren’ van Kiera Cass is een 255 pagina’s lang fantasyverhaal geschreven voor meisjes vanaf 15 jaar maar toch kon het mij wel bekoren zeker ook in deze C-tijd waaraan een mens af en toe wil ontsnappen. Van deze schrijfster las ik een hele tijd geleden de ‘selection-serie‘ van haar over de meedogenloze wedstrijd tussen vrouwen om de beste en de mooiste te zijn. Dit boek schreef ze voor deze serie.

Het is een volwassen sprookjesverhaal over een paar vrouwen die zijn verdronken maar hun leven in een andere dimensie voortzetten nl. als sirenes die zingen als hun baas de Oceaan weer honger heeft. Na 100 jaar krijgen ze hun vrijheid terug. Het verhaal gaat over hoe ze met hun lot omgaan en wat ze beleven. De hoofdpersoon is Kahlen, die op een gegeven moment de student Akinli ontmoet en dan heb je de poppen aan het dansen natuurlijk want die twee werelden kunnen niet samengaan of toch wel? Nou over de oplossing daarvan en de worstelingen daarmee gaat het verhaal. De hoofdpersoon en haar zussen Aisling, Elisabeth, Miaka en Padma zorgen goed voor elkaar maar hebben ieder hun eigen trauma te verwerken. Ik vind het zusterschap het mooiste uit deze roman. Het draait minder om de romantiek dan je denkt maar meer om hoe ga je met beloftes, je beperkingen en wat vind je echt van waarde. Ik vond dit een beter boek dan die Selection-serie, al had die ook haar charme. Hier lees je nog een recensie van de Siren klik.

‘De zon schijnt’ van Martin Bril (1959-2009) bevat 42 columns (279 blz) die bijna allemaal eerder verscheen in De Volkskrant. In onze boekenkast staan ‘Heimwee naar Nederland’, ‘Het evenwicht’ en ‘De kleine keizer’. Ik las hem erg graag. Zijn stukjes gaan over doodgewone dingen die hij meemaakt. In de zomer van 2008 hoort hij dat hij opnieuw kanker had en daar gaat het postuum verschenen boek ‘Het evenwicht’ over. Martin Bril en ik deelden een passie: Napoleon. Ik ben daar altijd al verzot op geweest sinds mijn werkstuk op de middelbare school. Vandaar dat ik deze 3 boeken van hem in mijn bezit heb. Er zijn nog veel meer boeken van hem, zoals ook de bekende ‘Evelien-serie’ die eerst in Vrij Nederland verscheen maar er ook nog veel postuum verschenen. In dit artikel van VN klik krijg je een beeld van de de schrijver.

Nu over het boek ‘De zon schijnt’ wat ik ook bewust uit de bibliotheek had meegenomen om weer wat positiviteit binnen te krijgen. Het boek deed zijn werk goed met teksten op blz. 91 als: ‘De zon scheen dat het een aard had. De hemel was blauw als een zwembad, en de lucht was scherp en tintelend van de kou. Een keer diep ademhalen en je wist dat je leefde. Op de sloten lag ijs en het volk vertoonde zich op straat met een kleurige baaier aan mutsen, sjaals, handschoenen en oorwarmers. Rook steeg in een recht e lijn op uit de shcoorstenen, de was hing stijf van de vorst aan de lijnen. Ik zou bijna zeggen: het zag er feestelijk uit ja heel het land was een Unox-reclame.’

of op blz. 114 ‘Even terzijde: achteruitkijkspiegel is fout. In alle spiegels immer kijk je achteruit. Toch vind ik achteruitkijkspiegel een mooi woord, en eigenlijk helemaal niet fout. In mijn badkamerspiegel kijk ik namelijk zelden achteruit, maar naar mezelf. Tenzij mevrouw Bril in de slaapkamer uitnodigingende geluiden ligt te maken en toevallig de badkamerdeur openstaat. Dan kijk ik via de spiegel naar haar. Hoewel, de kans is groter dat ik me omdraai.’

Of zijn verhaal over een Soepzak die wegens succes is verkleind blz. 141 ‘Ik heb het er moeilijk mee. Soep hoort niet in een zak. Soep hoort in een blik, liefst een roestig blik dat achter in de voorraadkast op een wonder staat te wachten. Soep in een zak is een vooruitgang waar ik niet om heb gevraagd’. Het mooiste verhaal – juist in deze tijd – vond ik ‘Gisteren’ op blz. 147 waarin hij een absolute …dag beschrijft ‘Echt zo’n dag die overal tussenin hangt, er eigenlijk niet bij hoort, maar toch het uiterste van je vergt. Je bent al moe voor de aangekondigde opklaringen in beeld zijn. Echt zo’n dag. Geen verloren dag, geen slechte dag, geen dag om kut tegen te zeggen, maar een dag tussen de bedrijven door, een dag als een spiegel; wat zie je jezelf naar de zomer snakken, of op zijn minst naar de volgende mooie dag.’ Ook al heb ik veel destijds in de krant gelezen, toch blijft het mooi om weer te herlezen en te genieten. Doe dat met kleine hapjes en jas het boek er niet in een keer doorheen want dan lijkt het heel veel op elkaar omdat het niet meer echt doordringt.

‘Poppy day’ van Amanda Proust is een flinke pil van 400 blz die je meteen bij de kladden grijpt als je begint. De hoofdpersoon is kapster en haar man Martin is uitgezonden naar Afghanistan. Hij wordt gegijzeld en Poppy moet lijdzaam wachten en aanzien dat er weinig kans is op zijn terugkeer als de reguliere wegen bewandeld worden. Maar Poppy is niet meer zoals vroeger een lijdzaam meisje maar een powervrouw die zelf in actie komt. De eerste 7 hoofdstukken van het boek waarin de wanhoop van de gijzelaar en diens vrouw worden beschreven vond ik erg boeiend maar het tweede deel van het boek (10 hoofdstukken) vond ik erg gekunsteld en ook ongeloofwaardig. Omdat ik natuurlijk de afloop wilde weten last ik vlot door. Het was geen straf om te lezen hoor dat 2e deel maar de schrijfster heeft hier meer haar fantasie gebruikt omdat ze het boek naar een bepaald einde wilde brengen. Er spelen nog wat andere personen een belangrijke rol in het verhaal en die vond ik in dat 2e stuk wel weer goed uitgewerkt nl. die van Rob de contactpersoon en haar oma Dorothea. Nederlandse recensies kon ik niet vinden maar op Goodreads zijn er meer te vinden.

Non-fictie

Behalve gewoon lekker lezen, leen ik ook heel veel andere boeken uit de bibliotheek over allerlei onderwerpen. Sommige lees ik van kaft tot kaft en anderen skim ik door op bruikbare informatie en goede tips.

‘Haken & Kleur Buiten’ van Saskia Laan en Claire Boeter 112 blz. bevat 13 kleurige patronen om te haken. De beschrijving is summier (of ik weet te weinig van haken) maar de foto’s zijn een kleurrijke overvloed. Ik was vooral geïnteresseerd in het patroon van het Pi-kussen, dat ik inmiddels ook gehaakt heb. Een patroon van een vestje en een omslagdoek vond ik ook heel fraai maar nog niet voldoende om dit om te zetten naar nieuwe handwerkprojecten. Ik vind het heel fijn dat de bibliotheek ook dit soort boeken uitleent, want om nou voor één patroon een heel boek aan te schaffen …. Er zijn ook patronen (en nog veel meer) los te koop of te bekijken op de sites van de schrijfsters By Claire en Saskia.

‘Aan de slag met de huishoudcoach’ van Els Jacobs 224 pagina’s nam ik mee van de bieb omdat ik weer eens wat motivatie wilde om dingen op te pakken die waren blijven liggen. In die zin was het boek doornemen zeker nuttig, maar ik werd er niet gegrepen door de methode waarbij alles volgens lijstjes en systemen moet gebeuren. Ze heeft het over een ‘Cilly’s zonesysteem’ ook wel bekend als het Flylady” en over de ‘kruismethode‘ en met horizontaal en ‘verticaal poetsen. Wel vermakelijk vond ik de beschrijving van de diverse valkuilen die ik hier wel even wil noemen (blz 184-191):

  • Je gaat totaal onvoorbereid aan het werk
  • Je maakt geen tijd vrij voor poetsen
  • Je kunt helemaal niet poetsen
  • Je gaat pas poetsen als het echt vies is
  • Je haren gaan recht overeind staan van poetsen en boenen volgens schema
  • Je laat je demotiveren door het repetitieve karakter van de verticale poetsacties
  • De verticale poetsacties vragen onevenredig veel tijd
  • Alle snelle poetsacties monden ‘vanzelf’uit in rigoureuze boenklussen
  • Jij en je huisgenoten ruziën over wie wat moet doen en dus gebeurt er niets

Er zijn nog meer leuke lijstjes van herkenbare valkuilen en allerlei tips maar ik denk dat dit boek alleen maar nodig had als motivatie en schouderklopje dat heel lekker bezig ben. Bijna aan het eind van het boek staat “Durf te leven! : Gooi de ramen van je huis, hoofd en hart open, treed de wereld met open vizier tegemoet, herneem de controle over je huis(houden) en geniet van alle positieve veranderingen die hieruit uiteindelijk zullen voortvloeien.”

‘Het grote Poetsboek’van Diet Groothuis 293 blz. is een heel goed boek als je niet veel weet over schoonmaken. Op blz. 79/80 beschrijft ze dat mensen niet meer leren dat, wat en hoe ze moeten poetsen. Met het verdwijnen van de generatie huisvrouwen die van hun moeders en tantes leerden over de grote schoonmaak en tips en trucs uitwisselden, is ook veel kennis verloren gegaan. Veel mensen hebben een huishoudelijke hulp van een paar uur, maar daarin kan nooit alles gedaan worden wat nodig is, zeker als het een niet opgeruimd huis betreft. Zelf heb ik veel schoongemaakt omdat mijn moeder veel ziek was toen ik jong was. Daarna heb ik ook als puber ook als huishoudelijke hulp bij familie en vrienden gewerkt. In 37 hoofdstukken gaat de schrijfster kamer voor kamer door het huis en leert ze je veel over poetsgerei maar ook over de was en vlekken. Toch zou ik het boek niet chronologisch doorlezen maar gewoon dingen eruit pikken die je aanspreken. Diet Groothuis schreef 5 jaar lang in het dagblad Trouw o.a. over schoonmaken. Dit is haar eigen website waar je kunt kijken of het je aanspreekt. Ik vond het een eigentijds boek met uitleg over de voor- en nadelen van microvezeldoekjes en hoe je bondgenoten maakt van je hulp, monteurs, en je gezin.

‘Groente en fruit in potten en bakken’van Jo Whittingham is een visueel aantrekkelijk boek. Alle foto’s zijn prachtig en alle planten en de oogst ziet er schitterend uit. De schrijfster houdt zelfs schone handen bij het verpotten. Uit ervaring weet ik dat de praktijk veel weerbarstiger is. Alles wordt wel goed uitgelegd maar het is echt zo gemakkelijk niet om van zaailingen tot bruikbare oogst te komen. Het is een mooi tafelboek om je warm te maken voor de moestuin. Als je er 2 of 3 ideeën van tot uitvoer weet te brengen ben je knap. Sommige dingen betwijfel ik ook echt of ze haalbaar zijn zoals een vijgenboom of een citroenboom in een pot. Als je googelt op de naam van de schrijfster vindt je meer afbeeldingen. Ik ben wel benieuwd hoe ze er verder uit ziet. Ze heeft een maandelijkse column in ‘The Scotsman’, maar ook daar werd ik niet wijzer van.

‘Het hoofd weegt zwaarder dan de benen’ van Olivier Verhaege 223 blz en nog enkele pagina’smet foto’s heb ik met pijn in het hart gelezen. In mijn loophart wel te verstaan. Het is het verhaal van een vrij jonge hardloper die schrijft over zijn eerste mislukte marathon 2009 blz 19 ‘Ik heb de marathon uitgelopen, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ik heb de fouten gemaakt die zoelen maken tijdens hun eerste marathon: lopen met een compleet gebrek aan langetermijnvisie, starten met een veel te hoog tempo, met een volstrekt onrealistische verwachting over de eindtijd, en zonder enige kennis van zaken. Ik heb ze wel gehaald, die vreselijke 42 kilometers. Ik was kapot, mentaal volledig op, en wist niet waar te kruipen van de pijn.Ik ben over de finish gestrompeld, euforisch dat ik het gehaald had, en dacht in al mijn ellende: nog eens! Ik wil dit nog eens! Hoeveel pijn ik ook had, blijkbaar was ik wel in staat om die te verdragen en toch verder te lopen. Ik voelde voor het eerst dat zodra je over die meet bent, de pijn verdwenen en vergeten is, terwijl het genot en de euforie nog heel lang aanhouden.’

Hij is duidelijk uit een ander hout gesneden dan ik want na mijn eerste marathon in 2010 had ik er genoeg van en het heeft meer dan een jaar geduurd (2012) voordat ik opnieuw die afstand wilde volbrengen.

Olivier beschrijft het hele proces van hoe hij gewoon de draad weer oppakt en na enkele marathons een zelfs een grotere uitdaging nodig heeft. Hij gaat op weg naar de ultra afstand. Eerst een zesuursloop en een 100 km wandeltocht en gedurende die lopen krijgt hij de smaak te pakken van het afzien en durft hij te denken aan de Spartathlon (246 km van Sparta naar Athene die binnen 36 uur moet worden afgelegd). Vervolgens beschrijft hij zijn ups en downs in zijn beroeps-, relatie- en loopleven hoe hij het voor elkaar krijgt om zichzelf klaar te stomen voor die wedstrijd. Hij is heel eerlijk over zijn mislukkingen, zijn ambities en wat hij er voor op moet geven.

blz. 118 ‘Na de moeiljke relatiebreuk heb ik me negen maanden opgesloten in mezelf. Geen feestjes. Geen etentjes. Alleen nog werken en lopen. Was het een depressie? Ik denk het wel. Had ik die nodig om tot zoveel lopen te komen? Ik hoop van niet. Het waren ellendige maanden, en ven het lopen genoot ik ook niet. Terwijl dat toch bij uitstek de bedoeling is: graag lopen, er gelukkig van worden. Schreef ik nu: gelukkig? Het is een woord waar ik ook nu nog bang voor ben. Gelukkig zijn is een uitdrukking die zo inhoudsloos en zo overdreven lijkt tezelfdertijd. Maar misschien is geluk niet meer dan een aaneenschakeling van momenten van tevredenheid, gekoppeld aan zelfaanvaarding en het vermogen anderen te begrijpen. En als dat geluk is, dan kan ik zeggen dat dat is wat lopen met me doet. Het geeft me die mogelijkheden, die vaardigheid, en zonder loen zou ik nooit op die manier in het leven kunnen staan. Lop ik dan voor anderen? Een beetje. Maar ik loop nog veel meer voor mezelf, en voor mijn geluk’

Olivier vertelt ook over de steun die hij krijgt van familie en vrienden, zijn kinesist (fysio), zijn coach en van andere ultralopers en -loopsters. Hij schrijft over hoe hij het financiert, organiseert en wat hem helpt en motiveert. Zijn ex-vriendin is zozeer met hem en zijn loopmissie begaan dat ze hem toch assisteert in zijn volgteam.

30 september 2016 is het zover en in etappes van steeds 42 km beschrijft hij hoe zijn Spartathlon is verlopen. Hierin staat zeker waardevolle informatie voor anderen die ook dit soort plannen hebben, maar het is geen boek met looptips.

Hij schrijft verder over zijn leven na de Spartathlon en wat het hem fysiek heeft gekost, zijn nieuwe relatie en hoe het uiteindelijk van komt om zijn van oorsprong Facebookverhalen om te zetten tot een hardloopboek om anderen te helpen en te inspireren. Hier staat nog een review.

Ik lees heel graag over lang hardlopen en met name de verhalen van de vrouwen inspireren me. Dat ultralopen is nog eens andere koek dan een marathon. Ik acht mezelf niet tot meer in staat dan die afstand zonder blijvend schade aan mijn lijf aan te richten. Anderen kunnen meer afzien en hebben er meer voor over.

Het hoort eigenlijk niet een boekenblog maar wellicht doe ik sommige hardlopende lezer toch een plezier met dit rijtje (blog)verslagen over ervaringen op de Spartathlon van Nederlandse loopsters en lopers. Het gaat natuurlijk om finishen maar als je zoiets durft te starten dan mag dat ook genoemd worden. Het is ver van volledig overigens.

NB het is al laat, dus wellicht staan er wat meer typ/taalfoutjes in deze blog, het zij zo…. welterusten

23 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Ik begin te denken dat jij 48 uren hebt in één dag :). Wanneer doe je dit allemaal?

    1. djaktief schreef:

      Ik train minder nu. Verder kijk ik weinig tv.

  2. Matroos Beek schreef:

    Dat is een hele boterham… ik pikte hier en daar een kaft die me aansprak en blik graag terug als ik zonder lectuur val om hier een boek uit te pikken.

    1. djaktief schreef:

      Dat zal niet gauw gebeuren dat jij zonder boeken zit.

      1. Matroos Beek schreef:

        Ik denk het ook niet… er is nog zoveel te lezen…

  3. KnutzEls schreef:

    Wat een stapel boeken. En een uitgebreid blog, petje af.

    1. Petra schreef:

      Wat lees je veel! Ik was nooit zo weg van Isabel
      Allende (behalve Paula), maar deze titel wil ik nu toch wel gaan lezen. Dank voor de tip.

      1. djaktief schreef:

        Paula vond ik erg aangrijpend.

    2. djaktief schreef:

      Dankje, ik lees graag.

  4. AnneMarie schreef:

    De Zanloper en het boek over eem marathon spreken me het meeste aan maar een mooie historische roman kan mij ook goed smaken. Moet er wel bij vertellen dat ik op dit moment weinig lees. Blogs en tijdschriften weer wel maar boeken komt er niet zo van.
    Zeker een indrukwekkende lijst en verslag . Petje af.

    1. djaktief schreef:

      Dankje. Ik lees weer graag. Ik ben via niemendalletjes weer boekenwurm geworden. Moest weer leren doorlezen en me concentreren. Soms lukt dat een poosje niet.

      1. AnneMarie schreef:

        Moet het toch weer eens proberen. Heb inmiddels weer een aantal mooie boeken op de plank staan.

  5. mamamonique schreef:

    Wat een berg boeken ga me bijna schuldig voelen ik lees echt nooit vroeger wel als kind ga er toch eens over denken om lid te worden van de bieb

    1. djaktief schreef:

      Waarom je schuldig voelen? Blijkbaar zijn andere dingen belangrijker of fijner voor jou.

  6. Mrs. Brubeck schreef:

    Ik ben ook helemaal “aan de lees”. Eens ik begin verslind ik het ene boek na het andere. Ik deel je mening over Van Der Heijden, over dit boek dan. Ik las net zijn boek “Tonio”, man man… dat is een topper hoor, maar zo ontzettend rauw.

    1. djaktief schreef:

      Dat waargebeurde drama is fantastisch geschreven maar ik had liever gezien dat zijn zoon nog vrolijk rond fietste.

  7. Kakel schreef:

    Vrouw, vrouw, wat heb je weer een berg gelezen. En overal een samenvatting en gedeeltes uit de tekst geschreven. Daar zit veel werk in!
    ‘De ochtendgave’ van A.F.Th. van de Heijden heb ik op mijn leeslijst gezet. Dank voor je tip!
    Martin Bril, oh, Martin Bril…veel te vroeg overleden. Op een enkel exemplaar na, heb ik zijn collectie. Vooral “Het evenwicht” raakt(e) me diep. Zo rauw en ook met humor…
    Sterkte met je blessure ♥

    1. djaktief schreef:

      Er zit veel werk in, maar ik onthou nu ook meer wat ik heb gelezen. Lees ook de link met het interview van Bril. Je leest zijn boeken dan ook weer met een andere bril. Ze blijven steengoed.

  8. Mrs. T. schreef:

    Ik noteer er drie op mijn lijstje: Azevedo, Allende en Benali.
    Wist je dat er op Poppy Day ook nog een vervolg is. https://www.triltaal.nl/2016/01/03/poppy-day/

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor de tip. Ik weet niet of ik het ga lezen omdat er al teveel echt borstkankerleed in mijn omgeving is. Geen fictie nodig zullen we maar zeggen. Maar zeg nooit ‘nooit’.

  9. Natasja Coli schreef:

    Hmmm… de hardloopboeken pikte ik eruit om te reserveren bij de bieb. Dat wordt iets ingewikkelder… mijn bieb heeft ze niet.
    Ik moet echt rust hebben in mijn hoofd om te kunnen lezen. Vakantie ofzo. Mu met de nieuwe baan lukt het even niet meer, maar in de corona tijd heb ik weer ouderwets boeken verslonden.

    1. djaktief schreef:

      Mijn bieb had ze ook niet. Dat van Benali is een afgeschreven biebboek dat ik mee mocht nemen uit de opgeheven bieb Portland. En die andere was alleen elders in Nederland te leen en dan moet je een Euro reservering betalen. Ik moest er een half jaar op wachten, maar uiteindelijk kwam hij vorige week.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s