Deel 2 boekenwurm augustus 2020

Een race tegen de klok dit 2e deel van het boekenblog deze maand tussen de vakantiewas, een studentenverhuizing en nog dat soort dingen door. Maar het is weer gelukt. Ik heb in de vakantie trouwens veel minder gelezen dan ik dacht. Er was zoveel leuks te zien en ’s avonds was ik moe van de wind en de buitenlucht dus ik had veel minder tijd om te lezen.

‘Nooit meer regen’ van Carla de Jong is 303 pagina’s lang fijn om om te slaan ondanks het zware onderwerp dat het verlies van een moeder, echtgenoot, geliefde, zus etc. is. Jeanne is een halfjaar voor de aanvang van dit boek overleden aan ALS. Het was een rijke vrouw in veel opzichten. Wanneer de notaris aankondigt dat het testament geopend mag worden ontvouwt zich de geschiedenis die vooraf ging. Hoofdrolspelers zijn de echtgenoot Matteo, de ex Callum en diens zoon Nathan. Verder nog mooie bijrollen voor de stiefzus van Nathan/dochter uit 2e huwelijk van Callum, Julie de zus van de overleden Jeanne, Lily de vriendin van Nathan en Kerem een vriend van Nathan .

De rouw en hoe de hoofdpersonen ermee dealen wordt geloofwaardig beschreven zonder sentimentele trekjes. Verder een inkijkje in de ziekenhuiswereld waar Callum, Nathan, Lily en Kerem werken. Omdat er sprake is van een geheim kan ik niet meer verklappen over het verhaalverloop. Wel nog een stukje uit het boek blz. 173 dat gaat over de titel. Nathan en zijn stiefzus hebben het over ouders en volwassen worden:

‘ “isschien wil iedereen wel wat minder van zijn ouders.” “Toch zou ik mijn moeder wel missen.” Hij wipt de vork op en neer. “Voor Jeanne ziek werd had ik juist wat afstand van haar genomen. Dat kon toen ineens niet meer. We hadden te weinig tijd. En nu… is ze er niet meer en dat … vreemd.” Hoe kan hij het haar uitleggen? “Alsof je bijvoorbeeld je leven lang niet beter weet dan dat het soms regens en dan is er ineens nooit meer regen.” ‘

De thema’s zijn gewone alledaagse zaken, maar de schrijfster weet clichés te omzeilen zodat je geboeid blijft tot het eind. Jammer dat het uit. Dit boek was al uit voor het in de vakantiekoffer kon.

Deze meeslepende roman ‘De Onsterfelijken’ van de Amerikaanse schrijfster Chloe Banjamin van 367 pagina’s is een bestseller die ik van mijn buurvrouw Ellen leende met de gebruikelijke aanbeveling ‘dit moet je lezen’ en het klopte weer helemaal.

Het gaat over 4 kinderen uit het Joodse gezin Gold die in een nieuwsgierige en ondeugende bui op bezoek gaan bij een waarzegster die hen vertelt wanneer ze zullen sterven. Ze gaan allemaal heel verschillend met dat gegeven om. In het stuk hierna verklap ik wel een groot deel van de plot maar anders kan ik er niks zinnigs over vermelden. Dus bezin voor je verder leest.

De jongste Simon laat geen seconde verloren gaan van zijn korte leven en leeft als homo en danser iedere minuut voluit. De fantasievolle Klara gaat met die Simon naar de westkust en wordt illusionist en moeder van Ruby. Ze zoekt de grens op die haar fataal wordt. Daniël en Varya zijn de serieuze kinderen van de familie Gold die de zorg dragen voor hun moeder Gertie wanneer hun vader Saul overlijdt. Maar ook zij ontkomen niet aan hun voorspelling. Daniël , legerarts, hecht geen geloof aan de bewering van de waarzegster. blz. 227 ‘hij geloof in verkeerde keuzes. Hij gelooft in pech. En toch is de herinnering aan de vrouw in Hester Street als een spits naaldje in zijn buik., iets wat hij lang geleden heeft ingeslikt en wat daar onmerkbaar rondwaart, behalve op de momenten dat hij een bepaalde beweging maakt en een prik voelt.’Hij probeert met hulp uit te zoeken of ze slachtoffer zijn van een oplichtersbende en komt zo aan zijn eind. Varya leeft als wetenschapper bij het Drake Instituut voor ouderdomsonderzoek. Ze heeft haar gewone leven eigenlijk uitgeschakeld voor de wetenschap, inclusief Luke haar zoon, totdat ze daar een onvergeeflijke fout maakt waardoor ze terug moet treden. Ze kan dan wel eindelijk eens dingen gaan doen die ze leuk vindt.

Het bijzondere aan dit boek is voor mij niet de spanning of het lot uit gaat komen maar hoe de kinderen onderling verbonden zijn. En dat ze dat eigenlijk te laat beseffen. Het verhaal wordt in 4 aparte hoofdstukken vanuit de vier personen geschreven. De plaats in het gezin, de Joodse gebruiken en de invloed van hun relaties met anderen maken het tot een prachtig boek. Maar ik vond het af en toe ook een beetje eng om te lezen. Normaal lees ik ook altijd in bed, maar dit boek las ik alleen overdag. Ik zou zelf niet naar zo’n waarzegster willen maar liever zonder voorspellingen willen leven. Toch leer ik ook wel een beetje van alle vier hoofdpersonen om wat meer na te denken over wat ik nou echt belangrijk vind en om mijn leven minder vanzelfsprekend aan te nemen, laat staan te verspillen.

Meestal noteer ik direct na het lezen mijn recensie maar nu zit er wat tijd tussen door de week vakantie, dus ik heb het niet meer helemaal op een rijtje. Hier staat een interview met de schrijfster klik en hier staan wat korte reacties van anderen op het boek klik.

‘Waagstukken’ van Charlotte Van den Broeck is ook een filosofisch boek maar op een totaal andere manier. Een filosofisch boek is voor mij een boek dat me aan het denken zet over waarden en waarheden. Ik weet niet of dat een goede definitie is.

In 13 hoofdstukken en 286 pagina’s vertelt de schrijfster het verhaal van evenzoveel projecten van architecten/kunstenaars die een waagstuk bleken. Veelal schortte er iets aan en was het gebouw niet goed. Zo was er een een kazerne met veel te weinig toiletten, een fort dat onzichtbaar had moeten zijn maar waar de schoorstenen uitstaken, een zwembad dat wegzonk in de drassige grond etc. De architecten pleegden zelfmoord omdat hun gebouw /project mislukt is: golfbaan waar het gras niet wil groeien; theater dat is ingestort door te licht materiaal. Soms is de levensbeëindiging alleen maar een verhaal uit de overlevering, maar soms ook geschiedkundig opgetekend.

Charlotte is perfectionistisch in het doorgronden van de de geschiedenis van al die projecten, gebouwen en hun scheppers. Behalve dat ze er veel van af weet kijkt ze er ook met een scherpe blik naar wat een zeer boeiende beschrijving oplevert. Die kennis en de heldere kijk past ze ook toe op zichzelf. Ze ziet dat ze perfectionistisch bijna maniakaal bezig is met het schrijven van haar boek over de waagstukken van de architecten/kunstenaars. Haar eigen boek is ook een waagstuk. blz. 164 ‘Hoe dan ook, mijn poging om de mislukking in het bouwwerk te verheffen tot meeslepend en dramatisch kunstenaarsfatum slaat stuk op Karl Pilhal. Wat wil ik eigenlijk bewijzen? Ben ik al de hel tijd op zoek geweest naar oorzaken? Doe ik nu precies datgene wat ik vrees? Door de zelfdodingen in causaal verband te plaatsen met mislukking ga ik er eigenlijk van uit dat zelfmoord verantwoordbaar is. Is het me daar om te doen, verantwoording te vinden? Dat woord lijkt opeens gevaarlijk, en mijlen ver af te staan van ‘begrijpen’, of van dat andere woord dat ik tegen je zeg als je weer eens vraagt waarom ik dit boek per se moet schrijven: mededogen. Heb je gelijk? Zoek ik dan in de zelfdodingen van de architecten naar afgoden, voorgangers, bondgenoten, die een gelijkaardige afloop aanmoedigen voor wanneer de totale mislukking mij zal treffen? Ben je bang dat ik het te ver laat komen?’

Het is beslist geen makkelijk boek om te lezen. Ik kon echt niet meer dan 1 hoofdstuk per dag aan, want anders lees je over de essentie heen. En ik kon de verleiding ook niet weerstaan om af en toe zo’n architect/kunstenaar of gebouw/project op te zoeken op het world wide web. Dat kwam voornamelijk omdat de foto’s die in het boek afgedrukt werden heel vaag zijn. Maar ik hou ook wel van architectuur en wil graag het naadje van de kous weten. De tip om dit boek te lezen kreeg ik van Joke, die regelmatig over boeken blogt.

Hier staan andere recensies/interviews klik, klik en klik.

Dit non-fictieboek ‘Schippersverhalen’ kocht afgelopen week in het scheepvaartmuseum in Sneek. Er staan 23 verhalen (303 blz.) opgetekend van schippers en schippersvrouwen (4) over het leven en werken aan boord van Rijn- en binnenvaartschepen. De auteur Rinus de Jongh heeft dit in 2016 een oproep gedaan in het verenigingsblad, waarop een 50-tal reacties binnenkwam. Hij heeft de verhalen verwerkt en sommige deelnemers geïnterviewd. Niet alles kon geplaatst worden maar de bundeling is voldoende om de kennis en herinneringen aan de oude binnenvaart niet verloren te laten gaan. Er staat veel over het sleepvaarttijdperk in. De namen Arntz, Leenders, Poppelier, de Jongh klinken mij ook als namen van schippers in de oren waar mijn vader het altijd over had.

Ik bladerde in het boek en was gelijk verkocht omdat er ook zoveel vergelijkbaar is met mijn eigen ervaringen als schipperskind, zoals het spelen in het ruim, of aan de wal waarbij je wereld ineens heel anders was dan de dagen ervoor. Of helpen met luiken teren en andere klusjes. Dat je op plekken kwam waar anderen nooit kwamen omdat je met je vader je ging aanmelden. Ook het leren zwemmen met een touw om je middel herinner ik me nog wel. Mijn zus en ik leerden zo zwemmen toen we bij de ENCI in Maastricht lagen.

De verhalenvertellers zijn tussen de 70 en 101 jaar oud. Mijn vader zou nu 94 zijn geweest als hij nog had geleefd. Ze hebben het er vrijwel allemaal over dat hun schip in de oorlog tot zinken werd gebracht en dat ze moesten vluchten en evacueren. Dit gebeurde ook met het schip van mijn opa en oma en mijn vader, zijn broer en zus gingen naar de achterhoek om de oorlog door te komen. Ook komt de saneringsregeling waardoor veel schippers aan de wal gingen aan de orde. Veelal vonden ze een nieuwe baan als sluismeester, brugwachter of bij Rijkswaterstaat. Ook werden schepen wel verhuurd aan grotere rederijen. Het boek gaat echt over de vroegere binnenvaart en niet over zoals het er nu met vol continue aan toegaat met de vrouw en de kinderen aan de wal en ploegendiensten die week op/week af draaien.

Het boek is rijk geïllustreerd met oude foto’s waaronder ook diverse van sluizen die ik ken of van de Waalhaven in Nijmegen waar wij lang hebben gelegen. Ik heb te hooi en te gras gelezen. Het is geen boek om van A tot Z te lezen maar om op tafel te leggen en van tijd tot tijd een stuk goed te lezen en te bekijken.

Zelf ben ik aan boord van de leunder ‘Loma’ geboren in oktober 1961 en in 1963 kochten mijn ouders een de hagenaar (soort aak = scheepstype) ‘Dora’. In 1967 kwam de Mammoet wet en moesten ook schipperskinderen naar school. Ik ging toen naar het internaat ‘Stella Maris’ in Arnhem. Ik ben daar minder dan 2 jaar geweest omdat mijn vader een een baan aan de wal zocht in Nijmegen na het overlijden van mijn oma maar ook omdat het niet rendabel was voor het scheepstype om te blijven varen. Er was toen een enorme schaalvergroting op komst en ook overal moest men papieren oftewel diploma’s voor hebben. Mijn vader was een praktijkman en had dat allemaal niet. Mijn ouders hebben nog wel het Groot Vaarbewijs gekregen op grond van hun ervaring. Ik heb tot mijn 21e aan boord gewoond met mijn zus. Daarna zijn we samen op kamers gegaan. Mijn ouders zijn in juli 1993 zijn mijn ouders naar de wal verhuisd omdat mijn moeders gezondheid minder werd en het onderhoudswerk aan boord werd ook teveel voor mijn vader. Al zou hij dat nooit hebben toegegeven. Hij wilde beslist niet naar de wal, maar heeft toch tot 2005 heel tevreden gewoond naast de spoorbrug in Nijmegen met zicht op de rivier. Hij was veel in de Waalhaven om allerlei jonge schippers te helpen en te adviseren. Pas op zijn begrafenis in februari 2009 hoorde ik hoe die hem hebben hebben gewaardeerd. Bij gelegenheid zal ik nog eens een blog schrijven over onze jeugd aan boord.

’89x Súdwest-Fryslân’ van Peter Karstkarel is een boekje van 206 bladzijden dat manlief kreeg als bedankje na de afronding van een project. Hierin staan de 83 dorpen en 6 steden die samen na de gemeentelijke herindelingen van 2011, 2014 en 2018 één gemeente vormen: Súdwest-Fryslân. Dit boek ging mee op onze vakantie naar Friesland. Als we ergens heen gingen fietsen dan keek ik in het boek of er nog iets speciaals te verwachten was. In ons huisje hingen een paar foto’s en onze jongens zijn door hun zeilkampen best wel thuis in Friesland. De molen wisten ze direct te lokaliseren maar dit torentje hadden ze meer moeite. Het boekje werd van voor naar achter doorgebladerd maar het torentje was onvindbaar. Uiteindelijk ontdekte ik het silhouet op een bord in een toeristische winkel in Sneek. Het was het sluiswachtershuis in Hindeloopen. Daar stond geen foto van in het boek.

Erg leuk boekje met heel veel mooie foto’s en achtergrond informatie over de betreffende dorpen.

Hindeloopen

Veel mensen zullen zich volledig op internet verlaten voor reistips maar ik ben ouderwets en prefereer reisgidsen en folder. Ik vind het veel overzichtelijker dan on line waar je moet blijven klikken tot je ergens komt. Half juni leende ik dit boekje (288 pagina’s) ‘Ontdek Nederland’van de ANWB al omdat ik in de stemming wilde komen voor onze vakantie op de Veluwe en Friesland. Ik heb er voornamelijk fietstochten of ideetjes uitgehaald. Ik kijk hoe de tocht loopt, manlief neemt hem over op afstandmeten en past hem dan op onze wensen aan. Hij zet de GPS van die tocht dan in zijn Garmin Oregon zodat we onderweg niet in weer en wind hoeven klungelen met kaarten. Dit jaar hebben we trouwens wel knooppunten kaarten gebruikt. Dat was vooral handig om tevoren te zien wanneer we over een pontje moesten. Ik leen dit soort boekjes altijd bij de bibliotheek of koop ze in de kringloopwinkel. De informatie is niet meer helemaal up to date maar de attracties zijn meestal niet verplaatst ondertussen. Vaak staan er ook links naar de betreffende musea of gebieden in. Wij kijken nooit naar het advies voor overnachten of eten en drinken. Door dit boekje kwam ik aan informatie over het Planetarium in Franeker, de Friese adelroute, de Aldfaers Erf-route en het Healânspaad. Grappig is ook dat de eerdere routes in Zeeland die wij fietsen hier ook in genoemd worden. De informatie over Rotterdam gaat niet verder dan de Markthal, de Euromast, de kubuswoningen en de Laurenskerk.

Pluspunt is de overzichtelijkheid van de mooie streken/hoogtepunten. Nadeel is dat er vaak weinig echte informatie in staat. De overzichtskaart is in een hele kleine schaal, maar er staat wel een hele fatsoenlijke index in. Als je daar eens doorheen kijkt en wat rond snuffelt dan kom je soms op verbluffend leuke plekken uit. Ja #nederlandismooi dat zei ik al eerder klik

Nou dat was het dan voor deze maand. Boekenwurm augustus deel 1 stond hier. Alle overige boekenblogs die ik maakte staan op het onderwerp Lezen: klik.

Lezen jullie meer of minder in de vakantie? Lees je ook andere boeken als anders?

20 reacties Voeg uw reactie toe

  1. AnneMarie schreef:

    De onderwerpen verschillen nogal van elkaar.
    Veel gelezen heb je. Zit wel iets tussen wat me aanspreekt.

    1. djaktief schreef:

      Mooi zo. Ik ben een alleslezer eigenlijk. Alleen thrillers vind ik te eng.

  2. Indrukwekkend, alweer. Ik kom aan slechts drie boeken…
    Bewondering!

    1. djaktief schreef:

      Jij geniet meer per boek, per zin, per woord, per letter.

  3. Petra schreef:

    Fijn om te lezen dat je De onsterfelijken ook kon waarderen en ik begrijp dat je dit boek alleen overdag wilde lezen. Het is behoorlijk aangrijpend. Ik moet nog vaak aan de apen denken.

    1. djaktief schreef:

      Ja dat was een heel heftig stuk. Ik vond het daar haast thrillerachtig.

  4. jokeloopt schreef:

    Leuk overzicht weer! Ik ben het met je eens dat Waagstukken een inspannend boek is. Werkelijk elke zin lijkt een idee weer te geven. Maar ik ben dus wel fan 🙂

    1. djaktief schreef:

      Het heeft veel lagen… architectuur, stedenbouw, geschiedenis, filosofie, psychologie, fotografie en dat in bloemrijke taal met woorden die ik niet kende in het Nederlands. Denk jij dat ze bewust die foto’s zo vaag heeft geplaatst. Alsof haar blik niet helemaal helder is of alsof het ook maar een visie op het geheel is.

      1. jokeloopt schreef:

        Denk dat die foto’s inderdaad bewust vaag zijn omdat het beeld niet centraal staat, maar het verhaal errond. Het bouwwerk is in veel verhalen ook slechts een deel van de mislukking. Al is het wel de meest tastbare en openbare.

        1. djaktief schreef:

          Dat laatste had ik me nog niet gerealiseerd.

  5. Mrs. T. schreef:

    Die eerste twee boeken zet ik op mijn lijst.

    1. djaktief schreef:

      Die lijstjes worden steeds langer 😉

  6. Neeltje schreef:

    Het zijn er weer heel wat!

    1. djaktief schreef:

      Ik ben echt een boekenwurm.

      1. Neeltje schreef:

        Ja, daar twijfel ik niet aan!

  7. saturnein schreef:

    Een fijn afwisselend lijstje. Met veel belangstelling ook gelezen over je boot-verleden. Het is toch een wereld apart hè. Mijn zus en schoonbroer hebben er zich ook volledig in ondergedompeld. Tot een verhaal met vracht varen toe, maar dat bleek helemaal niet meer haalbaar te zijn dezer dagen. Toch niet als je nog wat plezier aan je leven wil ook.

    1. djaktief schreef:

      Het is een pittig beroep. Niet zo romantisch als het lijkt. Mijn vader kreeg vracht via de beurs. Dat is er nu niet meer geloof ik. Er komt veel bij kijken. Scheepsonderhoud, techniek, laden en lossen en je geld zien te krijgen volgens cognossement. Kinderen aan de wal naar school. Lange dagen maken en een sololeven. Vroeger had je alleen maar de gewone telefoon en de post.

      1. saturnein schreef:

        Inderdaad, heel pittig en niet zo romantisch. Mijn zus en schoonbroer hebben 2 maanden vracht vervoerd, om dan te besluiten dat het echt niks voor hen was. Maar ze wonen nog steeds op het water, en mijn schoonbroer werkt ook nog steeds op het water.
        En nu je het zegt, heel gek, herinner ik me ineens dat mijn andere (oudste) zus begin jaren 80 werkte op de beurs in Gent waar vracht verdeeld werd onder de binnenschippers. Is een systeem dat nu inderdaad niet meer bestaat, onder druk van Europa en de vrije markt, als ik me dat goed herinner.

        1. djaktief schreef:

          Dat was de evenredige vrachtverdeling. Er is nog steeds zoiets maar er zijn veel meer schepen die vaste contracten hebben met bedrijven en steeds dezelfde reizen doen. Dit maakt de scheepvaart armer in diverse opzichten.

          1. saturnein schreef:

            Dat is inderdaad heel jammer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s