Geen foto’s

Als je iets doet zonder foto of vastlegging via GPS-horloge dan voelt dat als onaf in onze beeld- en lijstjescultuur waar we tegenwoordig in gevangen zitten. Ja ik doe er even hard aan mee want als je traint dan is het leuk om dat lijntje te zien van de route waar je gelopen, gefietst, gezwommen, gekanood of geskied hebt.

De cijfers over de resultaten zijn niet echt van belang, tenminste dat beweer ik maar toch hou ik een hardlooplogboek bij waarin ik afstanden, tijden, gewicht, schoenen, fiets en andere bijzonderheden noteer. Ik ben dat gaan doen toen ik in augustus 2009 ging hardlopen met een doel: de marathon van Rotterdam in 2010. Ik wist dat ik kilometers moest maken om dat te kunnen en daarom ben ik het bij gaan houden. Nu in augustus 2020 heb ik voor het eerst een maand nul komma nu kilometer hardgelopen. Dat is nog nooit gebeurd. Zelf is het operatiejaar 2014 liep ik iedere maand hard ook al waren het toen in die augustusmaand slechts 27 kilometers. Het Excelbestand waar ik alles noteer heet ‘hardlooplogboek’ met jaartal en ik heb nu het gevoel dat ik het beter zou kunnen omdopen in ‘sportlogboek’ . Ik vind het confronterend maar tegelijkertijd doet het me beseffen dat het dus echt niet om de cijfers hoort te gaan. Hardlopen en ik dat hoort toch echt bij elkaar, dus ik gaan mijn logboek nog niet hernoemen. Zo snel gooi ik de handdoek niet in de ring. Ik heb verschillende blessures gehad maar nog zo hardnekkig als die heup en dan de knie erachteraan door de onttraining van mijn lijf of hoe moet ik het noemen.

Afgelopen week las ik de blog van Mariska van Sprundel met de titel “Hardlopen is vrijheid of is het toch ‘werk’ geworden?” en dat droeg ook bij aan mijn bespiegeling over onze beeld- en lijstjescultuur. Als ik minder dan 30 kilometer per week hardloop dan is er wat aan de hand. Als ik minder dan 4 dagen per week sport idem. Het kan zijn dat ik in een herstelperiode of juist de taper zit of dat ik op vakantie ben. Als ik zie dat mijn gemiddelde tempo zakt dan is dat een signaal van mogelijke achteruitgang van de conditie. Het is dus wel nuttig om wat te noteren maar je moet er geen slaaf worden van je schema of van de cijfers. En al helemaal moet je je cijfers niet vergelijken met die van anderen. Zeker als je op een leeftijd bent gekomen zoals ik (bijna 59). Een beetje stimulans om te trainen of een positief schouderklopje omdat je toch maar mooi zoveel gelopen hebt in een bepaald tempo mag je er natuurlijk gerust uithalen, want anders kunnen we allemaal wel gaan wandelen. Ook daar zijn trouwens verschillende tempo’s in.

Momenteel ben ik dus niet op Instagram, Facebook en Twitter actief met het plaatsen van foto’s of het delen van berichten. Ik zie dus niet hoe fantastisch en geweldig iedereen het heeft tijdens hun vakantie elders of in eigen land noch op hun loopjes, wandelingen of fietstochten. En het geeft me echt rust. Ik plaats niets dus ik hoef niet zo nodig een foto te maken van alles wat ik doe. Mijn aandacht is daardoor meer bij de activiteit zelf en verder hoef ik geen toffe tekst te verzinnen om mensen te bewegen om mijn foto te liken of erop te reageren, noch hoef ik terug te reageren bij anderen. Verder heb ik ook veel minder foto’s om uit te zoeken en op te slaan. Wie weet komt de moed om gewoon fotoboeken te maken weer terug. Want foto’s blijven wel heel leuk, dat wil zeggen niet de foto op zich maar de herinnering die daarmee weer levend wordt.

Het probleem van ouder worden is dat je nl. veel vergeet. Het ook maar goed dat we ons niet alles hoeven te herinneren, maar foto’s van speciale momenten hebben voor mij wel waarde. Mijn ouders hadden geen fototoestel toen wij jong waren. Daarom zijn er relatief weinig foto’s van onze jeugd. De schade heb ik later met onze eigen kinderen wel ingehaald. Ik heb veel ingeplakt en ben inmiddels op album 76 uitgekomen. Vanaf 2011 lig ik achter. Ik heb van enkele vakanties nog wel een digitaal fotoboek gemaakt, maar ik ben het overzicht kwijt. Daarmee heb ik ook het gevoel van controleverlies. Als de foto’s in een album zitten dan is dat deel uitgezocht, afgewerkt en gevoelsmatig verwerkt en dan kan ik daarop terugvallen als ik nog iets uit die tijd wil weten. Het is wel heel typisch dat het achterlopen met albums maken begint met het starten op Social Media eind 2011 Facebook en september 2012 Twitter. (LinkedIn 2013, Instagram okt en Strava oktober 2018 zo dat hebben we ook weer eens even opgezocht.)

Ik ben wel een fotomens. Niet dat ik er nou zo mooi op kom maar een foto zegt mij meer dan een film- of audiofragment juist door het ontbreken van tekst. Het is minder ingevuld en ik mag dat dan zelf aanvullen. Er word actief iets van mij gevraagd net als bij boeken. Bij foto’s moet ik de woorden, gebaren en gevoelens zelf toevoegen. Bij boeken zijn de woorden er al maar mag ik de rest erbij verbeelden. Bij film is dat allemaal al gedaan. Omdat ik zo slecht hoor kan ik weinig met gesproken tekst en muziek. Ik moet daar zo hard voor werken om het te kunnen verstaan, dat er veel minder energie meer over is om ervan te kunnen genieten. Om filmpjes te kijken heb ik ook nooit genoeg geduld trouwens.

Maar dit blog gaat waar maar door terwijl ik eigenlijk alleen maar de zwemervaring van vanochtend wilde beschrijven omdat ik geen foto kon maken.

Stel je de beelden maar voor:

Negen uur stap ik uit de auto bij de Plas Vrijenburgerbos (check de waterkwaliteit door deze naam hier in te voeren) in het fleecevest van manlief met mijn waterschoentjes aan en een badmuts op met mijn Garmin gps-horloge erin. (Ik zwem schoolslag en dan zijn mijn handen teveel onderwater om de afstand vast te leggen voor een goede verbinding met de GPS-satelieten.

Het zonnetje schijnt en er hangen mooie witte wolken aan een strakblauwe lucht. Er staat een tentje van overnachtende vissers aan de zijkant van de plas maar bij het strand is niemand te zien. De prullenbakken zijn niet geleegd en er ligt nog wel wat zwerfafval op het gras nog bedauwde gras. Het strand iss schoon en drijven alleen wat veertjes op het water, maar watervogels zijn er niet.

Snel het vest uit, zwembril op, knopje indrukken onder mijn badmuts en het water in. Natuurlijk is het even koud* maar deze maand is het buitenwater nog goed te doen. Heerlijk dat het zo rustig is. Ik zwem rustig want ik ben het niet meer gewend. Mijn armen en benen spannen en ontspannen. Ik probeer de ballen en de palen te tellen om uit te rekenen hoe lang het stuk is. Ik kijk af en toe even achterom naar mijn spullen in het zand. Ik moet er maar op vertrouwen dat ze de autosleutels onder vest en handdoek niet zullen zien en dat alles blijft liggen. Een rampscenario blaas ik uit mijn gedachten terwijl ik naar de lucht kijk. Zo met de zon in de rug heb ik meer zicht daarop.

Er volgen nog wat baantjes en ineens zwemmen er een paar meerkoetjes die zich haastig naar verderop reppen. De lucht betrekt door d grote grijze wolk die voor de zon schuift. Ik stop aan de overkant even om mijn beslagen bril om te spoelen en dompel me dan weer onder in het water. Tellen van de afstand heb ik opgegeven en ik besluit gewoon 10 banen te zwemmen. De laatste twee gaan minder lekker omdat ik het koud krijg maar ik droom al vast van de auto die in de zon is opgewarmd. Verder zorgt een andere sporter die een verder op het gras een uitgebreide warming up doet voor afleiding.

Ik klim het stand op en doe mijn badmuts af om de Garmin uit te zetten. De afstand kan ik amper lezen omdat mijn bril veilig in de auto ligt. Ik droog me af en doe gauw het fleecevest aan over het natte badpak. Lopen naar de auto gaat lastig omdat mijn voeten in de waterschoentjes erg koud zijn geworden. Ik leg de handdoek driedubbel op de autostoel, schop de schoentjes uit en rij snel met blote voeten naar huis.

Ik voel me stoer dat ik eindelijk gedaan heb wat ik al een hele tijd wilde doen. De foto van de wolken blijft de hele dag in mijn hoofd. Na de warme douche smaken de zondagse versgebakken broodjes uit onze oven overheerlijk. Ik check de Garmin en blijk 1,17 km te hebben gezwommen in 50 minuten.

*NB De ondergrens voor zwemmen zonder wetsuit is 20 graden. Ik checkte nog op op Rijkswaterstaat welke temperatuur in de buurt werd gemeten (19,2 graden). Plassen zijn meestal wat warmer omdat er het water minder stroomt.

22 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Rob Alberts schreef:

    Respect voor jouw zwemmen.
    Het moeten zou meer het mogen kunnen zijn?

    Stille groet,

    1. djaktief schreef:

      Ja daar werk ik dus aan. Het is geen aangenomen werk.

  2. Matroos Beek schreef:

    Ik kan me de beelden levendig voorstellen. Het lijkt me heerlijk zo’n zwempartijtje. Het water is nog steeds heerlijk nu, het is vooral de buitentemperatuur van de lucht die veel killer aanvoelt.

    1. djaktief schreef:

      Normaal ga ik gerust naar een zwembad, maar nu vind ik dit veel relaxter.

  3. Petra schreef:

    Het lijkt me heerlijk om in open water te zwemmen, maar eerlijk gezegd komt het er nooit van. Misschien krijg ik door jouw blog de moed…

    1. djaktief schreef:

      Het is heerlijk en het is niet echt open water maar in een plas met een zwemlijn waar ik dan net langs zwem. Aan die kant kun je ook weer makkelijk uit het water. In Friesland heb ik onlangs ook 2x in buitenwater gezwommen.

  4. Menck schreef:

    Ik waag me niet meer aan in open water zwemmen. Ooit eens hevige spierkrampen gehad toen ik me middenin een meer bevond (in Duitsland) en ik dacht echt dat mijn leven aldaar zou eindigen. Met de grootste moeite ter wereld heb ik het toch gehaald (mede dankzij vrienden die opmerkten dat ik in paniek raakte), maar de schrik zit er voorgoed in.

    1. djaktief schreef:

      Begrijpelijk die schrik. Dit was een zwemplas met een afgezette lijn dus minder risico. Ik overweeg zo’n zmemboei te kopen. https://www.decathlon.nl/p/boei-voor-openwaterzwemmen-ows-500/_/R-p-310486?mc=8560284&gclid=EAIaIQobChMIo97gsa3U6wIVyuJ3Ch2drgaAEAQYASABEgImpfD_BwE

        1. djaktief schreef:

          Fijn trouwens dat je weer kunt reageren. Wat was nou uiteindelijk het euvel?

          1. Menck schreef:

            Geen idee. WordPress heeft het probleem, na het nodige heen-en-weer-mailen, achter de schermen opgelost voor me. Ik heb ze hartelijk bedankt en dat apprecieerden ze ten zeerste.

          2. djaktief schreef:

            Nou wel goed om te weten dat ze toch wat doen als het nodig is.

  5. Kakel schreef:

    Je hebt van het zwemmen een avontuur gemaakt! In plaats van voor de veilige weg te kiezen, heb je toch voor het buitenwater gekozen. Dapper mensch. Ik vind in bikini de zee in gaan al een uitdaging.
    Af en toe liet ik met hardlopen m’n hartslagmeter en horloge thuis of op de fiets m’n computer. Om eens los te zijn van die cijfers. Ik had het idee dat ik meer ontspannen liep/fietste maar de cijfers zijn te aantrekkelijk. Zo’n dagboek heb ik ook!
    Sportieve groet ♥

    1. djaktief schreef:

      Wat een leuke en waardevolle reacties geef jij toch altijd.

  6. rietepietz schreef:

    Het is natuurlijk altijd wel leuk om de resultaten een beetje bij te houden, zeker als je ergens voor traint.Ik was apetrots op 22 minuten over 5 km. toen ik iets jonger dan jij nu bent in training ging voor de CPC in Den Haag . Daarvoor nooit hard gelopen( erna ook niet meer sstt) Maar het moet geen eigen leven gaan leiden.In buitenwater zwemmen heeft een eigen charme maar dan moet je het watergebied wél een beetje kennen en vertrouwen. Waar jij zwom lijkt het me wel veilig , anders zou die lijn met ballen er niet hangen.

    1. djaktief schreef:

      Ik ga alleen maar op veilige plekken zwemmen. Erg knap hoor jouw tijd dat is 13,6 km/u of 4:24 min/km.
      Mijn PR is maar 24 min en 45 seconden op die afstand. Het is 7 jaar geleden. Ik was toen 52.

      1. rietepietz schreef:

        Maar dat was dus op een rondje van 5 km, dat zou nooit 10km volgehouden hebben;-) We hebben toen een jaar of twee “gelopen” en ik kom me altijd een beetje optrekken aan Henk.

        1. djaktief schreef:

          Leuk om te weten dat jullie liepen. Mijn man fietst en ik loop maar we doen die dingen ook wel samen.

          1. rietepietz schreef:

            We waren niet heel fanatiek hoor maar de omstandigheden waren destijds heel gunstig, Wekelijks op zondagmorgen een rondje kunnen maken in het groen met een tijdmeting was best motiverend , we zwommen in die tijd ook regelmatig en deden aan aerobic wat ook lekker voor de conditie was. 😉

    1. djaktief schreef:

      Voor zwemmen 😂 nee toch

      1. LOLA♥CHAMPAGNE schreef:

        Toch wel in die temperatuur!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s