Boekenwurm oktober 2020

Het lezen zit deze maand weer in de lift. Tijdens onze actieve vakantie heb ik minder gelezen dan gebruikelijk en nu haal ik de schade weer in. Het zijn allemaal boeken die op een stapeltje lagen en waar ik minder toe kwam. Hebben jullie dat ook zo’n stapeltje? Ik stelde en bezoek aan de bibliotheek uit i.v.m. de 2e (gedeeltelijke) lockdown en kwam er eindelijk aan toe om het hele stapeltje weg te werken om het oneerbiedig te zeggen.

Van de bibliotheek Portland, die boeken opruimde, had ik dit boek meegenomen. Het bevat drie complete romans, in totaal 720 bladzijden. Ik heb er best wel lang over gelezen voor mijn doen want ik kon er niet zo goed doorheen komen. Ik ga op ieder van de boeken afzonderlijk in. Omdat er geen mooie omslag is bij het verhaal heb ik mijn boekenleggers bij het titelblad gelegd. Het zijn stukjes kant die door mijn tante zijn geklost en die ik heb geseald met een plastificeerapparaat. Een blijvende herinnering en een mooi bestemming van deze proefstukjes.

Van de zussen Benoîte en Flora Groult heb ik vroeger meer boeken gelezen. ‘Zout op mijn huid’ en ‘Een eigen gezicht’ staan nog in mijn boekenkast. Het boek ‘Anne en Isabelle’ 265 blz. waar deze bundel mee begint, trok me helemaal mee in de overdenkingen van de vriendinnen die hun twijfels, gedachten en zorgen neerpennen na hun hernieuwde kennismaking. Ze zaten 20 jaar geleden bij elkaar op school en krijgen weer met elkaar te maken als hun dochter c.q. zoon een relatie krijgen. Het gaat om Isabelle Mâcherolles en Anne Hascoët waar je per hoofdstuk met de betreffende kop eigenlijk een verslag afspeelt in hun koppie koppie. Er zijn ook hoofdstukken zonder naam erboven maar met een nummer. Daarin converseren ze rechtstreeks met elkaar of ze zijn gevuld met brieven over en weer. De structuur is heel overzichtelijk en daar hou ik van. Ik weet in wiens hoofd ik op dat moment zit.

Het is heel boeiend hoe ze zichzelf zien, hoe ze de ander zien en hoe ze omgaan met de ontwikkelingen in de relatie van hun kinderen. Ik heb het met veel plezier gelezen. Een mooi citaat van blz. 136 van Anne; ‘Ik weet dat Isabelle het feit op zich zal toegeven maar ik weet ook dat ze er heimelijk door gechoqueerd zal zijn, want ze heeft over de liefde nog dezelfde ideeën die we op ons zestiende hadden en die trouwens ook de ideeën van onze moeders waren. Het zijn bij haar niet eens ideeën maar eerder gevoelens en met gevoelens kun je niets beginnen. Ik geloof dat ik tegenwoordig geen vriendin meer zou worden met iemand die wat dat essentiële onderwerp betreft zo anders reageert dan ik. Maar het feit dat ze mijn jeugdvriendin was, plaatst haar buiten mededinging. Ik zal haar nooit op de weegschaal van de anderen wegen. Genegenheid is ook een gevoel waarover niet valt te twisten in die mate komt vriendschap dicht bij liefde: je houdt van datgene waarvan je bij een ander niet zou houden. Daarin is Isabelle voor mij onvervangbaar.’

Over wat er precies gebeurt vertel ik niets om de plot niet te bederven. De humoristische ondertoon van de zelfspot van beide dames was grappig om te lezen. Ik kon er nauwelijks iets over vinden op internet. Over de schrijfster was wel een goede Franse Wikipagina die je makkelijk met Google translate te lijf kunt klik. Ik begreep ook dat de zussen eerst samen schreven en dat later alleen Benoîte verder is doorgebroken. Als jullie er meer over weten of een linkje hebben zet die dan in de reacties. Ik vind het heel interessant om over deze feministes te lezen.

‘Anne en Isabelle’ is geen boek om in een ruk uit te lezen voor het plot, maar om eens na te denken over wat ze zeggen over zichzelf en elkaar en eens je eigen vriendschappen de revue te laten passeren. Ik vind het een aanrader en ik ben van plan om wat ik in mijn boekenkast heb staan nog eens te herlezen.

De Schrijfclub 224 blz. van Helen Harris daarentegen vond ik erg chaotisch en oppervlakkig. Het gaat over een zevental vriendinnen: Ruth, Anaïs, Emily, Yumiko, Gita, Lara en Charlotte en de oppas/au pair van Ruth Jasmina oftewel ‘het meisje uit Serajevo. In de 8 gelijknamige hoofdstukken spelen ze hun hoofdrol. De ene keer gaat het over hun leven op dat moment, maar ook over de onderlinge verhoudingen tussen de vriendinnen en hoe dat zo gekomen is. De dames schrijven zo allemaal eigen hoofdstuk waarin een subhoofdstuk zit waarin ze hun schrijfsel delen. Ze beoordelen elkaars verhaal en je leest ook over hun angsten dat de anderen hun verhaal niet zullen begrijpen.

Ik vond het geen fijn boek omdat het zo warrig was met zoveel verhaallijnen maar vooral omdat eigenlijk niks goed werd uitgewerkt. Het was alsof de schrijfster zelf nog niet klaar was met de schrijfcursus. Met hangen en wurgen heb ik het uitgelezen omdat ik wilde weten hoe het afliep, maar ook omdat ik boeken eigenlijk gewoon wil uitlezen. Op Goodreads kreeg de Engelse versie het ook slechts 2 sterren van enkele lezers maar de schrijfster heeft meer titels op haar naam staan die beter scoorden, maar niet alles is in het Nederlands vertaald.

Mijn zomer vol liefde 223 blz van Helen Cross gaat over twee pubers Mona en Tamsin die zich bij elkaar thuis voelen, maar die ook een verderfelijke invloed op elkaar hebben en heel erg beïnvloedbaar zijn door de ander. Het gaat er nogal ruig aan toe qua drank, weglopen, diefstal en ook de liefde wordt expliciet beschreven. Ik ben waarschijnlijk te oud om het boek op waarde te kunnen schatten. Ik wilde deze dames direct laten opnemen en begeleiden door kundige therapeuten om los te komen van hun complexen – be more body positive -en om nog iets van het leven te maken. Om de haverklap is er de uitspraak van Mona ‘Ga in een klooster en……’ die ik totaal niet kan plaatsen. Misschien is het een zinnetje dat ze denkt om moed te verzamelen of een stopzinnetje. Ik kom er niet achter. Van het boek is een film gemaakt, maar die schijnt heel anders te zijn klik. Het leukste van het boek vond ik de namen van de hoofdstukken: Trifle, Honing, Cognac etc. maar de betekenis ervan daar kon ik niet achter komen. Ik vond het een vervelend boek met ook nog een luguber einde. Maar het schijnt ‘een opvallende roman over liefde en hoop geschreven te zijn door een opmerkelijke nieuwe stem in de Britse literatuur’ volgens de achterflap. Hier staan Engelstalige reviews op Goodreads klik. De meningen over dit boek zijn zeer verdeeld.

‘Raadselkind’ 316 pagina’s van Annelie Botes gaat over het leven en de dood van de autistische Alexander dat wordt verteld door diens moeder Ingrid en de verzorgster Miriam (die het kind Boetatjie noemt wat zoiets als kleine broertje betekent in het Afrikaans, waar het boek zich ook afspeelt). Alexander’s dood is verdacht en diens moeder wordt 48 uur lang genadeloos hierover ondervraagd. Ook iedereen in de omgeving wordt gecheckt. De hoofdstukken zijn of een terugblik van Ingrid of van Miriam of een weergave van de ondervraging van beide dames. Uit hun antwoorden blijkt wat allemaal met deze jongen hebben meegemaakt en hoe ontwrichtend het hebben van een kind met deze stoornis is voor het eigen gezin. De vader pleegt zelfmoord en de andere kinderen kunnen niet veilig en zorgeloos opgroeien. Daarbovenop komen alle financiële zorgen en de sociale uitsluiting en het totale onbegrip en tolerante van andere. Ook het gebrek aan kennis over autisme bij artsen en aan begrip en steun door de kerk wordt schrijnend beschreven. Ik vond het zowel informatief en boeiend om te lezen als spannend hoe het zou aflopen voor de moeder.

Bijzonder vond ik ook nog het hoofdstuk waarin staat hoe anders de witten en de zwarten (vergeef me als het niet de correcte term is momenteel) omgaan met kinderen met een gebruiksaanwijzing: blz. 201 en 202 ‘Witte mensen. Nee ze begreep soms niks van ze. Er was weinig in het dorp waaraan miss Ingrids handen niet hadden meegewerkt. En toen Boetatjie kwam en hij moord en brand schreeuwde, toen lieten ze miss Ingrid allemaal moederziel alleen. Heel wat anders dan bij haar toen haar Letje in het ziekenhuis lag. Neem nou Tompie van aunt Rosie. Suf geboren. Halfblind ook. Sleept de hele tijd met zijn voeten. Piest op iedereen zijn trapje. Maar overdag staat aunt Rosie in de kostschoolkeuken achter het warme kolenfornuis, en ’s nachts helpt ze baby’s op de wereld – zonder dan ook maar een spiertje zorgen over Tompie. Want iedereen in de wijk houdt een oogje op Tompie, dertig jaar lang al. ’s Morgens krijgt hij zijn pap en brood in het huis waar hij toevallig is. Op etenstijd krijgt hij zijn prak weer n een ander huis. Iemand strikt zijn veters en laat hem zijn neus snuiten………… Bij Boetatjie werkte dat heel anders. De keren dat hij er onder haar ogen vandoor ging en bij andere mensen het erf opliep joegen ze hem weg alsof hij een schurftige hond was. Ze zouden zijn hemd niet in zijn broek stoppen of hem een korstje brood geven. Of haar opbellen om te zeggen waar hij uithing. Maar ze waren er wel als de kippen bij om miss Ingrid te bellen om t zeggen wat hij allemaal kapot had gemaakt…….. Op een avond toen de doemvogel haar weer kwam plagen, had ze zo tegen middernacht aan Jeremia gevraagd waarom de witte mensen in het dorp miss Ingrid en Boetatjie zo behandelden. “Witte mensen kunnen het samen heel goed hebben, “had Jeremia gezegd, “maar als het leven moeilijk wordt, kunnen ze het niet samen moeilijk krijgen. Dan is het uit met de liefde”……

Het boek is verfilmd onder de originele titel ‘Raaiselkind’ en hier staat een interview met de schrijfster en de trailer klik.

‘Valérie’ van Françoise Bourdin is een ontsnapping van 335 pagina’s naar een andere wereld en daar hebben we allemaal wel eens behoefte aan. Ook dit boek nam ik mee van de stapel afgeschreven boeken van de bieb in Portland. Het was een verademing om te lezen. Ik schrijf over wat op de achterflap staat: ‘Om zich helemaal te wijden aan haar man en twee kinderen, heeft Valérie afgezien van een veelbelovende loopbaan als arts. Ze is weinig meer dan alleen de echtgenote van een cardioloog met faam en leidt een rijk, onbekommerd leventje in een chique, lommerrijke buienwijk van Rouen.T otdat ze ontdekt dat haar man, Mathieu, haar bedriegt. Ondanks zijn furieuze verzet verlaat zij met haar kinderen de echtelijke woning en start ze een echtscheidingsprocedure. Hoe alledaags een scheiding ook moge lijken, het blijft pijnlijk en verdrietig. Valérie is zevendertig en staat er opeens weer helemaal alleen voor. Met haar geringe ervaring als arts oet ze toch weer an de bak zien te komen. En als moeder wil ze ook voldoende tijden en liefdevolle aandacht besteden aan haar jonge kinderen. Makkelijk is anders. Daarbij komt dat Mthieu niet kan en wil aanvaarden dat ze hem heeft verlaten. Hij lijkt tot alles bereid om haar voor zich terug te winnen en haar te beletten dat ze weer in het ziekenhuis gaat werken. Ondanks de toegenegenheid van Ludovic, een wel heel aantrekkelijke advocaat, zal Velérie er zelf voor moeten vechten haar meisjesnaam te herwinnen. Een hartverscheurend misverstand en een reis naar het ruige Bretagne lijken dat proces te versnellen.

Natuurlijk is het een boek met clichés maar het is zo boeiend en meeslepend opgeschreven dat je helemaal door het verhaal wordt meegenomen. Het is vloeiend en pakkend verwoord wat Valérie meemaakt en voelt en daardoor wil je graag weten hoe het verder afloopt want je gunt haar – en jezelf ook – een goed einde of liever gezegd een toekomst. De schrijfster Françoise Bourdin heeft een dertigtal van dit soort boeken geschreven en ze wordt in dit artikel klik en gebruik Google Translate als je geen frans kent de auteur genoemd ‘die 500.000 boeken per jaar verkoopt zonder lawaai te maken.[‘ Verder is er bijna niks over de schrijfster of haar boeken te vinden, maar dat hoeft ook niet altijd. Als je op Goodreads haar naam invoert zie je alleen maar veel sterren bij haar boeken staan en dat betekent dat het in ieder geval lekker wegleest.

In dit kader wil ik nog wel even verklappen dat ik vroeger echt megaveel van die boeketreeksboekjes heb verslonden. Het was heerlijk als twee tegengestelden elkaar troffen en binnen 50 bladzijden hun eerste kus of nacht hadden uitgewisseld en dan volgde er een portie ellende maar het kwam altijd weer goed zodat ze op ongeveer bladzijde 250 elkaar weer in de armen vielen. Ik ben benieuwd of jullie die boekjes ook lezen of hebben gelezen. Ik las ze als tussendoortje naast mijn leeslijst voor mijn A-pakket op de havo (ca. 40 boeken/gedichten) en later het VWO (60 boeken/gedichten) destijds. Ook toen was ik al een boekwurm want ik had allemaal andere boeken voor de leeslijst 2 jaar later en daar zaten van die knoeperds tussen in de originele taal als ‘Les misérables’, ‘Ulysses’ en ‘Der Blechtrommel’, maar met af en toe een pulpboekje kwam ik weer in mijn eigen romantische puberdromen  en kon ik de middelbare school prima aan.

‘Winterbloei’ van Jan Wolkers is geen echt boek maar een bloemlezing over zijn liefde voor de natuur dat ik vorig jaar kreeg van de bibliotheek. Ik heb weinig van Wolkers gelezen alhoewel hij ook op mijn boekenlijst stond van de middelbare school. Dit boekje zwierf al een eeuw in ons huis rond maar kwam in mijn stapelgedicht terecht en belandde bij mijn bed zodat ik het in een van de vele nachten waarin het met de slaap niet meer wil lukken eens ter hand nam.

De inleiding was doorzetten, maar van de rest heb ik gesmuld. Vooral van de beschrijving hoe Wolkers zijn verblijf op Rottummeroog heeft ervaren. Afgelopen vakantie waren we op Schiermonnikoog en zijn beschrijving van het landschap klopt helemaal. Het was alsof ik met hem meewandelde als hij het duin opklom. Ik heb nog steeds een beetje heimwee naar onze dagtocht op Schiermonnikoog waar we urenlang helemaal alleen in de natuur waren en genoten van de kleuren en, de ruimte, de leegte…..

De andere stukken over zijn tuin, vissen met zijn vader etc. zijn korte fragmenten die bol staan van uitgebreide natuurbeschrijvingen. Normaal denk ik bij een beschrijving na een alinea dat het wel genoeg is maar het gekke is dat Wolkers zo’n schrijver is dat je gewoon doorleest omdat hij je eigenlijk zelf laat kijken door zijn woorden.

Er staan ook een paar stukjes van Aaf Brandt Cortius over Wolkers en diens natuurbeleving. In een ervan zegt ze dat we allemaal eigenlijk wel een beetje zo als hij willen zijn en dat kan ik beamen. Ze heeft het ook over Bomans die Rottumeroog totaal anders had ervaren. Maar er wordt altijd gedaan alsof Bomans – een van mijn lievelingsschrijvers – helemaal flipte daar op dat eiland, maar daar klopt volgens mij geen donder van. Ik heb nl. ‘Dagboek van Rottumerplaat’ 21 blz. uit de bundel ‘De beste verhalen van Godfried Bomans’ eens herlezen. Het is een onvoltooid dagboek van Bomans, die nog nooit een dagboek had bijgehouden, waarin de losse aantekeningen die hij daar buiten nog schreef, niet zijn verwerkt. Opvallend is daarin dat Bomans het achterste van zijn tong laat zien en ook alle ongemakkelijke ervaringen en gevoelens noteert.

Behalve de eerste dag, toen ik me volkomen gezond voelde, heb ik het niet leuk gehad. Als je dit allemaal vertelt (overgeven enz.) dan wordt het gezeur. Verzwijg je het allemaal, dan wordt het onwaarachtig. Ik heb de weg ertussen gekozen, maar dat is koorddansen.’ Er is een soort rivaliteit tussen de twee waarbij Wolkers er mooier uit komt ook in de tv-uitzending erover. Bomans zegt daarvan: ‘Jan spoelde als een nog steeds niet geëxplodeerde zeemijn aan land. Ook onze gezamenlijke einduitzending beheerste hij volledig: alles wat er rondom hem was, niets over zichzelf. Ik vroeg hem als een laatste poging wat er ’s avonds door hem heenging als het donker werd, maar hij gooide er onmiddellijk een paar zeehonden tegenaan. Ik weet niet of die ontwijking van het kernprobleem, waar het hele experiment eigenlijk om begonnen is, bewust wordt toegepast óf dat het probleem (het alleen zijn) gewoon voor hem niet bestaat. Ik vind dit laatste wel heel onwaarschijnlijk en vermoed een afweermechanisme dat hij echter briljant in werking stelt. Ik was veel minder boeiend, maar zei eigenlijk meer. Hoe dan ook, twee grotere contrasten waren niet denkbaar en daar zat iets aardigs in.’

De waarheid zal in het midden liggen. Ik weet wel dat ik naar aanleiding van dit boekje meer Wolkers ga lezen en Bomans herlezen.

‘La superba’ 348 pagina’s van Ilja Leonard Pfeijffer heb ik gelezen omdat manlief het had gekregen en omdat ik de schrijver een herkansing gunde. Voor dit boek kreeg hij de Libris Literatuurprijs in 2014 immer en zijn nieuwe boek ‘Grand Hotel Europa’ wordt alom aangeprezen. Ik kwam daarr niet doorheen toen ik het vorig jaar probeerde. Dat was voordat ik begon met het schrijven van boekenblogs dus ik heb het niet uitgelegd verder. Ik voelde me verplicht om ‘La superba’ uit te lezen en dat heb ik ook gedaan maar ik vond er geen bal aan. Ik hou niet van het bombastische taalgebruik waarmee de schrijver wil imponeren. Ik stoor me aan zijn opschepperige feitenkennis over de stad. Ik ben in Genua geweest en ik vond het er geweldig en spannend maar bij Ilja krijg ik niet het gevoel dat hij van de stad houdt en er daarom over uitweidt. Je hebt van die mensen die altijd merknamen noemen en zogenaamde insiders informatie over prestigieuze producten of restaurants delen om te laten weten tot ze tot de bon ton horen. Dat gevoel van opschepperigheid krijg ik bij het lezen van ‘La superba’. Hij vindt zichzelf superba en ik heb daar een hekel aan.

Het begin is nog wel grappig als de hoofdpersoon Don een vrouwenbeen vindt en daar weer van af probeert te raken en ook wanneer hij schrijft over de mores van een tafeltje kiezen in de ‘Bar met de Spiegels’ die hij frequenteert is het eerst nog wel aardig, Ik haak af bij de uitweidingen en het nodeloos ingewikkeld maken en interessant doen. Ik heb denk ik ook een aversie tegen de hoofdpersoon en dat speelt een rol in mijn oordeel over het boek.

Het is wel een treffend beeld van Italië dat wordt geschetst op blz. 50 ‘Hier in Italië spreekt niets vanzelf en moet alles telkens weer bevochten worden. Omdat het systeem niet werkt. Omdat er geen systeem is. En als dat er zou zijn, zou niemand erin geloven. Of het voor de grap omzeilen. Uit gewoonte. Om een klein voordeeltje te behalen. Of niet eens. In de voortdurende opera buffa van het dagelijks leven kunnen de simpelste operaties, zoals het kopen van een brood bij d bakker of het afhalen van een pakketje bij het postkantoor, je voor de meest onverwachte complicaties stellen. Dit hele Italië hangt van improvisaties aan elkaar. Daarom zijn Italianen de meest vindingrijke, veerkrachtige en creatieve mensen die ik ken. Ik geniet daarvan. Het maakt me wakker. Daarom ben ik hier.’

Waarschijnlijk ben ik te dom om alle verhaallijnen, details en complotten te bevatten, waardoor ik het boek niet naar waarde kan schatten. Voor wie eraan wil beginnen raad ik aan om deze samenvatting op scholieren.com te lezen klik. Daarin worden ook een aantal recensies genoemd. Ik heb er niks zinnigs aan toe te voegen.

In 2012 las ik dit boek reeds ‘Vaslav’ 374 pagina’s van Arthur Japin en ik schreef er een blog over vol met citaten die ik prachtig vond klik. Ik heb het dit jaar aangeschaft omdat ik geld voor boeken had gekregen voor moederdag. Ik stelde het herlezen steeds uit omdat nieuwe dingen altijd interessanter zijn dan oude maar onlangs heb ik dat toch gedaan en ik denk dat ik het nog wel eens zal doen.

Het is een roman over de legendarische Russische balletdanser Nijinski Vaslav die nogal gevoelig is. Hij gaat tot het uiterste met repeteren en dansen en zoeken en geeft zich totaal en dan ineens is het op zie blz. 347 ‘Ineens is het gebeurd. Hoe kan dat, het ging te snel, hebben we hem eigenlijk wel weer op aarde neer zien komen? Alles tolt na. Maar geen vergissing: het is voorbij. /daar staat hij, midden op het toneel, geen fenomeen meer maar zichzelf, klein, kaarsrecht, onbeweeglijk. Ten slotte legt hij zijn rechterhaard op zijn hart. ‘nu,’ zegt hij, ‘is het kleine paardje moe.’

Het verhaal in het boek wordt gedaan door Peter, de bediende van de danser, Sergej Djagilev, zijn voormalige geliefde en leider van het Ballet Russes en Romola, de echtgenote van Nijinski, met wie hij een dochter heeft. Het slothoofdstuk wordt weer door Peter verteld. In de tekst van Peter staan veel tijdsaanduidingen, die hij afleest van het dure horloge dat zijn baas hem heeft gegeven. Waarschijnlijk moet hij als bediende ook de tijd meer in de gaten maar misschien ook omdat het lijkt alsof Peter eigenlijk het meeste weet en begrijpt van zijn mijnheer. Het neerschrijven op de minuut af versterkt de geloofwaardigheid voor mij.

Het is een van de mooiste en boeiendste boeken die ik ooit heb gelezen. Ik ontdek er nu weer hele andere dingen in dan 7 jaar geleden. Ik ben zelf ook anders dan toen natuurlijk. Voorheen was ik meer bezig met de balletdanser en diens verhaal, nu meer met waar sta ik zelf in mijn leven. Wat geeft mij energie en wat put mij uit? Wat wil ik (nog) en wat kan ik (nog)?

Er is veel geschreven over dit boek. Boekenblogger was op een voorleesavond van Japin en geeft er nog wat mooie achtergrondinformatie over klik en over het boek zelf klik. Verder een filminterview op de Libris inspiratiedag klik waarin de schrijver ingaat op de kwestie ‘of het waanzin of wijsheid van Nijinski was om na het optreden in 1919 nooit meer te spreken en nooit meer te dansen. Is iemand die anderen wil bekeren tot de liefde voor alles en iedereen krankzinnig?‘ Dit laatste is opgeschreven door Nicole de Boer hier. En dit thema is wat het boek voor mij zo boeiend en mooi maakt. Verder zijn er filmpjes op You tube te vinden. Je moet een beetje zoeken maar deze is geweldig want verder op komen daar ook de tekeningen die Nijinski maakte in voor voor klik. En dan nog wat recensies in de bladen: de Volkskrant klik, de Knack klik.

Ik vond het heel leuk om ook met de achtergronden van dit boek bezig te zijn. Dat is eigenlijk de toegift van het bloggen over boeken. Ik zoek er meer over op en dus weet ik ook meer en begrijp ik meer. Zoeken jullie ook wel eens wat op over het boek dat je leest? Dat is het geweldige van internet toch tegenwoordig dat zoveel informatie toegankelijk is. Heel vaak leidt de achtergrondinformatie ook weer tot nieuw leesvoer. In Vaslav komt Nietzsche voor en een aantal v en dat intrigeert mij nu weer zodanig dat ik daar nu ook weer dingen over wil lezen.

Oh was ik nog maar jong, dan studeerde ik literatuur, of architectuur, of kunst of…. of….. en jullie?

27 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Petra Teunissen schreef:

    Wat een leuk leesblog weer! En wat een mooie boekenleggers. Ik deel je mening over het wat rommelige De Schrijfclub. La Superba vond ik wel aardig, al is het abject onvrouwvriendelijk. Ik neem Pheiffers werk en vooral zijn hoofdpersonage maar met grote scheppen zout. Al met al vind ik Grand Hotel Europa wel veel beter. Uit de minibieb heb ik zo’n lekkere wegleesroman van Katie Fforde voor je bewaard omdat die over een tuinontwerpster gaat op het Engelse platteland. Geef maar een seintje als je m wil lezen.

    1. djaktief schreef:

      Bedankt ik meld me bij je.

  2. Menck schreef:

    Jan Wolkers intrigeert me al langer dan vandaag. Zijn meest gekende werken hebben me door talloze avonduren geleid. Geen idee dat hij ook een boek over zijn liefde voor de natuur, zijnde Winterbloei, heeft geschreven.
    Meteen ben ik op zoek gegaan, en warempel: deze titel is nog te vinden bij bol.com, zij het dan wel als tweedehandse uitgave tegen een spotprijs.
    Merci voor de tip, Dorothé!

    1. Menck schreef:

      P.S.: In België zijn de bibliotheken en de boekenwinkels gesloten tot minstens half december. Vandaar dat ik meteen maar online op zoek ging.

      1. djaktief schreef:

        Oh wat vervelend. Wij konden wel boeken reserveren en afhalen bij de bibliotheek tijdens de lockdown. Nu is bezoek met mondkapje zelf mogelijk.

      2. correctie: boekenwinkels blijven tot nader order open…

        1. Menck schreef:

          Ik las het ook vandaag.

    2. djaktief schreef:

      Het betreffende boekje van Wolkers werd hier gratis door de bibliotheek verspreid, vandaar de spotprijs wellicht. In onze boekenkast staat alleen ‘De Walgvogel’ dus ik ga ook op zoek in de bibliotheek.

  3. rietepietz schreef:

    Ik heb de beschrijvingen maar niet gelezen, ik kom toch nauwelijks aan lezen toe omdat het me niet lukt te concentreren. Dan heeft het niet zo veel nut nieuwe favorieten te zoeken;-)Maar fijn dat je nu een beetje door de oude voorraad heen komt.

    1. djaktief schreef:

      De oude voorraad is op. Ik heb al weer nieuwe gehaald bij de bieb. Ik schrijf tussendoor ook wel over andere leesdingen in de boekenwurmblogs. Maar je hoeft niks. Ik lees ook niet altijd alles van de blogs die ik volg.

      1. rietepietz schreef:

        Dat heb ik al gezien in vorige logjes, zeg in het voorbijgaan nog wel dat ergens de wadden ter sprake kwamen;-) en ik heb iets met de waddeneilanden.

        1. djaktief schreef:

          Bijzonder die eilanden. Ik krijg er steeds meer mee.

          1. rietepietz schreef:

            Een heel aparte wereld hé, Ik ken alleen Schiermonnikoog en Rottum niet , de andere vier ben ik minsten 1x geweest waarbij Texel een beetje afvalt als eiland. Te groot en téveel verkeer met zelfs een stoplicht, dan ben je niet meer op een eiland in mijn gevoel;-)

  4. Ik zie boeken meer als amusement. Lees ze, maar ga niet dieper graven naar de auteur of achtergronden. Niet dat het me niet interesseert, maar het zou me te ver (af)leiden.

    1. djaktief schreef:

      Ik heb gemerkt dat ik over boeken die ik mooi vind meer wil weten. En dat ik zoals bij Vaslav een filmpje vindt en hem zie dansen zoals beschreven dan is dat voor mij een cadeautje.

      1. Spannend als je dit kan!

  5. Affodil schreef:

    De beruchte en nooit verdwijnende NTL-stapel (Nog Te Lezen)! Hij is bij mij nog nooit zo klein geweest: 6 boeken. Niet dat ik opeens aan een leesmarathon bezig ben, maar er zijn er een paar van tussen waar ik wel in begonnen was, maar die een flagrante miskoop waren. Exit.

    Tijdens ons verblijf op Terschelling heb ik mijn ereader meegenomen (nooit aangezet) en een boek gekocht (in begonnen, maar nog niet ver geraakt). Het weer was nooit slecht genoeg om binnen te blijven en na een strand- of boswandeling viel ik elke keer in slaap met dat boek in mijn handen en mijn leesbril ergens halfweg mijn neus … 🙂

    1. djaktief schreef:

      Boeken zijn multifunctioneel 😉 ook als slaappil gebruik ik ze. Wel fijn dat je weer leest

  6. Ka schreef:

    Ik moet ook weer eens dat lezen gaan oppakken, zeeën van tijd nu 😉
    Ik ga beginnen met deze: Hersenschorsing van Margôt Ros.

    1. djaktief schreef:

      Dat is een heftig boek als beginner maar ik snap wel dat het je aanspreekt.

  7. Neeltje schreef:

    Prachtige boekenleggers zeg!

    1. djaktief schreef:

      Uniek en waardevol

  8. Kakel schreef:

    Afgelopen periode heb ik weinig gelezen maar toevallig wel Jan Wolkers met Winterbloei. Wolters lees ik graag. Nu lees ik De Man En Zijn Wielerverhalen van Wilfried de Jong. Een verzameling van zijn korte verhalen. Sommige boeken wil ik ook voor “de heb.” Goede boeken lees ik vaker. Je hebt weer werk gemaakt van je boekenlijst. Wat een schitterende boekenleggers!

    1. djaktief schreef:

      Dankjewel, inderdaad heb ik weer flink wat tijd in mijn lijstje gestopt. Wolkers ga ik zeker ook meer lezen.

  9. saturnein schreef:

    Ik heb een “te lezen” lijst van hier tot in Tokio, maar ach, ik neem toch weer wat tips van je mee. Francoise Bourdin staat nu op mijn lijstje. En ik ben ooit eens in een boek van Arthur Japin begonnen, maar raakte er niet door. Ik ga Vaslav toch ook nog eens proberen. Altijd boeiend, je boekenwurm blogposts.

    1. djaktief schreef:

      Dankje. Soms denk ik dat ik ze alleen voor mezelf schrijf, maar aan de statistieken te zien worden ze toch wel gelezen. Ik heb ook een lange leeslijst maar soms kom je ineens boeken tegen die daarop staan zomaar op je pad. Ik ga daar niet krampachtig mee om als ware het een todolijst.

      1. saturnein schreef:

        Nee, ik ook niet. Het is een zeer veranderlijke lijst. Maar ik heb nu eens een lijstje gemaakt, omdat er anders teveel mooie boeken verloren gaan in de veelheid. Arthur Japin heb ik er dus ergens tussen gezwierd, en niet helemaal onderaan gezet 🙂
        Ik lees je boekenwurmen in ieder geval graag. Soms stel ik het lezen wat uit, omdat het lange lappen zijn en ik er wel de tijd voor wil nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s