Boekenwurm november 2020

on

Ja morgen is het pas de laatste dag van de maand, maar het boek waarin ik nu bezig ben krijg ik niet meer uit voor die tijd en morgen heb ik een drukke dag dus daarom nu al dit blog. Ik ben benieuwd of er nog wat bij zit voor jullie gading.

‘Kleur , een reis door de geschiedenis’ van Victoria Finlay (472 pagina’s) is tegelijkertijd een saai en een kleurrijk non-fictie boek. Het schets in een tiental hoofdstukken (Oker, Zwart en bruin, Wit, Rood, Oranje, Geel, Groen, Blauw en Viaolet) plus een dubbele inleiding en een epiloog de herkomst van kleuren. Maar het is meer een studieboek dan een leesboek ook al staan er nog wat foto’s in met zijn meer dan dertig pagina’s voetnoten. Toch is het niet echt wetenschappelijk want Victoria gebruikt vaak opmerkingen als ‘van horen zeggen’ en moet je haar boek zien als een journalistieke reis door een verfdoos. Ik vond hele interessante stukken over de schilderkunst en de houdbaarheid van verf. Ik begrijp nu beter waarom restaureren zo moeilijk is en waarom de kleuren van schilderijen in de loop der tijd veranderen. Maar het was ronduit te uitgebreid om allemaal te onthouden. Lees het citaat hieronder en besef dat het hele boek volstaat met dergelijke informatie.

blz. 160 ‘Kunstenaars waren niet de enigen die in de 19e eeuw problemen hadden vervagend rood. Ook de postterijen zaten erbmee. Britse brievenbussen waren oorspronkelijk groen. Omdat mensen klaagden dat ze ertegenop liepen. werden ze tussen 1874 en 1884 overgeschilderd met felrode kiezelemaille. In de archieven van het centraqle postkantoor in Londen bevinden zich verschillende brieven waarin geklaagd wordt over verblekende kleuren en andere verfsoorten. In 1887 schreef iemand dat de brievenbussen in zijn buurt ‘rozeachtig wit’ waren geworden; hij adviseerde de posterijen ze met donkerrode lak te schilderen. De posterijen moesten een rode verf vinden die helder van kleur was en tevens goed tegen vorst en zonlicht kon. Een inwoner van Nottingham schreef in 1919 dat de bovenkant van de brievenbussen eruit zag ‘alsof er sneeuw op lag’, en in 1922 stelde een behulpzame marineofficier voor om het voorbeeld van de marine te volgen en een wat minder felle, maar duurzamere verf te gebruiken.

Aan een kant leuk om te lezen maar soms was ik de lange uitweidingen zat. Ik zou het me misschien moeten aantrekken want mijn eigen blogs zijn ook altijd te lang en uitgebreid. Ik sliep deze maand slecht en gebruikte dit boek ook om weer in slaap te komen als ik een tijd had wakker gelegen. Doordat er zoveel details in staan lukte dat uitstekend want ik kon me gewoon niet zo lang concentreren. Ik heb ook gemerkt dat boeken met Russische namen bij mij dat effect hebben.

Voor kunstenaars en kunstliefhebbers is het een must om het boek te lezen denk ik, want je begrijpt zoveel meer van hoe de meesters en hun vervalsers werkten en waardoor bepaalde effecten in schilderijen zitten. De schrijfster beleefde heel veel avonturen tijdens haar lange reizen om de verfdoos te ontdekken. Ze stipt wel kort de situatie en de evt. moeilijkheden aan maar ze nam zich niet voor mij in omdat ze te weinig van zichzelf liet zien om een band mee te krijgen. Misschien is het een boek dat je in de loop der tijd met losse hoofdstukken moet lezen in plaats van tijdgebonden door de uitleentermijn bij de bibliotheek zoals ik. Kijk wat anderen ervan vonden op Goodreads klik en ook de Volkskrant schreef erover klik

‘De ballade van slangen en zangvogels’ (591 bladzijden) van Suzanne Collins is het vierde deel van de fantasyserie over de ‘Hongerspelen’ en het leest weer als een trein. Ooit ben ik deze boeken gaan lezen omdat ze door mijn kinderen – totaal geen boekenwurmen – werden verslonden na de Harry Potterboeken. Als je de eerdere delen ‘De hongerspelen’, ‘Vlammen’ en ‘Spotgaai’ niet gelezen hebt denk ik dat je dit laatste boek minder goed kunt begrijpen. Als het je interesseert en je wilt niet de hele serie lezen dan kun je hier samenvattingen vinden klik 1, klik 2, klik 3, maar alle boeken lezen als een trein, zijn totaal niet moeilijk en er zijn goedkope edities van dus geef je zelf een paar uurtjes vlucht uit onze huidige Coronawereld. De situatie waarin we nu zitten zouden we voorheen ook als science fiction hebben gezien. O ja en de hele serie is verfilmd. Over deel 3 zijn zelfs 2 films gemaakt. Wikipedia heeft een leuk overzichtje hier staan als je daarin geïnteresseerd bent. Ik heb ze ook allemaal gezien en er zeker van genoten omdat we de meeste samen keken met de jongens hetzij in de bios of op DVD in een vrijdagse thuisbiosavond.

De hoofdpersoon in het laatste boek ‘De ballade van de slangen en zangvogels’ is Coriolanus Snow. Hij is de zoon van een van de bevelhebbers van vroeger. Dat waren de vijanden van de hoofdpersonen in de eerdere delen. De jongen en zijn familie is hun vroegere aanzien, privileges en geld kwijt en dat is een interessant perspectief. Hij hoopt een studiebeurs te krijgen om als een soort stage een van de aangewezen deelneemster – oftewel tributen genoemd in de boeken – als mentor te begeleiden in de komende 10e Hunger Games. Hij hoopt op een kansrijke kandidaat, maar krijgt iemand uit een niet interessant district die wel goed kan zingen: Lucy Gray Baird. Ik ga niet meer verklappen want anders is er geen lol aan om het te lezen maar het is heel interessant om te zien hoe het lot van deze twee personen aan elkaar verbonden is en wat ze moeten doen om beiden te overleven. Coriolanus verandert van een ambitieuze, egocentrische jongen in een sympathieke gewetensvolle en ook nog romantische jongeling lijkt het. In het tweede deel van het boek gaat de jonge Snow in dienst al zogenoemde vredebewaarder. Hij gaat een bondgenootschap aan met een andere mentor Sejanus die zichzelf in gevaar brengt door te sympathiseren met de rebellen. Het hele boek gaat over hoe Snow keuzes maakt en hoe hij die voor zichzelf verantwoordt. Er zitten voortdurend verassingen tot op het eind toe. Ik denk dat er misschien nog wel een deel gaat komen in deze reeks. De 5e film (van Spotgaai werden 2 films gemaakt) is in de maak. Ik vind de hele serie heerlijk om te lezen en te kijken maar ik moet bekennen dat ik af en toe de draad even kwijt was in het boek, maar dan ga je gewoon een hoofdstuk terug en dan geniet je er nog een keer van.

Hier staat een Engelse spoilerfree samenvatting van het boek die beter is dan de mijne klik en verder vond ik nog een interessant interview met de vertaalster van deze reeks Maria Postema klik. De schrijfster Suzan Collins geeft weinig interviews maar hier staat wel wat filmpjes klik maar ik heb ze zelf niet bekeken. Ik heb meer dan genoeg aan de boeken zelf. De schrijfster is ooit op het idee voor het eerste boek gekomen toen ze zapte van zo’n realityshow op tv waarin de deelnemers 24 uur gevolgd worden en een oorlogsverslag. Zelf zie ik veel raakvlakken met de populaireitscultus zoals we die kennen van Social Media met likes en kudo’s etc. In die zin stemt het boek me ook wel tot nadenken over de vraag wat er nou echt toe doet.

‘De stof in haar handen’ (269 blz.) van Bianca Pitzorno vond ik een heerlijk boek omdat het over kleding maken gaat. De hoofdpersoon is een naaister aan huis zonder aanzien en zonder naam. Ze woont op Sardinië rond 1900 met haar oma van wie ze het vak leert. Ze naaien alles met de hand. Textiel in die tijd is schaars en wordt volledig benut. Kleding wordt gemaakt, gerepareerd en weer vermaakt tot wat anders. Een huwelijks- of baby-uitzet naaien was een grote opdracht. Naaisters werkten vaak aan huis omdat dit praktischer was in verband met passen maar ook omdat het daar schoner was en er minder risico was dat er iets met de kleding zou gebeuren (vuil worden of diefstal). Behalve haar eigen verhaal gaat het over de vrouwen voor wie ze werkt. Daar zitten sympathieke geëmancipeerde dames tussen maar ook hebzuchtige figuren.

De naaister heeft niet alleen naaien van haar grootmoeder geleerd maar ook veel levenslessen. Blz. 149″ ‘Armen moeten elkaar helpen,’herhaalde mijn oma keer op keer. ‘want als we moeten wachten tot de rijken ons in nood te hulp schieten komen we van een koude kermis thuis.’ Zijzelf had nooit geweigerd een stuk brood te delen met een buurvrouw die n de problemen at, als was dat het laatste wat ze had, of om haar eigen slaap in te leveren dor te waken bij een ziek kind van wie de moeder een klusje af moest maken dat aboluut de volgende dag moest worden ingeleverd. Ze had een hele rits vriendschappen in de buurt, met alleenstaande vrouwen zoals zij, bejaarden die hun familie waren kwijtgeraakt tijdens de epidemie, jonge weduwen met kleine kinderen, jonge moeders die wel een man hadden maar niet op hen konden rekenen omdat hij dronk of geen baan kon behouden. Aan geen van hen weigerde mijn oma een emmertje houtskool, een raadgeving, een bord soep of een stuk stof om een lapje op een gescheurde rok te kunnen naaien.”

Vanuit deze levensvisie neemt de hoofdrolspeelster de zorg op zcih voor de dochter van haar buurvrouw Zita, die ernstig ziek is. Ze gaat met het meisje Assuntia op vakantie bij de nonnen aan zee. Ze had nl. geld gespaard in een blikken trommel voor een speciaal doel. Van haar werkgeefsters had ze gezien dat die heel anders leefden en op vakantie gingen. De Amerikaanse Lilly Rose en de eigenzinnige Esther waren haar voorbeelden voor emancipatie.

Naast de eigen geschiedenis komt ook het verhaal van de andere dames – haar werkgeefsters dus – aan bod en daarin zitten grote verassingen. Dat vond ik het fijne van dit boek dat er zoveel sterke vrouwenverhalen verteld werden. En ook de waardering voor het vakmanschap van naaister sprak me aan. Daaroverheen komt nog een vleug romantiek als de naamloos blijvende hoofdrolspeelster merkt dat de jongeman Guido, uit een heel ander milieu, in haar is geïnteresseerd. Ze is bewust naamloos gelaten door de schrijfster omdat ze staat voor veel vrouwen die voor een zelfstandig bestaan knokten. Het is echt en vrouwenboek gezien het onderwerp maar zeker geen zoetsappig verhaal.

Ik heb het met veel plezier van de eerste tot de laatste bladzijde gelezen. Ik merk dat ik mijn steekjes met de hand nu ook weer preciezer maak en dat ik meer geniet van de luxe van de naaimachines in mijn Atelier DJ. Verder vond ik nog een Italiaanse review over het boek en een stukje interview met de schrijfster klik maar met Google translate kom je een heel eind. De Italiaanse titel ‘Il sogno della macchina da cucire’ geeft me ook de vertaling van naaien en dat ga ik gebruiken op Instagram. Nu ik me qua sport niet meer zo kan profileren, misschien meer creatieve volgers vinden. Behalve het genot van het lezen valt dus van ieder boek wat te leren.

‘Vlinders in november’ van 334 pagina’s van de IJslandse schrijfster Auður Ava Ólafsdóttir – ik moest echt even zoeken om die letters te kunnen typen – pikte ik mee van de stapel nieuwe boeken die ik zag liggen in het tijdelijke afhaalpunt van onze bibliotheek. Na de diagnose van de orthopeed kon ik wel wat vlinders gebruiken. Dit boek was inderdaad een pleister op de wonde want het gaat over een vrouw die nogal wat op haar bordje krijgt: een scheiding, een erfenis en de zorg voor Tumi de zoon van haar vriendin die in het ziekenhuis de bevalling van haar tweeling moet afwachten. Tumi is bijna doof en blind. Ze gaat met hem op reis want ze wil de loterijprijs, veel geld en een zomerhuis, benutten om afstand te nemen van haar vroegere leven als echtgenote. Dat ze in november haar road trip doet is ook nogal een uitdaging want het is beslist geen vakantietijd meer en de toestand van de wegen is slecht en overal zijn overstromingen en andere gevaren zoals het schaap waarmee ze een aanrijding krijgt.

In het verhaal is alles mogelijk zoals vlinders in November. De titel verwijst o.a. naar de vlinder die de jonge Tumsi ontdekt in de auto. Hij schrijft ‘vlieg’ op het beslagen raam. Dit is bijzonder in twee opzichten. De jongen is nl. 4 en kan nog niet lezen en schrijven volgens zijn moeder en hij is bijna doof en blind. Als je open staat voor deze details dan heb je veel plezier aan het boek en kun je genieten van de humor en de vreemde dwalingen. In recensies wordt vooral gerept over de ambivalentie over het moederschap als thema. Het speelt wel maar ik liet mezelf liever meevoeren op de tocht die die twee maakten. Het gaf me moed om naar vlinders te zoeken op mijn eigen leven.

Er wordt in cursief nog een tweede verhaal verteld en dat kon ik eerst niet zo plaatsen en vond ik eigenlijk storend, maar gaandeweg zie ik dat de hoofdpersoon haar jeugd verwerkt en groeit. Een citaat van blz. 257 ‘Ik was zeven jaar en ik moest op de kippen letten. Ik had al snel in de gaten dat de sappigste vogelmuur voor de kippen op de mesthoop groeide. Als ik niet door de bovenste laag heen zakte, lukte et me in een mum van tijd met de oude, roestige schaar een flinke, heldergroene bos vogelmuur te knippen. Twee dagen later legde de kippen dan eieren met oranje dooiers, niet van die lichtgele uit de winkel. Daar leerde ik risico’s te nemen en tot het uiterste te gaan. Natuurlijk liep ik het gevaar door de bovenste laag heen te zakken en tot mijn oksels in de mest te zinken; dat is nadien ook vaak genoeg gebeurd. Toch groeien boven op de mesthoop soms de moiste bloemen; de vogelmuur die daar groeit, heeft prachte bloemen en smaakt zoet, heerlijk in een salade.’

Op goodreads staan veel recensies dus kijk maar even hier klik. Ik ga nog wel op zoek naar de andere boeken van deze schrijfster en op vakantie naar IJsland zou ik ook wel willen.

O ja, bijzonder is ook nog dat alle 47 recepten of omschrijvingen van eten en drinken die in het boek genoemd worden en een breipatroon in een Ten geleide worden opgenomen. Ze worden op eigengereide wijze beschreven: blz. 201 ‘IJslandse lamsstoofschotel (p.43) De inhoud van de stoofschotel hangt ervan af of deze ’s zomers of ’s winters gekookt wordt, waar ze gekookt wordt en welke groentes er op dat moment op die locatie verkrijgbaar zijn. ‘ Ik vond vooral die recepten etc. erg humoristisch beschreven, maar het hele heeft een onderkoelde humor.

Tenslotte las ik nog een boek over onze wijk Carnisselande van 105 pagina’s dat als titel de kaartpositie heeft: 51°51’NB4°29’OL Carnisse/Portland in 12 verhalen en ik heb daar even geen andere aanhalingstekens bijgezet om erop te kunnen zoeken in de converter klik . Ik las het boek in de leunstoel om weer wat meer te weten over de geschiedenis van het gebied waar we nu al weer 15 jaar wonen maar waar men in 1997 al is begonnen met het bouwen van deze Vinex-wijk. (VInex = Vierde Nota Ruimtelijke Ordening Extra). Als hardloper rende ik al kriskras door mijn omgeving. Nu als wandelaar doe ik dat nog steeds maar in een ander tempo en er valt me meer op als voorheen. Het was leuk om er meer over te lezen. Zo liggen er historische schatten onder de Gaatkensplas waarover wij kanoën, die dateren uit 1180-1300 van het verdronken dorp Carnisse. Verder ook interviews met de stedebouwer Ashok Bhalotra, vroegere en huidige bewoners en natuurlijk over de architectuur zoals de vuurtorens en de kunst in de wijk. Ik schreef daar zelf al eerder over klik en klik. Misschien dat ik er nog eens verder over schrijf als mijn oog en camera door iets getrokken wordt. Een tijdje geleden was er nog een fietsroute (15 km) van de gemeente ter gelegenheid van het laatste bouwproject Seattle in Carnisselande maar daarover is niks terug te vinden. Ik zet hier het kaartje met de gpsfile van afstandmeten vast neer en beloof jullie dat ik er nog eens over ga schrijven. Ik kon de route en de beschrijving nl. nergens meer vinden op internet.

Om weer terug te komen op de boeken: momenteel liggen er nog een tiental naast mijn bed te wachten maar ik ben te druk in mijn doen en laten en in mijn hoofd om echt lekker te lezen. Ik merk ook dat het maandelijkse boekenblog een zekere spanning geeft. In december wil ik nog een keer een boekenwurm schrijven zoals ik nu heb gedaan, maar voor volgend jaar wil ik er minder tijd aan besteden. Ik wel iets vastleggen want dat maakt het allemaal minder vluchtig maar jullie worden verlost van die ellenlange verslagen van mij. Het zal iets dergelijks worden als Liese van Shout your heart out doet in haar blog over de 7 Ge’s. Er leuke blog trouwens om te volgen. Dat brengt mij verder nog op het lezen van blogs. Dat doe ik dus veel, maar ik merk dat het me versnipperd. Het gaat een beetje als snacken…. na een hapje heb je trek in meer en terwijl je eigenlijk wat anders moet doen schuim je zoekend rond op het www. Ik heb er nog geen oplossing voor behalve mijn smartphone wegdoen en dat is weer het andere uiterste.

28 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Het boek van die Ijslandse auteur met de zeer moeilijke naam spreekt me het meest aan uit je lijstje. Eentje om te noteren en eens op te zoeken bij een volgend bezoekje aan de bib…

    Geniet van je zondag!

    1. djaktief schreef:

      Zit ook wel humor in die je zal aanspreken denk ik.

      1. Dat kan iedereen gebruiken!

  2. Petra schreef:

    Ik heb weer genoten van je boekenblog. Wat mij betreft mag je ermee doorgaan, maar ik begrijp heel goed dat het veel tijd kost. Dat blog van Liese is inderdaad leuk en haar aanpak met de 7 g’s vind ik heel inspirerend.
    Onze leesclub las Vlinders in november. Mooi boek dat nu weer boven kwam. Dat grapje had ik tijdens het lezen helemaal gemist 😉

    1. djaktief schreef:

      Een groot compliment dat een belezen dame zoals jij van mijn boekenblog geniet.

  3. rietepietz schreef:

    Nou dit boekenlogje valt qua lengte echt wel mee. Maar omdat ik vrijwel geen boeken lees fiets ik er dan alleen maar vluchtig door, en dan valt alleen het boek over kleding naaien me op als “lijkt me lezenswaardig”. 😉

    1. djaktief schreef:

      De boeken waren dikker deze keer Riet, maar je mag ze gewoon overslaan hoor. Ik lees bij jou en anderen ook niet alles.

      1. rietepietz schreef:

        Weet ik, ik sla ze ook meestal overal over maar jij schrijft niet zo heel vaak logjes en dan kijk ik altijd even vluchtig of er nog nog iets bij is;-)

        1. djaktief schreef:

          Toch al 79 berichten dit jaar tegenover 57 in het hele vorige jaar. Maar voor meer schrijven dan ik nu doe heb ik echt geen tijd.

          1. rietepietz schreef:

            Er móet gelukkig niets en ik zou niet eens alle site die ik nu lees bij kunnen houden a;ls die ineens allemáál dagelijks gingen schrijven;-) Ik houd het op om de andere dag, dat is (voor mij) een fijn ritme. Een soort vrijwillige dwang om te zorgen dat ik niet wegzak tobben. Gericht m’n aandacht op iets anders zetten.

          2. Neeltje schreef:

            Dit log is al een boek op zich.

    2. Neeltje schreef:

      Mijn reactie moet natuurlijk weer hier. Sorry.

  4. Affodil schreef:

    Het verhaal uit “De stof in haar handen” komt me heel bekend voor. Ofwel heb ik het heel lang geleden gelezen, óf het lijkt op een ander verhaal.

    1. djaktief schreef:

      Alleen jij kunt het weten. Er zijn wel meer boeken over kleermaaksters, maar dit was een echte arme naaister.

  5. Mrs. Brubeck schreef:

    Jaja, Liese schrijft vlot! 👍
    Ik lees ook erg veel, maar bijna nooit non-fictie, ik geraak er nooit verder in, Mr B daarentegen wel.

    1. djaktief schreef:

      Soms wil ik dingen weten dus vandaar dat ik toch wel eens bij de non fictie uitkom, maar ik lees ook liever romans.

  6. Mrs. T. schreef:

    Oh, ik moet dat vierde deel van Suzanne Collins snel gaan lezen. heb de eerste drie delen ook verslonden!

    1. djaktief schreef:

      Gelukkig ben ik niet de enige volwassene die dat doet 😂

  7. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    De stof in haar handen ga ik op mijn leeslijst zetten!

    1. djaktief schreef:

      Als je ook zulke boeken kent, hoor ik het graag.

  8. saturnein schreef:

    Stof in haar handen heb ik genoteerd, altijd geïnteresseerd in boeken over of met mensen die kleren maken 🙂
    Zelf las ik ergens een tip over The Corset van Laura Purcell, een boek dat nog niet naar het Nederlands vertaald is. Ik ben erin begonnen, maar vond het te deprimerend en heb het maar weer weggelegd. Ik ben niet in de stemming voor depri boeken de laatste tijd.
    Het boek van de IJslandse auteur heb ik ook genoteerd.

    1. djaktief schreef:

      De vlinders in November helpt tegen depressieve gevoelens bij mij tenminste. Herkenbaar dat ik ook meer voel voor feel good books.

      1. saturnein schreef:

        Goed om weten, van Vlinders in november.
        Denk dat we de laatste tijd al genoeg negativiteit op ons bord krijgen, om daar nog deprimerende boeken bovenop te doen is het wat teveel.

  9. Kakel schreef:

    Ik wist niet dat er een deel 4 was van de Hongerspelen. Wat een prettige verrassing, ik ga het lenen in de bieb!
    Leuk, dat je je laat inspireren door De stof in haar handen.

  10. Kakel schreef:

    Ik was nog niet klaar (-:
    Woorden met aparte letters, plak en kopieer ik vanuit Google of Hebban.nl
    Vlinders in november ga ik als eerste lezen. Bedankt voor je tips.

    1. djaktief schreef:

      Ja die hongerspelen gaan maar door. Een 5e deel wordt niet uitgesloten. Ik doe dat ook zo met niet reguliere letters. Die Vlinders in November past denk ik wel bij jou.

      1. Kakel schreef:

        Het boek heb ik gereserveerd bij de bieb!

        1. djaktief schreef:

          Ik heb het net teruggebracht dus je krijgt het snel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s