Regie

Het is drie weken na de diagnose dat ik een kapotte knie heb. Geaccepteerd heb ik het wel maar regelmatig moet ik er toch om huilen. Gelukkig wordt dat niet gek gevonden. Ik had ook een beetje last van compensatiegedrag. Ik wilde kostte wat kost mee blijven tellen en doorgaan met dingen ondernemen en positief zijn. Inmiddels weet ik beter. Ik mag er zijn ook al doe ik mijn hele leven niks bijzonders meer. Dat ik iets niet meer kan doen verminderd mijn waarde niet. Ik haalde veel zelfvertrouwen uit het hardlopen, het was heel vaak leuk en het zorgde voor een rode draad in mijn leven. Die rode draad is geknapt en nou moet ik de boel op een andere manier aan elkaar zien te krijgen. Het komt wel goed, maar het heeft tijd nodig. En die moet ik mezelf ook gunnen.

Ik zat nog met heel veel vragen en daarom heb ik opnieuw een afspraak gemaakt bij de orthopeed. Als je nl. iets hebt of krijgt dan heeft de hele wereld het ook meegemaakt en het hele internet staat vol tips hoe je – al dan niet alternatief – kunt genezen. Je bent een dombo als je niet X of Y neemt en je laat ‘dingesen’ door Z. Er kan veel tegenwoordig maar gezondheid noch leven is maakbaar. Op het moment zijn ze nog niet zover dat ze kraakbeen kunnen laten groeien zoals botten.

Het spreekuur van de arts was drie kwartier uitgelopen, maar ik kreeg ruim de tijd voor mijn vragen en we bekeken de foto’s opnieuw. Hij legde uit dat bij mijn kwaal: ‘mediale gonatrose met RPCP (Retro Patellaire Chondro Pathie) graad IV’ een operatie op termijn noodzakelijk zal zijn, maar ze proberen het uit te stellen tot je 65 bent omdat die prothese maar 15 jaar meegaat bij normaal gebruik. Een vervanging van de prothese willen ze voorkomen omdat het altijd minder succesvol is. In gewoon Nederlands: mediaal is aan de binnenkant; gonartrose is slijtage van het kniegewricht en RPCP is het slechter worden van het laagje kraakbeen dat aan de binnenkant (dat is aan achterkant) van de knieschijf zit. Retropatellair betekent ‘achter de knieschijf’ en chondropathie betekent ‘kraakbeenletsel’. Een andere benaming is chondromalacia patellae.

De arts liet me ook de protheses zien en zei dat het bij mij dan zou gaan om een volledige vervanging van de knie (de rechtse dus). Mensen met een gedeeltelijke vervanging kunnen soms nog wel weer gaan hardlopen maar bij een volledige vervanging moet je blij zijn als je een uurtje op de tennisbaan kunt spelen waarbij je steeds een paar  passen maakt.

We hebben het er verder over gehad wat ik zelf kan doen en welke medische hulp mogelijk is.

Ik moet ervoor zorgen dat ik mijn knie niet belast maar wel beweeg. Er zit niks meer tussen de botten dat de klap opvangt dus de botten komen op elkaar en de knieschijf komt op het bot. Er zit gewrichtsvloeistof  in je knie en doordat er irritatie is van die wrijving van de botten verandert de samenstelling van dat vocht. In plaats van stroperig wordt het door ontsteking waterig. Ik moet er dus voor zorgen dat dat zo min mogelijk gebeurt. Dat kan door mijn gewicht een beetje te verlagen. Ook al heb ik een normaal gewicht van 73 kilo bij 1.73 m toch zou het goed zijn om 5 kilo af te vallen. In de praktijk merk ik dat als ik een boodschappentas van 3 kilo een kwartier draag dat ik dan gelijk pijn heb. Een wasmand van 5 kilo voel ik gelijk. Het zal nog wel lastig zijn om dat voor elkaar te krijgen.

Er kunnen injecties gegeven worden met Hyaluronzuur, waardoor het vocht in de knie wordt veranderd in een soort gel. Die gel vangt net als in hardloopschoenen de klap op. Ook het innemen van glucosamine of groenlipmossel heeft invloed op het vocht in de knie. Het kan ontstekingsremmend werken, maar lang niet bij iedereen heeft het effect. Ik ben direct groenlipmossel gaan slikken – was toch in de aanbieding – maar ik voel nu nog niets. Volgens de arts kun je na 2-3 maanden beoordelen of het voor jou iets doet en of je het geld ervoor over hebt. Ook de Hyaluronzuurinjecties worden niet vergoed overigens. Ik vond het wel heel prettig dat de arts deze zaken heel gewoon besprak.

Omdat ik nu aan één knie last heb en verder geen verdikkingen heb in mijn gewrichten is het niet aannemelijk dat ik ontstekingsreuma heb. Artrose is nl. een vorm van reuma en geen ouderdomsziekte klik. Ik ben een beetje bang dat ik ook aan mijn andere knie artrose zal krijgen en vroeg of daar ook een foto of MRI van gemaakt kon worden. De arts legde uit dat ze niks doen zolang er geen klachten zijn.  Het zou zelfs zo kunnen zijn dat mijn rechterknie hetzelfde beeld geeft terwijl ik er niks van voel. Het is wel heel belangrijk dat ik goed op let dat ik niet over mijn grenzen heen ga qua belastbaarheid. Met alles moet ik leren om op tijd op te houden of te pauzeren en dat is lastig voor dieseltje zoals ik, die als ie eenmaal op gang is bijna niet kan stoppen is. Ik voel wel van alles ook mentaal maar ik heb geleerd om me daar niet door te laten bepalen. Aan de ene kant geeft dat veerkracht en aan de andere kant kan doorzettingsvermogen schadelijk zijn.

Omdat ik niet zo goed weet hoe ik nu het beste kan blijven bewegen kreeg ik een verwijzing naar een fysiotherapeut om door te nemen hoe ik nu het beste kan fietsen, fitnessen, kanoën, zwemmen en wandelen. Bij de verwijzing zit een uitgebreid verslag van de MRI met wat wel goed is en wat beschadigd is en waar het vocht zit. Het is ook te ingewikkeld voor de fitnessinstructeur. Ik wil daar in januari mee beginnen. Tot die tijd rommel ik maar een beetje rond op de sportschool. Er is ook geen doel meer om me op te richten zoals ik vroeger had.

Ik ben er nog wel met de fiets op uit geweest met Arjen en ook met een hardloper die ik kende van Instagram. Ik had een route voor hem gemaakt en ging zelf mee op de fiets door de modder. Heerlijk om te kletsen over het hardlopen. Ik kende Jan alleen van Strava, Instagam en oude blogs. Dat is een van de dingen die ik vreselijk mis. Zomaar met een vage bekende afspreken die ook hardloopt en daar een uur, twee uur of nog langer mee rondrennen en maar praten over lopen, schoenen en hardlopers.

Ik ben nog niet toe aan het terugkijken van mijn hardloopherinneringen. Wel heb ik al kleding uitgezocht en wat spullen weggedaan. Ik veranderde naam van mijn hardlooplogboek in bewegingslogboek. Bewust gebruik ik de term bewegen en niet sporten. Het competitieve element en de prestatie is niet meer het doel. Ik haal de hardloopfoto’s van mijn profielen op blog en social media, want ik ben geen loper meer en vervang ze door fietsfoto’s. Stap voor stap laat ik het lopen los.

nieuwe blogkop

Plannen maken manlief en ik om te fietsen in de zomer en plannen maak ik met John van Running Blind om met blinden te gaan fietsen op de tandem of voor deelname aan de training met de groep die aan Nordic Walking doet. Het lastige is dat ik ook nog slechthorend ben. Op de fiets deelnemen aan het verkeer is anders dan als hardloper, helemaal als je ook nog de verantwoordelijkheid hebt voor een blinde of slechtziende. Het is nu ook te koud om dat uit te proberen en de gezamenlijke trainingen zijn nog opgeschort in verband met Covid.

Wandelen kan ik wel maar na een uur moet ik stoppen voor een pauze en kijken of er voor die dag nog meer in zit. Meerdaagse en lange wandeltochten zijn te belastend en hiken in de bergen waarschijnlijk ook. Snelwandelen belast de knie teveel dat merk ik als ik harder wil op de loopband dan 6 km/u. Ook de crosstrainer in de sportschool geeft na 10 minuten klachten dus de elliptigo ga ik voorlopig niet proberen.

‘Stop Dorothé kijk niet teveel vooruit, zeur niet wat er niet kan maar geniet van wat er wel kan’, zeg ik dan tegen mezelf. Regie nemen is goed maar controle over je leven is onmogelijk. Geniet van wat er is zoals die wolken en het licht zoals afgelopen zondag aan het Haringvliet en de Grevelingen. Het was prachtig op Goeree-Overflakkee met Arjen al was het verschrikkelijk koud.

In de buurt van de Krammer
Grevelingen
wachten voor de automatische brug nabij Middelharnis

35 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Sportlifecrisis schreef:

    Dapper dat je het zo beschrijft! Ik weet zeker dat het je gaat lukken om positief te blijven al zal het niet altijd even makkelijk zijn. Kom op!!

    1. djaktief schreef:

      Dank je Michiel, ren jij maar een paar kilometers voor mij. Jij gaat nog steeds super.

    2. Chantal schreef:

      Heftig! Ik hoop dat het je lukt om de ommezwaai te maken en dat je lijf meewerkt. Fietsen en slecht horen is inderdaad geen goede combinatie…voor mij ook niet althans. Ik heb artrose in mijn linkerarm, de lymfearm. Doseren doseren doseren…X

      1. djaktief schreef:

        Doseren moet je leren. Heftig bij jou ook dus. Lastige combinatie ook. Maar we komen er wel…. ooit, ergens. Gaande blijven 👍

  2. MyriamC schreef:

    Je bent zo’n positief mens. Als het jou niet lukt om een goed alternatief voor het hardlopen te vinden, dan lukt het niemand. Maak lekker verder plannen voor de lente/zomer. Je komt er wel.

    1. djaktief schreef:

      Er is geen alternatief voor hardlopen op de manier waarop ik het deed. Het was levensomvattend ook al was het geen topsportniveau. Maar ik vind ook veel andere dingen leuk zoals fietsen en kanoën maar ook naaien en tuinieren en klussen. Plannen maken helpt wel.

      1. MyriamC schreef:

        Dat begrijp ik, want hardlopen was jouw hele leven. Daar moet je nu een andere invulling aan geven en dat gaat jou lukken. Zeker weten.

  3. Menck schreef:

    De hardloopfoto’s zou ik persoonlijk niet hebben verwijderd. Die sport was lange tijd een belangrijk onderdeel van je leven; dat mag blijvend herinnerd worden. Hopelijk heb je hier later geen spijt van.
    En tja, van een dieseltje zal je gaandeweg moeten omvormen tot een benzine: korte stukjes, beetje bij beetje, maar wel blijven bewegen. Blij dat je het fietsen ontdekt hebt. Ik hoop dat je daar ooit ten volle door bezield raakt.

    1. djaktief schreef:

      De hardloopdfoto’s en blogs zijn er nog hoor want dat was een wezenlijk deel van mij, maar ze staan niet meer op de voorgrond als profiel omdat ze in mijn huidige leven niet meer vooraan staan. Verder ga ik niet over op benzine maar kies ecologisch gelijk voor elektrisch behalve voor de e-bike😉

  4. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    Het is ook ingewikkeld vind ik, ik heb ook zo n knie. Het is wikken en wegen, het was een van de redenen waarom ik de maagverkleining kreeg. Hoe minder gewicht erop hoe beter. Ik probeer elke dag rond de 10.000 stappen te zetten. Dan blijft de knie binnen de marges😄.

    1. djaktief schreef:

      Die marges zijn lastig. Wel knap wat je hebt bereikt. Ik moet mijn voeding nu ook echt verder beperken terwijl ik juist de troost van chocolade nodig heb.

  5. Die compensatiedrang was te merken aan je weblog, de voorbije paar weken. Niks verkeerd mee, het is een gezond teken dat je wil strijden om je leven een nuttige invulling te geven.
    Je medische beschrijvingen met wat je te wachten staat ben ik beginnen lezen, maar moest stoppen na enkele lijntjes. Zelf sta ik (als groen licht wordt gegeven) ook nog wat te wachten – heb er zodanig veel van opgezocht dat ik er bang van word.
    Dat je de hardloop-foto’s hebt verwijderd snap ik ook helemaal. Het is een afgesloten hoofdstuk van je leven waar je veel mooie herinneringen aan hebt, maar je wil er liever niet dagelijks mee worden geconfronteerd dat dit vandaag niet meer gaat.
    Die quote bovenaan: SUPER ! Veel beter dan die dooddoener ‘Concentreer je op wat je kan en niet naar wat je niet meer kan’, want daar krijg ik stenen hersenen van…
    Super logje, Dorothé !!!

    1. djaktief schreef:

      Het gaat niet om de confrontatie met het hardlopen of de foto’s. Ik ben geen loper meer, ik presenteer me bij kennismaking dus ook niet meer met een lopersfoto’s. Maar ik zal zeker nog wel eens over hardlopen schrijven.

      We doen maar voort Paul. Soms met bibbers in de benen van de angst maar we blijven gaande. Ik merk dat ik ‘ga staan’ op dingen die ik wel kan en ook doe en dat helpt me vooruit. Een soort island hopping om niet te spartelen in de zee van verdriet die eromheen ligt. Maar regelmatig word ik gered en getroost door mijn gezin of vrienden als ik toch even kopje onder ga.

  6. Vlinder1960 schreef:

    Argh, niet leuk allemaal. Lastig om je leven om te gooien. Vol goede moed dat wel. Ik herken het wel. Ik heb een jaar niet hardgelopen door een blessure, en ik kan wel zeggen dat het op een gegeven moment wel went dat je ‘niets’ doet. Het accepteren van je beperkingen is al een uitdaging op zich, vind ik. Ik heb daar de nodige problemen mee, maar het went. Het duurt even, maar het komt. Je hebt ook geen keus natuurlijk. Er blijft nog zoveel over om te doen, maar doe dat maar eens als je zoveel energie hebt kunnen halen uit het hardlopen. Ik wens je veel kracht Dorothé!

    1. djaktief schreef:

      Duidelijk een ervaringsdeskundige ben jij. Dankjewel voor je bemoediging en insgelijks dan maar.

  7. saturnein schreef:

    Jouw goede moed en doorzettingsvermogen mis ik momenteel, ik zou mijn hele leven moeten omgooien maar de moed zakt me steeds dieper in de schoenen.
    Ik vond je compensatiedrang op Instagram wel leuk hoor, het waren fijne foto’s en teksten waar niks teveel aan was.
    Ik ken er niet veel van, van wat die knie allemaal veroorzaakt, maar ik denk wel dat je goed bezig bent. Voorzichtig in afwachting van betere professionele begeleiding voor wat nog kan en niet kan. En in beweging blijven. Het allerbelangrijkste.

    1. djaktief schreef:

      Gooi niks om, doe iets kleins en geef jezelf een schouderklopje. Zo doe ik het ook. Ik wil minder op Social Media zijn maar ik wil mensen die ik daar ken niet kwijtraken. Het vinden van een middenweg is lastig. Maar van de blinden heb ik geleerd dat als je een dingen ziet als uitdagingen ipv problemen dat je dan ver komt.

  8. veronique schreef:

    Ook een slak bereikt zijn einddoel. Rustig aan en goed naar je lichaam luisteren

    1. djaktief schreef:

      Klopt helemaal Veronique.

  9. Tiny Raijmakers schreef:

    Ik heb de overtuiging dat jij met al je positiviteit een soort van sportieve (beweging) invulling aan je leven weet te geven.

    1. djaktief schreef:

      Ja ik maak er gewoon een sport van om te veilig en verantwoord te bewegen 😉

  10. Natasja schreef:

    et is ook een heel proces, afscheid nemen van iets wat je zo lief was en waar je zoveel voldoening en weet ik wat nog meer uit haalde. Je gaat je weg echt weer vinden. Maar je mag er ook echt verdrietig om zijn vind ik. Dat zou ik ook zijn. Ik blijf je volgen op je nieuwe wegen. X

    1. djaktief schreef:

      Zijn is veranderen. Soms gaat het snel, soms niet, som wil je niet en moet je wel, soms kies je voor dingen. Ik vind het fijn dat we elkaar volgen.

  11. klaproos schreef:

    Dank je wel voor dit blog, sinds half september weet ik ook dat mijn kraakbeen in mijn knie weg is, en doe nu oefeningen, probeer zo weinig mogelijk pijnstillers te nemen, maar ben wel blij dat ze bestaan 🙂

    1. djaktief schreef:

      Oh Klaproos jij hebt dus ook vette pech. Ik heb even gekeken op je blog maar ik niet zoeken daar dus ik weet niet of je erover geschreven hebt. Ik ben persoonlijk ook niet zo van de pijnstillers en neem ze alleen als ik er niet van kan slapen. Ik ben benieuwd naar jouw oefeningen. We laten ons niet kisten he. Toitoi.

  12. Ka schreef:

    Ik vind het zo rot voor je, dat je dit nu hebt.
    En dapper hoe je er mee omgaat, even vallen en weer doorgaan. Fietsen in dit specifieke geval.
    x

    1. djaktief schreef:

      Je snapt de medische kant natuurlijk goed. Als je blijft liggen kom je niet verder helaas en mensen laten je dan ook links liggen. Een beetje dapperheid loont.

  13. Kakel schreef:

    Vreemd, ik zie mijn reactie niet staan. Misschien lig ik in je prullenbak. Ach, ik had het erger kunnen treffen (-: Ik weet niet precies wat ik schreef. Heb je blog wel nog een keer gelezen.
    Mijn man zei altijd: “Op jou zit geen rem.” Zelf zag ik dat niet. Wat mijn hoofd wilde, moest mijn lijf doen. Ik kon niet naar mijn lijf luisteren, omdat ik slecht ben in voelen.
    De afgelopen tien jaar heb ik vaak gedroomd dat ik op de fiets zat. Ongetwijfeld compensatie.
    Wat het zo moeilijk voor je maakt, is dat je geen uitzicht hebt op verbetering; dat je rode draad is geknapt.
    Gun je zelf de tijd en huilen mag. Je komt er wel, op je eigen manier. Ik hoop dat het een fijne manier voor je wordt.
    Lieve groet.

    1. djaktief schreef:

      Spambak nagekeken maar je lag er niet in. Wat jij beschrijft tussen lijf en hoofd was bij mij zeker niet het geval. Ik heb juist heel goed op mijn grenzen gelet qua sport. Ik heb mijn hardlooplogboeken bekeken en gezien dat ik bij de eerste klachten gelijk actie heb genomen en professionals heb geraadpleegd. Artrose is niet slijtage door overbelasting, daar gaat iets aan vooraf. Ik vond deze informatie erg duidelijk https://reumanederland.nl/reuma/vormen-van-reuma/artrose
      Ik kon het dus niet echt merken. Dat zorgt dat ik geen schuldgevoel heb naar mezelf toe. Het is de pech van de aanleg in combinatie met een zware sport en een ongelukkige val.
      Ik vind wel weer een andere rode draad in mijn leven. Ik kijk terug op gouden loopherinneringen, maar nu is dat nog te moeilijk. Ik ben sterk, juist omdat ik ook durf te huilen. Ik gun mezelf wel tijd maar nu alleen krijg ik soms reacties waar ik vraagtekens bij heb gezien ik op 9 november de diagnose pas kreeg. Maar gelukkig niet van jou. Ik vind het fijn dat je meeleeft en fietstips geeft.

  14. Liese schreef:

    je knie-verhaal klinkt helemaal gelijkaardig als dat van mijn echtgenoot. Hij krijgt nu jaarlijks een spuit in zijn knie (Ostenil +) om de vervanging uit te stellen maar uiteindelijk zal hij ook een nieuwe knie nodig hebben. (Hij is nu 38 en doet al een jaar of 5 die spuiten).
    Het aanvaardingsproces is best wel een opdoffer voor je heb ik de indruk. Het is geen schande om daar over te rouwen! x

    1. djaktief schreef:

      Op slag ben ik onder de indruk dat zo jong je al zoiets kan overkomen en de impact die hij moet ondervinden in gezinsleven en beroep. Bedankt voor de informatie over het merk gel dat wordt gespoten. Het verlies van sport en vooral het lopen raakt me hard. Het was mijn antidepressivum. Erover schrijven zorgt dat ik niets oppot dat weer extra tot een downer kan leiden. Dank je voor je compassie.

  15. rietepietz schreef:

    Je gaat inderdaad wel nieuwe uitdagingen vinden al hoeft een uitdaging perse niet wereldschokkend te zijn. Het hoeft alleen jezelf maar voldoening te geven en voorlopig heb je al een nieuwe uitdaging aanvaard, “je knie zolang mogelijk van de operatiemessen weg te houden. Noem dat maar niets. Volgens mij ben je prima bezig om te roeien met de riemen die hebt.

    1. djaktief schreef:

      Dankje Riet, ik voel me door jou begrepen 💕

      1. rietepietz schreef:

        Dat is fijn om te horen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s