Binnenkijken

Na de innerlijke schouw vorige week nu een blik op het leef interieur. Blogger Menck initieerde een serie hierover uit nieuwsgierigheid. Hij kan wonderschoon schrijven maar toch heb ik liever de regie in eigen hand en publiceer de foto’s op mijn eigen blog. Dat heeft nog een aanvullende reden. Ons huis is gevuld met meubels die men ‘oude zooi’ zou noemen maar als je het verhaal weet van de diverse zaken dan kan reden zijn om het oordeel te heroverwegen. Met dit blog maak ik een begin om op te schrijven waar we de spullen vandaan hebben en hoe oud ze zijn voor onze kinderen. Dat wil niet zeggen dat ik jullie met alle details ga vervelen hoor. Afijn ik begin gewoon en dan zie ik wel wat het wordt.

Onze benedenverdieping heeft de vorm van een omgekeerde C. Ik begin achteraan of bovenaan. Het is maar hoe je het bekijkt. Eerst de, helaas niet zo goede, smartphonefoto in je opnemen en dan eronder het verhaal….

De tuinkamer ligt tegen de tuin aan aan maar is een smalle strook waar we ons verlengde Ikeabureau met twee pc’s hebben staan, zodat manlief en ik gezellig naast elkaar ons ding kunnen doen. Manlief werkt thuis, zoals zovelen. Gelukkig doet hij dat op de kamer van een van onze uitwonende studenten. We zitten in twee stoelen, waarvan er een aan boord bij ons stond in de stuurhut en een bij opa en oma Jansen. Het zijn een soort caféstoelen en een ronde rugleuning maar ze zitten heerlijk. Ze zijn heel intensief geschuurd en gelakt. Een is er gerepareerd omdat mijn vader er door gezakt was. Hij zat altijd met een kussen op de leuning en zijn voeten op de zitting aan het roer en dan een beetje wippen natuurlijk.

Aan de muren bij ons hangen ook alleen maar afbeeldingen met een geschiedenis. Boven de rode stoel hangt een tekening die mijn vader maakte van een foto van een zeeschip. De andere foto’s zijn van Jan Saudek, die met die man in spijkerbroek die een pasgeboren baby draagt. Daarnaast een foto van een klein meisje met de handen voor de ogen en de tekst ‘ieder kind moet gezien worden’. Ik werd o.a. verliefd op mijn man om die laatstgenoemde foto. Die van Saudek was van mij. Ik zocht zo’n stoere man en wilde iemand die daar ook voor wilde zorgen. Ik ben er nog nooit in teleurgesteld.

Dat gaat nog een heel verhaal worden op deze manier…… De archiefkast is van manlief en die heeft een geel kleurtje gekregen en doet dienst voor allerhande kaarten en brieven en natuurlijk ook nog wat administratie. De lamp ervoor had vroeger een kap van rijstpapier maar de poot is inklapbaar en daardoor uniek. De gordijnen kleuren bij de buitenkant van ons huis. Ik koos echter om de binnenkant als buitenkant te gebruiken. De gordijnen liet ik maken, maar dat was slecht uitgevoerd. De Roman blinds (zichtbaar op de andere foto’s) maakte ik allemaal zelf, net als alle embrasses bij de gordijnen.

De glazenkast heb ik overgenomen van mijn zus. Ze heeft in ons vorige huis een tijd dienst gedaan als pc-meubel maar heeft nu weer haar oude functie. We hebben veel glaswerk waaronder veel bierglazen van manlief en bijzondere oude glaasjes die ik erfde van deze en gene. Ze brengen altijd herinneringen terug als ik ze vul.

Uit de toon vallend staat achterin de hometrainer met elastieken en yogamat. Regelmatig schuif ik hem richting de televisie en fiets me een uurtje in het zweet als het me niet lukt om mezelf naar buiten te schoppen. De yogamat rol ik de laatste tijd veel minder uit omdat ik ook last heb van mijn arm. Ik heb er al heel wat tijd op doorgebracht ook met alle oefeningen die ik van fysiotherapeuten kreeg. Na gebruik alles lekker terug in de hoek waar het oog niet op valt, behalve bij deze foto dan.

De andere wand herbergt onze boeken annex drankkast. We hebben deze Lundiakast gekregen van onze ouders voor ons huwelijk en hebben zelf de indeling drank/boeken gekozen. Manlief bezat van vakanties een aantal aparte drankjes en dit groeide uit tot de traditie om een fles van het een of ander mee te nemen van vakantie. We kregen ook zo drankjes van anderen die dat wat voor onze kast vonden.

Links op de voorgrond staat het naaimeubel met de Pfaff naaimachine Arjen’s moeder. Hij is onlangs gereviseerd en nog bruikbaar. Het is ook heel mooi hoe het precies werkt zo’n naaimeubel. Erop en erbij diverse naaibenodigdheden voor als ik les geef of gauw even wat wil doen.

Nu gaan we naar de andere poot van de C en dat is onze keuken. Die is heel compact zoals je ziet. Geen inbouwapparaten in verband met het formaat maar ook omdat ze te duur zijn. Op de voorgrond verder een fotoschilderij dat we van onze jongens kregen ter gelegenheid van onze 24e trouwdag. Toen de eerste lockdown werd afgekondigd hing ik vlaggetjes op met onze namen als symbool van oze verbondenheid. We kunnen ze nog niet weghalen helaas.

In de keuken nog wat oude prullaria zoals een ‘au bain marie’-pannetje, een ouderwetse glazen mixer, een koffiemolen etc. afkomstig van diverse erfenissen uit de familie. Het is niet dat antiek of zo mij aantrekt maar dat ik mijn zegeningen tel als ik mijn elektrische mixer pak. Het eerdergenoemde pannetje gebruik ik nog steeds bij het maken van kaarsen.

Blik vanuit de keuken richting de woonkamer waar onze eettafel staat. Het is een tafel van Richard Hutton van de serie ‘No Sign of Design’ en dat sprak ons aan. We zetten er voor de grap vier paar verschillende kleuren stoelen bij. Dit is een van de weinige dingen die we ooit zelf kochten.

De koelkast is megagroot want dat was noodzakelijk destijds met drie hongerige pubers in huis. Verder zie je nog een naaimachine staan. Deze erfde ik van mijn lieve tante. Hij doet het nog wel maar helaas is de elektronica (Bernina 1630) niet meer leverbaar volgens de dealer zodat de ontelbare mogelijkheden niet meer kunnen worden gebruikt. Hij staat daar grijp klaar als stimulans om nog eens wat uit te proberen,

Zicht vanaf de andere kant op onze twee leren banken. Het zijn ronde exemplaren. Alles is recht en strak tegenwoordig en dat past niet bij ons. Alhoewel… als je naar de Ikeatafel kijkt….. puur praktisch. Het leer zit niet aangenaam met blote benen maar het is wel reuze praktisch om af te nemen. Het schilderij is een poster van een surrealische tentoonstelling die manlief in Italië bezocht. Planten zijn er tegenwoordig minder in huis, maar degenen die er staan zijn oud. Ik ga er nog een andere keer over bloggen. De klok vond ik onlangs bij een huis en ik heb aangebeld en mocht ze meenemen. We hebben drie klokken hangen en ondanks dat ben ik altijd aan de late kant. Ik heb een optimistisch beeld van de beschikbare tijd moet je maar denken.

We hebben geen bijzondere verlichting. Alleen plafonnieres en wat schemerlampen met ledverlichting en de lampen boven de eetkamertafel zijn van de bouwmarkt. De lampen doen wat ze moeten doen en verder hebben we er zo min mogelijk geld aan uitgegeven.

Op de grond zie je wel een parketvloer. Zelf kom ik uit een omgeving van gelakt houtwerk oftewel de roef aan boord. Manlief komt uit een ouderlijk huis met een gewaxte parketvloer, dus dit sprak ons erg aan. Nu zouden we er waarschijnlijk niet meer kiezen omdat de vloerverwarming daaronder niet optimaal kan worden benut. Het parket loopt ook door in de keuken en daar is het echt kaal en aan onderhoud toe. Het is een enorme en prijzige klus om dat te laten doen, dus we wachten nog maar even totdat alle kinderen het huis hebben verlaten.

Zo zie je de kamer van de andere kant. Er ligt altijd wat op tafel en de stoelen. Ik lees er doordeweeks altijd de krant. Verderop zie je de tv staan op een functionele kast. We kijken vrij weinig en liever zou ik dat grote zwarte vlak helemaal uit beeld hebben. Daarnaast staat het antieke dressoir van de oma van manlief. Het is gemaakt voor zijn opa en oma in de twintiger jaren. We bezitten ook de tafel die bij het hele ameublement hoorde, maar die staat op mijn atelier. Op andere foto’s in mijn blog en Instagram komt ze soms uitgebreid in beeld als achtergrond bij diverse sportoefeningen. Ons eveneens geërfde maar incomplete serviesgoed en bestek bewaren we erin.

Aan de muur verder een fotocollage die je kunt verwisselen, hetgeen we toch nooit doen. We durfden destijds niet in de muren te boren. Het geel is de nog originele spachtelputz van inmiddels 16 jaar geleden. Het blijft mooi, vinden wij althans.

Nog een extra foto hierna van de twee kastjes die links staan. Dat zijn ook erfstukken. Het staande kastje is uit de familie van Arjen. Het hangende is uit de slaapkamer van mijn opa en oma van moeders kant. Daar stonden toen gebedenboeken in. Ik heb er nog een foto van gekregen. Nu herbergt het onze oude fototoestellen en nog wat prullaria.

De kamerdeur is vervangen door een glasdeur omdat ik nooit iemand hoor aankomen i.v.m mijn slechthorendheid. Maar het brengt ook veel licht in onze toch wel donkere woonkamer met zicht op het Noorden.

Tenslotte een foto van de plek waar ik het meeste verblijf, op mijn bed na dan, de rode stoel. Manlief heeft er precies zo een aan de andere kant. Op deze plek heb ik mooi zicht op de tuin. De stoel zit verder niet super, maar dat heb ik opgelost met een matraskussen. De stoelen, destijds aangekocht bij zo’n meubelgigant, zijn het niet waard om opnieuw te stofferen en oplappen, maar ze zijn te goed om nu al weg te doen. Veel gehaakte en gebreide kussens en kleden overal in huis want ik heb het nogal gauw koud en een steuntje onder een geblesseerde knie of arm zit zoveel lekkerder. Het is ook een lange neus naar de perfectie en de ‘Instagrammability’ van huizen, reizen en levens.

De foto daarachter maakte Arjen trouwens. Het is de Waalbrug van Nijmegen. Hij is aan het vervagen, dus we zullen wel weer eens een nieuwe afdruk laten maken.

De planten staan in een wasketel die we vroeger aan boord hadden en ook gebruikten om de witte was op het gas te verwarmen en op het petroleumstel dat van Arjen’s oma was.

Zo dat was het dus. Op de foto was het nat, inmiddels is hier de zon gaan schijnen dus ik laat me naar buiten lokken. Dilemma van eerst nog nalezen op fouten voordat ik vertrek….. die fouten wachten maar even maar de zon moet je grijpen…. ik hoop dat jullie me dat vergeven.

44 reacties Voeg uw reactie toe

  1. MyriamC schreef:

    Ik lees heel veel nostalgie.

    1. djaktief schreef:

      Meer duurzaamheid met een herinnering. Ik zou niet naar vroeger terug willen.

  2. LOLA♥CHAMPAGNE schreef:

    Dank je wel voor deze mooie inkijk in je gezellige thuis vol warme herinneringen

    1. djaktief schreef:

      Ik vind het eng om te doen eigenlijk.

  3. Best een heel gezellig interieur. Aan veel zaken hangt een persoonlijke herinnering van jullie, wat het ‘thuis’gevoel nog warmer maakt.

    1. djaktief schreef:

      Het gaat niet om de herinnering pur sang maar het voelt persoonlijker en ook duurzamer spullen verder te gebruiken.

  4. Mrs. Brubeck schreef:

    Een echte thuis dus, dat lees en zie ik!

    1. djaktief schreef:

      Ik voel me er thuis en geniet van de ruimte.

  5. omabaard schreef:

    Een huid vol herinneringen voelt aan als een echte warme thuis waar iedereen zich veilig voelt.
    Die twee grote witte kruiken ( ik zie het materiaal niet goed) zijn prachtig en staan daar zo statig mooi.

      1. djaktief schreef:

        Bij mij stonden er vreselijke type- en taalfouten, dus deze telt niet

        1. omabaard schreef:

          No problem hoor!

          1. djaktief schreef:

            Het voelt vreselijk voor mezelf, maar ik lees erover heen. Inmiddels heb ik er een paar verbeterd.

    1. djaktief schreef:

      Functioneel en duurzaam met een verhaal maakt voor ons een thuis. Waar jij op doelt zijn twee rijstpapier en schemerlampen van Ikea, wel door onszelf aangeschaft maar inmiddels al weer 15 jaar oud.

  6. Matroos Beek schreef:

    Een echt warm nest waar je je helemaal thuisvoelt en jezelf kan zijn!

    1. djaktief schreef:

      Soms zou ik dingen anders willen, maar eenmaal op de ingeslagen weg voelt het te lastig om te veranderen. Wat ik heb wil ik niet zomaar weggooien want het heeft een geschiedenis. Ik voel me bevoorrecht zoveel ruimte en alle gemakken te hebben.

      1. Matroos Beek schreef:

        Veranderen is zeker lastig… zie mij hier zitten in een half leeg (of half vol) nest met de verhuis in het vooruitzicht… Komt goed. Binnen een half jaar zijn we het alweer gewoon, maar de opbouw van het nest doen we langzaam. Ik vind ook dat het moet passen als een jas en dan ga je niet over één nacht ijs.

        1. djaktief schreef:

          Veel succes en ik hoop dat het ook leuk is om te doen.

          1. Matroos Beek schreef:

            Tot nu toe wel. Je leeft er toch naartoe en plannen maken is ook leuk.

  7. Menck schreef:

    De teksten bij de foto’s op “Binnenkijken bij…” zijn ingestuurd door de deelnemers, hoor. De regie zou dus sowieso in je eigen handen hebben gelegen. 😉
    Maar thans stap ik eens via je deze deur bij je binnen. Ook fijn.
    Ik ontwaar een gezellig interieur en een heerlijke stijlenmix. Alles door en bij elkaar waar een verhaal aan kleeft: ik hou er eveneens van. Veel leuker dan eenheidsworst.
    Klopt mijn indruk dat men in Nederland gemiddeld een stuk kleiner woont dan in België?

    1. djaktief schreef:

      Het heeft ook te maken met zien wie er bij mij leest Menck.

      Mijn stijl is praktisch, betaalbaar of goedkoop want gekregen en daardoor duurzaam een soort van ‘fuck with design’😂

      Voor Nederlandse begrippen hebben wij een zeer ruime woning (twee onder een kap). Ik weet (te) weinig over België om iets zinnigs te kunnen zeggen over je laatste opmerking.

    2. Affodil schreef:

      Over het algemeen zijn Nederlandse woningen kleiner dan Belgische. Maar ik kan me uren vergapen aan de vaak originele, humorvolle en ingenieuze manier waarop men hier alle beschikbare ruimte optimaal weet te benutten zonder dat het er volgepropt uit ziet. Bij de bezichtiging van het huis dat ons tot ons grote verdriet ontglipte op Texel, was ik helemaal gecharmeerd van wat de stootborden van de trap verborgen. Omdat de inkomhal ter hoogte van de trap te smal was om in de dwarsrichting te werken, had de verkoper de laden een kwartslag gedraaid. Onder de onderste 6 treden zag je dus op het stootbord telkens een grappige felgekleurde knop van een lade voor sjaals, handschoenen, mutsen, … Daar kan ik dus van genieten, he!

  8. Mrs. T. schreef:

    Altijd gezellig om bij iemand binnen te kijken. Mooi hoe je uitgebreid vertelt over alles in jullie huis.

    1. djaktief schreef:

      En jij bent zo aardig om positief commentaar te geven

  9. veronique schreef:

    In jouw huis wordt geleefd, dat kun je zien maar dat maakt het juist aantrekkelijk. De gelikte foto’s van woonhuizen met standaard dezelfde inrichting kunnen mij ook gestolen worden. Geef mij maar lekker leefbaar met verhaal,, zoals bij jullie huis. Bovendien zegt dat veel meer over de bewoners.

    1. djaktief schreef:

      We zijn blij met ons huis en dankbaar voor de ruimte en de ligging.

  10. Neeltje schreef:

    Een huis dat leeft. Bedankt voor het delen.

    1. djaktief schreef:

      Is toch wel spannend dat delen. Ons huis leeft behoorlijk.

  11. Ik vind het leuk om bij anderen binnen te kijken en te lezen over het hoe en waarom, maar zelf durf ik het niet.

    1. djaktief schreef:

      Begrijp ik, zelf vind ik het ook een hele stap maar veel van mijn naaifoto’s zijn ook binnen gemaakt.

  12. Samaja schreef:

    Leuke inkijk 🙂

  13. Kakel schreef:

    Die rode stoel zou ook mijn favoriete plek in huis zijn.
    Leuk, dit inkijkje in jullie huis. Het heeft karakter en ondanks dat het meubilair “overal en nergens” (niet negatief bedoeld) vandaan komt, geeft het een eigen sfeer. De zachtgele muur vind ik ook mooi.
    De vlaggetjes aan de muur zijn ontroerend in zijn eenvoud.

    1. djaktief schreef:

      Het kost me vaak moeite om uit mijn stoel te komen 😂
      Wij vinden kleine dingen groots. Leuk dat je dat ziet.

  14. saturnein schreef:

    Wat een gezellig huis hebben jullie. Ik zou me er echt thuis voelen. Ik hou van meubels met een verhaal, van zelfgemaakte spullen, van oude spullen. Heerlijk!

    1. djaktief schreef:

      Mocht je ooit in de buurt zijn in een Coronavrije toekomst kom gerust een bakje doen. Zeggen jullie hetzelfde?

      1. saturnein schreef:

        Een bakje doen, dat zeggen wij niet. Een tas koffie drinken, zoiets zeggen we eerder. We gaan dat doen! In ene Coronavrije toekomst 🙂

  15. Affodil schreef:

    Gezellig. Warm. Dat zijn de woorden die het eerst in gedachten komen bij het zien van de foto’s en het lezen van de manier waarop je erover schrijft. Niet alleen een huis, maar vooral een thuis!

    1. djaktief schreef:

      Blij dat ik door ‘de keuring’ kom. Vaak zien oude spulletjes er voor een ander toch uit als een samengeraapt zootje.

      1. Affodil schreef:

        Ja, maar als de snobs dan over hun eigen spullen praten, is het opeens “antiek” of op z’n minst “vintage”.

        1. djaktief schreef:

          Grappig is dat ik dus echt meubels heb die meer dan 100 jaar oud zijn. Voor mij telt de emotionele waarde, maar ik schrijf het nu voor de kinderen op zodat ze als ze er niks in zien later het kunnen verkopen. Alle details komen niet in mijn blogs natuurlijk. Daarom heb ik ook niet ieder item apart daar in beeld gebracht.

  16. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    Het eerste wat ik dacht, he gezellig toen ik jullie huis zag! Echt een thuis, niets van dat kille industriele gedoe.

    1. djaktief schreef:

      We hebben wel van dat soort lampen uit de bouwmarkt want die zijn goedkoop en praktisch, maar verder is alles heel erg eigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s