April doet wat ie wil

*

maar bij mij was dat niet het geval. (Te) vaak volgt er dan een klaagzang over mezelf en wat ik allemaal niet bereikte en niet deed en wat anderen allemaal wel schijnen te kunnen en te doen. Als ik de afgelopen dagen eens verzuchtte dat er zo weinig uit mijn handen kwam en dat ik  alleen maar de boodschappen, de was of de schoonmaak deed plus de maaltijd, dan zei mijn man ‘wees toch niet zo streng voor jezelf’.

In de reacties op mijn laatste blog werd ook opgemerkt ‘Op wereldniveau zijn we vaak onzichtbaar. In je directe omgeving ben je uniek, dierbaar, zichtbaar en waardevol. Is het niet dat het daarom draait.’ en er stond geen vraagteken bij. Dat is wat de afgelopen maanden zeker heb geprobeerd want bij nogal wat vrienden waren er gezondheidsproblemen – al dan niet mentaal- en allerlei zorgen. Ik ben iemand die dan probeert wat hoop, warmte of energie naar de getroffene toe te blazen op een of andere manier. Het is iets zonder economische output. Misschien is dat wel een stukje van de zin van mijn bestaan op aarde…. een beetje aandacht en tijd voor de kwetsbare mens, maar ook de kwetsbare wereld want als je zelf je spullen naait, dingen repareert en opknapt en ook het doorgeven kan kennis op dat gebied. Door erover te schrijven maak ik misschien anderen ook meer bewust van dingen. (* dit kaartje kreeg ik van haar en dat maakte mijn dag weer goed).

In april las ik een weer wat boeken. Twee ervan raakten me diep. De ene ging over een meneer die depressief en doorgedraaid was door vernieuwingen op zijn werk was en die op reis ging naar India. Daar ontdekte hij dat hij heel andere dingen leuk vond en hij verbeterde de leven van een jonge vrouw en een oude man door zijn keuze voor een bepaald vervoermiddel en het doorgeven van zijn kennis van naaien en bakken. Het verhaal liep niet voor iedereen goed af maar dat is in de echte wereld ook. Je weet nooit of je geluk hebt of dat een of ander noodlot je treft. (‘Het Missiehuis’ van Carys Davies recensie en kijk bij Goodgreads hier waar ik altijd de vertaalknop gebruik omdat mijn Engels flink achteruit is gegaan sinds ik mijn Cambridge Proficiency haalde).

Het andere boek is het verhaal van een dominee die weet dat hij niet lang meer te leven heeft en die en brief schrijft aan zijn zoon over hoe zijn leven was en wat hij belangrijk vond om aan hem door te geven. Tijdens dit schrijfproces komt iemand uit het verleden terug in zijn leven die hij als bedreigend ervaart voor zijn vrouw en zoon. De manier waarmee hij met de conflicten in zichzelf en die relatie omgaat noteert hij ook in deze brief. Heel waardevol om te lezen. (‘Gilead’, Marilynne Robinson recensie    en op Goodreads hier).

Verder heb ik ook het boek van Ann Thijssen met veel (h)erkenning gelezen. Het gaat vooral ook over de mogelijkheden en onmogelijkheden van het leven en dat je eigenlijk niets kunt wegstoppen van je gevoelens maar dat je er altijd weer mee geconfronteerd zult worden. (‘Het verhaal van slapende honden’ recensie.

Tenslotte nog over het hardloopboek over Nageeye. Het is heel onderhoudend en geeft inzicht in hoe hij van vluchteling Nederlands recordhouder wordt op de marathonafstand en (ook op de halve trouwens). Ik zette een foto op Instagram met een hashtag en hij plaatste die op weer op zijn eigen IG-story. Zoiets is echt kicken voor mij als ex-hardloopster op dezelfde afstand (ook al was mijn PR  meer dan de dubbele tijd). Dit gebeurde een week voordat Michel Butter zijn fenomenale comeback maakte. Mijn lopershart klopte weer volop. Verder heb ik ook nog het boek Extreem Lopen gelezen of liever gezegd bekeken van fotograaf Ian Corless over beroemde en zeer zware trails. Ik heb altijd een fascinatie gehad voor ultra’s. In dit boek weinig verhaal maar wel ongelooflijk mooie foto’s. 

Op de Snowdon heb ik zelf ook gewandeld klik

Omdat de uitdrukking ‘aprilletje zoet geeft nog wel eens een witte hoed’ dit jaar bewaarheid werd is het tuinseizoen bij ons pas aan het eind van de maand geopend.  Manlief had al eerder veel onkruid gewied. Spitten mag blijkbaar niet en met die dikke klei hier kun je het onkruid en blad er niet zo maar doorwoelen zoals ecologisch wordt geadviseerd. Zo snel als ‘coronawinkeltechnisch’ mogelijk was schafte ik een flinke berg bodembedekkers en ander laag spul aan om de lege stukken vol te planten. Gisteravond hebben manlief en ik zo’n zestig bakjes geplant. Ik deed maar een beetje mee, want die vervelende tennisarm daar moet ik mee oppassen en knielen is ook niet verantwoord. Al eerder was ik wel met het gazon – maaien en verticuteren – in de weer. Alles ziet er nu nog vrij kaal uit maar na de regen hoop ik dat het allemaal een beetje aanslaat en flink gaat groeien.

Hier volgen wat plaatjes:

De oude tulpen doen het nog goed. Het zijn allemaal oude restanten. 
Alle bolletjes die ik ooit gekregen heb plant ik uit in de tuin.
Nog meer tijm
Veel maagdenpalm gezet, maar haast onzichtbaar op de foto.

Ik heb een beetje de neiging schoon schip  te maken en wilde nog wat zaken in dit blog plempen maar het schrijven lukt me niet zo goed. Nu de beperkingen in verband met Corona worden verminderd ben ik weer van slag. Ik heb het gevoel alsof de hand om mijn nek die me beperkte wel weg is gehaald maar toch durf ik nog niet opgelucht te ademen. Alles en iedereen spreekt elkaar tegen en er zijn verschillende werelden en belangen die botsen. Bespaar me nog meer visies en meningen. Ik ben nog steeds doodsbang en eigenlijk weet ik niet meer wat ‘normaal’ is, of dat nog terugkomt etc. Misschien wordt het minder als volgende week onze vaccinaties worden gezet. Ook daar zie ik tegenop, want ik heb ieder jaar al erg veel last van de griepspuit die ik krijg ivm astma.

Ik wil graag positief eindigen en dat lukt me het beste als ik ‘klein’ kijk. Naar de pinksterbloemen die ik zag toen ik met een buurvrouw wandelde, naar de salade die ik in kleur maakte voor koningsdag en de appeltaart die mislukte – de reepjes braken steeds – maar die toch heel erg lekker was.

Wat stond er vorige blog ook weer op die foto: ‘lach en de wereld lacht terug’  of zoiets. Ik schakel maar even terug in een kleiner wereldje dan. Jullie horen wel weer eens van me.

25 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Neeltje schreef:

    Onderschat de grootsheid van het kleine niet. Ik wens je alle goeds! 🍀

    1. djaktief schreef:

      Weer zo’n prachtige zin van jou waar veel waarheid in zit.

      1. Neeltje schreef:

        Gaandeweg leren we. 🍀

  2. Goeie leestips! Zelf ben ik geen tuinman, maar ik ik snap denk ik wel het plezier van werken in de aarde, het groeien, leven dat opkomt. Het zijn verwarrende tijden, meninkje zus, opvattinkje zo, ‘deskundige’ dit, ‘expert’ dat. Als straks het stof neergedaald is kunnen we weer helder zien.

    1. djaktief schreef:

      Dankje Peter, ik hoop op wat meiregen voor de planten en misschien spoelt dat ook de stof weg.

  3. Matroos Beek schreef:

    Prutsen heeft ten onrechte een negatieve bijklank. Het is de aanzet tot creativiteit.

    1. djaktief schreef:

      Rommelen is ook zo belangrijk.

  4. omabaard schreef:

    “Rien n’est meilleur à l’âme que de faire une âme moins triste”. Van de Franse dichter Paul Verlaine.
    Heel mooie zingeving aan jouw leven. We moeten het niet groots zoeken, in kleine dingen kan je heel veel betekenen voor de ander.

    Dank je voor de tips over boeken mét inhoud.

    Ik herken de verwarrende combinatie van gevoelens van loslaten en angst voor wat zich rondom blijft voordoen. Het blijft ondergaan, maar stille hoop groeit.
    Succes met het vaccin.

    1. djaktief schreef:

      Mijn Frans is niet zo goed maar mijn hart begrijpt het wel. Dat boek van Robinson was wel moeilijk moet ik zeggen door alle theologie die er ook in zat. President Obama was door deze schrijfster geïnspireerd en daarom ben ik eraan begonnen. Het is echt de moeite waard. Er zijn nog 2 boeken geschreven vanuit de andere hoofdrolspelers uit Gilead. Die ga ik ook nog lezen.

      En dat laatste wat je schrijft daar trek ik me ook aan op. Bedankt voor je reactie.

  5. Petra Teunissen schreef:

    Fijn om te lezen dat je van Het Missiehuis genoot. Jouw omschrijving is zo mooi en treffend!

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor je aanbeveling van dit boek. Het was een voltreffer voor mij, zeker nu.

  6. Menck schreef:

    Tip: meng eens rijkelijk rijnzand en compost door je kleibodem. Je grond wordt luchtiger en gaat meer ademen. Het doet je flora – en de werkbaarheid van de bodem – veel goeds.
    En ja, de schoonheid en het opperste genot zit beslist in kleine dingen. Ze schenken mij althans de ware levensvreugd.

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor de tip maar niet meer haalbaar nu tenzij we de tuin eerst leeg trekken. En dat zouden we ook uit moeten laten voeren gezien onze fysieke beperkingen inmiddels. We klungelen door met een zakje van dit en dat; de bodembedekkers en wat pollen à la Piet Oudolf.

      De donkerte domineert hier, maar ik pluk wat momenten zoals hier beschreven. Fijn dat het bij/met jou goed gaat.

  7. veronique schreef:

    Heel prettig om te lezen waar je je meer bezig houdt. Ook ik zag erg tegen de vaccinatie op maar ik heb mijn 1e vaccinatie twee weken geleden gekregen. Van de prik heb ik niets gemerkt. s’avonds beetje last van koude rillingen, vroeg onder de wol gekropen en de klok rond geslapen. De volgende dag nergens last van gehad. Ik was ingeënt met Astra zeneca via de huisarts vanwege mijn diabetes. Je leest het, maar positieve berichten over de vaccinatie hoor je weinig.

    1. djaktief schreef:

      Fijn dat je weinig gemerkt hebt van je vaccinatie. De ervaringen in mijn omgeving met de Pfizer en AstraZeneca zijn heel wisselend.

  8. Samaja schreef:

    Die quote over dat prutsen vind ik erg treffend!

    1. djaktief schreef:

      Dat is voor meer mensen herkenbaar.

  9. rietepietz schreef:

    Je opent in ieder geval met een leuke spreuk die heel veel waarheid in zich heeft. En verder, we mogen dan misschien op wereldformaat niet echt het verschil maken maar in “de eigen kring” doen we dat zeker wél.
    Ik zie dat aan zóveel dingen die het leven leuk maakte toen Henk er nog was maar die nu grotendeels nietszeggend zijn geworden.
    Je bent dan alsnog een geluksvogel met mensen om je heen die willen proberen iets voor je te betekenen . Ook zij zullen het gevoel hebben niet zoveel te betekenen maar maken evengoed tóch het verschil.

    1. djaktief schreef:

      Je opent me toch weer de ogen Riet. Ik besef (een beetje) wat ik zou missen zonder mijn man.

      1. rietepietz schreef:

        Maar ook, “wat hij zou missen zonder jou”!

        1. djaktief schreef:

          Behalve mijn eeuwige gezeur, best wel het een en ander 😉

          1. rietepietz schreef:

            Precies, en waarschijnlijk niet weinig.

  10. Affodil schreef:

    Probeer groot te zijn in kleine dingen. Klein zijn in grote dingen ziet er niet uit …

  11. Toos schreef:

    Heb net je verslag gelezen over je beklimming van de Snowdon, geweldig zeg, wat een prestatie en wat een prachtige foto’s.
    Een dag met extremen, maar mooie herinneringen.

    1. djaktief schreef:

      Die week ben ik dus 2x de Snowdon op geweest. Een keer met de kinderen en een keer zonder. Mijn knie zou dat nu denk ik niet meer kunnen. Bedankt voor je complimenten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s