Intensief

Het is wat het is, maar ‘intensief’ is het woord dat het beste past bij deze tijd voor mij. Ik zag deze tekst staan op een bord bij een boekenwinkel in Harderwijk en ze trof me recht in mijn hart.

Om een beeld te geven van de maand september….. nee dat doe ik toch maar niet want wat voor mij als veel en intensief voelt kan voor een ander een peulenschil zijn. En er zijn mensen die het sowieso veel zwaarder hebben door allerlei moeilijke omstandigheden.

Maar waar schrijf ik dan wel over. Gewoon maar een paar kleine dingen denk ik, want hele verhalen dat lukt me niet. Daarvoor moet ik eerst weer rust vinden. Rust vind ik echter niet in niets doen, maar juist in het buiten zijn en in het goed kijken naar van alles en nog wat. Dingen ontdekken en naspeuren. Eigenlijk net hetzelfde als manlief en ik deden tijdens onze lange fietstrip.

Ik begrijp het wel als jullie afhaken bij zo’n warrig blog maar het is zoals het is:

Bezoek aan Marius van Dokkum museum in Harderwijk
Wandeling op de Groevenbeekse heide bij Ermelo daarna
Excursie tijdens wereldhavendagen over de de geschiedenis van de haven van Rotterdam hier de pakhuizen vanaf de zijkant met een mooie voorkant
Dezelfde excursie over de oude kerk in Charlois
Nogmaals die excursie de ontdekking van het qarantaineterrein
op Heijplaat en de geschiedenis ervan klik .

Hier was ik blijven steken in mijn blog, Het schrijven ging niet lekker. Nu vandaag heb ik weer puf na twee goede gesprekken met vriendinnen en ik neem de draad maar weer op zo goed en zo kwaad als het gaat…..

Afgelopen zondag ben ik met Arjen nog eens terug gefietst naar de Waalhaven waar we genoten van de kranen in vele vormen die we zagen. Ik hoorde in gedachte mijn vader vertellen over de soorten kranen en het vakmanschap van de kraandrijvers maar ook was ik even terug als secretaresse bij het expertisebureau toen ik rapporten typte en vertaalde over straddle carriers en floating sheerlegs en salvage en baggerschepen.

Ik weet er iets vanaf maar niet veel, maar ik kijk wel naar allerlei details en dat zorgt ervoor dat ik me verbaas en dingen afvraag. Het kijken naar maritiem Rotterdam werkt voor mij net zo goed als kijken naar kunst tijdens een museumbezoek. Natuurlijk heeft mijn interesse te maken met mijn geboorte als schippersdochter. Ik woonde tot mijn 21e aan boord en daarna werkte ik bij een binnenvaartrederij, een expertisebureau en een branche-organisatie voor de zeescheepvaart.

Het kijken en fotograferen zette me ook weer op het spoor om de vakantiefoto’s te bekijken van onze lange fietsreis. Inmiddels ben ik weer aan het verslag aan het schrijven. Ik ben nu op dag 21 van de 35 dagen die we onderweg waren. Als ik zo doorga kom ik er wel. Ik heb zoveel ontdekt over de dingen die we gezien hebben, waar ik onderweg onvoldoende tijd voor had om aandacht aan te besteden. Maar ik denk niet dat het dingen zijn om over te bloggen. Eerst alles voor mezelf op een rijtje krijgen. Dan zie ik wel verder.

Afgelopen week kreeg ik de melding van WordPress dat ik inmiddels 10 jaar blog trouwens. Net toen ik dacht weer eens overwoog te stoppen omdat ik niet zo goed weet hoe ik verder wil met bloggen, reacties geven en Social Media en het on line zijn. Tien jaar daar ben ik ben toch wel trots op, ook al zijn er anderen die al veel langer en succesvoller zijn. Ik krijg tegenwoordig wel vaak van die rare volgers die eigenlijk alleen maar hun eigen blog willen promoten en dan een like zetten in de hoop dat anderen er nieuwsgierig op klikken. Die blokkeer en verwijder ik regelmatig maar soms heb ik het niet in de gaten. Ik wil alleen echte volgers/lezers en geen neppers.

Enfin, met dingen op een rijtje krijgen daar ben ik het meeste mee bezig. Door het overlijden van mijn neef en door een vaartocht met twee familieleden van mijn vaders familie is de rugzak of koffer met herinneringen aan vroeger weer open gegaan. Ik dacht dat alles netjes afgewerkt en opgeruimd was en in de juiste vakjes zat, maar toch zijn mijn gevoelens overhoop gehaald. Je bent eigenlijk nooit echt klaar met je verleden ook al beslis je dat je dingen loslaat en achter je laat. Het bracht me emotioneel in de war en het kostte heel veel energie. De gewone dingen kon ik eigenlijk haast niet opbrengen. Ik deed alleen maar het hoognodige in huis en qua boodschappen en beweging. Slapen ging natuurlijk ook slecht.

Deze week kwam ik tot het inzicht dat ik het gemis van het hardlopen evenmin heb verwerkt. Ik heb gewoon alle energie gestopt in het fietsen want ik wilde positief en dankbaar verder gaan met wat ik nog wel kan. Ik heb me vastgebeten in de voorbereiding en uitvoering van onze fietsreis. Op zich is een vlucht ook een manier om met een verlies om te gaan.

Ik ben en voel me geen hardloper meer. Het maakt geen deel meer uit van mijn huidige identiteit. Op mijn smartphone had ik als achtergrond een foto van het beeldje dat ik een jaar lang in huis mocht hebben als beloning voor mijn trailmarathon in Geldrop maar ik heb dat deze week vervangen door een foto van mezelf op mijn zelfgemaakte patchwork dekbedhoes. Naaien zal ik blijven doen denk ik. Inmiddels heeft zich ook weer een klant gemeld voor naailes, dus daar ga ik nog even mee door. Ze wilde kleding leren maken voor premature en dysmature baby’s. Hier zie je het eerste project: een broekje in maat 38! Dat is toch heel wat anders dan het maatje 62 dat die boys van mij gelijk aan kregen na hun geboorte.

Het lijkt scheef, maar het is alleen snel en scheef gefotografeerd

Ik koos niet voor een fietsfoto op mijn smartphone want ofschoon ik veel plezier heb aan fietsen ben ik nog geen fietser. Ik maak geen deel uit van fietsgroepen, doe niet aan wedstrijden en technisch weet ik er vrij weinig van. Ik weet inmiddels wel een beetje over kleding en materialen maar het is een fractie van wat ik over hardlopen wist. In vrijwel ieder boek over hardlopen herken ik dingen die aansluiten bij mijn eigen ervaringen als loper. Bij fietsen is dat niet zo. Het gaat bijna allemaal over wielrennen en koersen en zo maar zelden over trekkings zoals de onze of over gewone fietsritten die niet op prestatie gericht zijn. Er zijn wel een paar bloggers die schrijven over fietsen zowel e-bike als wielrennen maar het voelt niet hetzelfde als waar ik mee bezig ben. Ik mis ook heel erg het samen trainen van het lopen van vroeger en de evenementen/wedstrijden. Ik heb nog wel eens afgesproken met hardlopers die ik ken en dan meegefietst maar terwijl zij zich ontwikkelen als loper, sta ik stil want er komt bij mij geen nieuwe loopervaring bij.

Maar genoeg nu hierover. Klagen wil ik niet. Ik heb veel mogen doen in mijn tien loopjaren. En ook onze fietsreis was geweldig. Het is zoals het is.

Trouwens onze minifietsvakantie waar ik op duidde 2 blogs geleden werd een iets ander avontuur dan we hoopten omdat ik ziek werd op de terugweg en dan is een rit van 68 km (Gorinchem-Barendrecht via Giessenburg) met buikkrampen en misselijkheid een bezoeking. Ik kon niet eten en heb de hele dag gefietst op 1 broodje, een appel en een kop koffie. Ik moest heel veel keren stoppen en kwam geen helling op of brug over omdat ik geen kracht had. Thuis bleek ik dus koorts (buikgriep of voedselvergiftiging) te hebben. Gelukkig was ik na 2 dagen weer ok maar pas nu begin ik me weer fitter te voelen. Het was jammer van ons tripje maar gelukkig hadden we dat niet tijdens onze grote fietsreis.

Nu zijn alle vakanties voorbij en is manlief weer hard aan het werk. Ik heb geen baan zoals jullie weten maar ik ben druk met van alles. Er zit weinig orde in. Dan is het weer de tuin, dan het huishouden, dan vrienden of familie of klussen waar ik aandacht aan besteed. Binnenkort word ik 60 jaar. Het grootste deel zit erop. Ik heb veel tijd verprutst misschien en weinig bereikt in de ogen van anderen. Ik ben een huisvrouw en dat mag je tegenwoordig niet meer zijn. Je moet je eigen broek op kunnen houden en zelfredzaam zijn. Iedere dag lees, hoor of zie ik wel ergens dat ik niet voldoe aan de hedendaagse normen. Gelukkig zijn manlief, mijn zonen en de meeste van mijn familie- en vrienden- en kennissenkring best wel blij met me doordat ik tijd voor ze heb en neem. Nu alleen nog een beetje focussen op alles wat ik nog graag wil doen en voor elkaar wil krijgen.

Het is weer een heel verhaal geworden al die zielenroerselen van mij. Ik sluit af met die prachtige tekst die ik in Harderwijk tegen kwam bij het bijzondere tweedehands boekwinkeltje:

31 reacties Voeg uw reactie toe

  1. omabaard schreef:

    Het is wat het is. Het zou mooi zijn als we hier mee kunnen leven. Heel veel hebben we totaal niet in handen. Het wel proberen in bepaalde banen leiden brengt onrust. We hebben elk ons eigen lichaam, de omstandigheden en hiermee moeten we verder, willens, nillens.

    De dag genieten en beleven, zonder een overvloed aan eisen en normen, met aanvaarding van wat nog lukt en niet meer kan, is toch het mooiste dat een mens kan ervaren?

    Met het ouder worden is er ook een tijd van komen en gaan. Ik schrijf het hier gemakkelijker dan ik het zelf ondervind. Maar veel keuze hebben we niet, dus waarom niet de dagen genieten zoals ze zijn. Het is wat het is.

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor je reactie. We doen het allemaal op onze eigen manier. Ik merk dat ik nu echt even ruimte moet maken voor het verlies. Hoe positief ik ook ben over wat ik nog wel kan.

  2. Karel schreef:

    die tekst is zeker heel mooi
    en je blog is ook intensief , verlies van een familie lid tikt hard aan
    niet meer je favorite hobby kunnen doen , zoals ik wel begrijp het hardlopen was
    fietsen kan dat niet vervangen , zijn totaal verschillende sporten , als toerfietsen al een sport is
    zoals jullie genieten van mooie en interessante dingen en natuur tijdens leuke uitjes
    zal ik denk toch de rust geven die je zoekt

    1. djaktief schreef:

      Buiten zijn is heerlijk Karel. Fietszwerven doet een mens goed. Daar weet jij alles van. Maar het verlies moet even een plek krijgen.

      1. Karel schreef:

        ja ik zwerf graag
        en ik weet helaas ook , dat het erg moeilijk is om verlies te verwerken
        neem er alle tijd voor om het een plek te geven

  3. sabinehaarlem schreef:

    Jouw blog, jouw ervaringen. En die zijn net zo valide als die van een ander. Schrijf het vooral van je af! Als ik het zo lees heb je vooral een verwarrende en verdrietige maand achter de rug. Verdriet heeft de vervelende eigenschap om weer de kop op te steken als het onvoldoende doorgewerkt is. Of wanneer je aan de volgende laag van de ui toe bent – zo kan mij nu het toch echt al lang geleden verwerkte verdriet om het niet kunnen krijgen van biologisch eigen kinderen af en toe flink overvallen. Het bevreemdt me, alhoewel ik wel vermoed waardoor het getriggerd wordt, maar ik laat het maar over me heen komen. Het is inderdaad wat het is.
    Dat niet voldoen aan de normen voor vrouwen van deze tijd herken ik – ik worstel daar ook mee, best idioot eigenlijk als je bedenkt dat het gaat om privé beslissingen en ervaringen en dat je niemand behalve jezelf en misschien je naasten verantwoording verschuldigd bent. Ik heb niet wat ik in jouw stukjes teruglees, dat wat ik dóe een deel van mijn identiteit is. Dat lijkt me inderdaad lastig.
    Hou je taai!

    1. djaktief schreef:

      Bedankt Sabine. Je helpt me verder met jouw reactie. Een paar dingen die ik doe horen echt bij mijn identiteit. Sterkte met jouw verlies.

  4. zijvanhiernaastendaarnaast schreef:

    Jouw leven is net zo zinvol als een ieder ander zijn leven. Ik heb geleerd dat we allemaal een “eigen taak” hebben en dat die zich niet altijd vertaalt naar een betaalde baan met bijpassende carrière. Maar ik herken je worsteling wel. Ik ben sindskort helemaal afgekeurd, ze zien dat ik niet meer aan het werk kom. Vind ik dat jammer, enerzijds wel anderzijds geeft het rust. Daar in tegen doe ik 2 uur in de week vrijwilligerswerk en haal ik daar ve voldoening uit. En leef ik mijn leven zoals het zich voor doet. Als maar terug kijken, spijt hebben en als dan , dan als denken …daar wordt niemand vrolijker van. Geniet van vandaag❤️

    1. djaktief schreef:

      Dankjewel voor jouw bijdrage. Het helpt me verder. Vrijwilligerswerk heb ik momenteel bewust momenteel niet omdat ik eigenlijk altijd al voor een ander bezig was/ben. Toitoi met jouw verwerking.

  5. rietepietz schreef:

    Ingrijpende ervaringen moeten rechtsom of linksom verwerkt worden. jee kunt het een beetje uitstellen door de op andere zaken te storten maar uiteindelijk moet het gewoon tóch verwerkt worden.
    Zolang jij je goed voelt bij “alleen maar” huisvrouw zijn is het niets mis mee. Je komt dan inderdaad aan andere dingen toe dan de vrouwen die wel een baan buiten de deur hebben en veel daarvan zijn ook nuttig voor de maatschappij.

    1. djaktief schreef:

      Jij weet er alles van dat verwerken Riet. Ik voel me soms goed bij het huisvrouw zijn en soms ambieerde ik ook meer. Maar dat was niet voor me weggelegd. Destijds wilde men mij gewoon niet meer hebben. Mijn minibedrijf Atelier DJ is toen ontstaan. Vandaag gaf ik opnieuw les en dat is zo leuk om te doen, maar wel heel vermoeiend. Ik zie aan de geraadpleegde blogs over naaien dat ik op mijn manier ook nog wel nuttig ben voor de maatschappij.

      1. rietepietz schreef:

        Iedereen heeft op z’n tijd wel iets te verwerken denk al is het één heftiger dan het ander. Gedwongen niet meer werken is ook heel anders dan vrijwillig maar er zijn zeker wel dingen waarin je dan heel nuttig kunt zijn.Vaak heb je dan al sukkelende ouders of kinderen die een gezin stichten en vaak blij zijn als je wat bij springt bij de kinderen. Maar zeker ook mensen leren naaien is heel nuttig.

  6. Het is wat het is ….
    De mijlpaal 60, ik dacht dat het gewoon een volgende dag zou zijn in mijn leven, maar dit cijfer drukt je wel echt met de neus op de feiten dat we richting 70 gaan. Ha, maar ik blijf positief en genieten van alle moois dat op mijn pad komt. En tuurlijk zijn er verdrietige dingen en zorgen, maar die zijn er ook bij jongeren …
    Proficiat met je blogjubileum, en ga zo door!

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor je felicitaties en aanmoediging.

  7. Menck schreef:

    Kranen boeien me ook, al zowat mijn ganse leven. Mijn alias, Menck, is trouwens afkomstig van een Duits kraanmerk. Ik word al zo genoemd sinds mijn lagereschooltijd omwille van mijn fascinatie voor die kolossen.
    Dingen op een rijtje krijgen: ik heb er heden ook best last mee. Ik deel zodoende je gevoel, Dorothé.

    1. djaktief schreef:

      Ik kende wel de Noorse Munck kranen maar niet de Duitse van Menck. Wat leuk doe faccinatie. Je zou hier op een zondag in de haven je hart kunnen ophalen. Het is dan ook rustig zonder bedrijvigheid. Toi toi met je mentale werkzaamheden. Jij en ik gaan gewoon verder ermee.

  8. Veronique schreef:

    Een heel mooi gedicht waar je tegenaan liep op het juiste moment.
    Jammer dat je zo negatief praat over Huisvrouw zijn. Dat is het mooiste beroep van de wereld, een huisvrouw heeft wel -tig baantjes, denk aan opvoedkundige, psychologe, kokkin, schoonmaakster, tuinierster, gezelschapsdame, en zo maar door. Dat hier weinig waardering voor is, is erg jammer. De maatschappij waarin we leven is gericht op zoveel mogelijk consumeren, daar is veel geld voor nodig en is men verplicht om hele dagen te werken buitenshuis. Jammer want de huidige generatie mist daardoor heel veel op sociaal gebied en medemenselijkheid. Geniet van het leven en van het moment.

    1. djaktief schreef:

      Ik ben niet negatief over het huisvrouw zijn op zich maar over hoe er tegenaan wordt gekeken. Ik lees het en hoor het en krijg het soms ook voor de voeten geworpen in gesprekken, vaak op een verdekte manier. Dat laatste doe ik volop.

  9. Neeltje schreef:

    Inderdaad, het is wat het is. Soms is het even zoeken naar wat dat ‘het’ dan is. Schrijven helpt wel, denk ik. Fijn dat je het deelt, Heus, je bent niet de enige die soms worstelt. En jouw weg is jouw weg, niet te vergelijken met die van een ander. Wat is erg of minder erg? Ik kan het niet invullen. Jij ook niet. Alleen hopen dat er wat rust komt in jou. Het is wat het is, dat zegt de liefde. Mooi houvast lijkt mij. Een lieve groet van mij, Neeltje

    1. djaktief schreef:

      Weet je wat het gekke is Neeltje…. de hele week had ik honger en kon ik me moeilijk beheersen met eten. Sinds ik dit blog heb geschreven is het weg. Blijkbaar moet ik toch af en toe mijn hart luchten.

      1. Neeltje schreef:

        Ja, je verhaal delen geeft ruimte en werkt helend! Dus blijf schrijven!

  10. Mrs. T. schreef:

    Mooie tekst.
    Soms vind ik dat je wat hard bent voor jezelf. Je mag toch voelen en vinden wat je wilt? Je relativeringsvermogen laat sowieso al zien dat je een nadenkend mens bent. Dus als je je niet happy voelt, dan mag dat er toch zijn?

    1. djaktief schreef:

      Hard zijn voor mezelf is een soort bescherming dat een ander niet nog harder tegen me kan zijn. Het is diep verdriet omdat ik nooit meer mag hardlopen en deel kan uitmaken van deze gemeenschap met evenementen en alles wat daarbij hoort. Ik dacht dat ik wel op een of andere manier betrokken kon blijven maar het is eenrichtingsverkeer.

  11. Karel schreef:

    nee ik kan mij gelukkig goed aanpassen aan onverwachte gebeurtenissen , en het werd zeker een leuk ritje

  12. ‘Het is wat het is’ … ik vind het een mooie tekst, die tot nadenken stemt.
    Over je manier van bloggen en met je overpeinzingen kan ik je helaas niet helpen. Ieder blogt op zijn eigen manier. En met het verwerken van gebeurtenissen uit je verleden is het in feite niet anders. Het is wat het is. Meer dan je sterkte wensen kan ik helaas niet doen.

    1. djaktief schreef:

      Iedereen heeft ook zijn/eigen manier van dealen met het leven. Ik leer wel van anderen hoe ze in het leven staan. Ook van jouw blog leer ik direct en indirect.

  13. Toos schreef:

    Afgehaakt ben ik zeker niet, ook al denk jij zelf dat het een warrig blog wordt. Ik vind het juist altijd duidelijk en héél uitgebreid en lees het meestal een paar keer. Helpen kan ik je niet, maar ik hoop dat je na verloop van tijd alles toch een plek kunt geven.

    1. djaktief schreef:

      Bedankt voor je compliment. Schrijven schept voor mij wel duidelijkheid uiteindelijk. In ieder geval geeft het ruimte in mijn hoofd en gevoel.

  14. Affodil schreef:

    Het is wat het is … Met schâ en schande heb ik dat geleerd. Met vallen en opstaan. En af en toe ga ik toch weer in de fout. Maar de keren dat het goed gaat, is het zàààlig! Loslaten: het wordt steeds gemakkelijker en leuker. Doen zoals mijn hond: in het nù leven. Gisteren is geweest en morgen zien we wel weer. Ik beperk me tegenwoordig zelfs tot het simpelste weerbericht dat er bestaat: efkes buiten kijken … 😉

    1. djaktief schreef:

      Ik merk nu dat ik dingen moet verwerken en een plekje geven. Loslaten is wat anders als laten vallen. En verder keuzes maken die mij goed doen oftewel mijn eigen weerbericht goed lezen. Fijn dat jij in balans bent.

  15. Karel schreef:

    ik ben blij dat je de foto’s mooi vind , dank je wel
    ja zo’n grote groep kinderen maken een enorme herrie hé , ik ben ook de jongste niet meer , hoop ook oud te worden 😁
    maar kon het jonge grut fijn voor laten gaan , en ik stoor mij er gelukkig ook niet aan , kan me er als het ware van afsluiten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s