Kort leesverslag juni 2022

Zo ziet het eruit bij mijn computer:

Zo ziet het lijstje eruit in mijn computer:

Iemand die goed oplet zou zien dat het lijstje (10 stuks) langer is dan de stapel (7 stuks) boeken maar dat komt omdat ik al weer een paar boeken heb teruggebracht naar de bibliotheek. Deze moeten ook terug maar ik had nog geen tijd deze week. Normaal ga ik nog even door een boek heen om wat dingetjes op te schrijven om een fatsoenlijk boekenblog te schrijven maar vandaag leg ik de lat wat minder hoog en plak en knip ik de titels en wijd er slechts enkele woorden en zinnen aan. Kwestie van hooi van mijn vork af laten glijden. Als je echte recensies zoekt ga je gewoon even naar Hebban of Goodreads.

Het huis onderaan de klif is het perfecte feel good boek. De opbouw en het verloop zijn harmonisch en toch boeiend en spannend. Aanrader in deze categorie.

Cliffrock Castle is een beetje gossipachtig boek over een dame die ging werken op een kasteel à la Downton Abbey. Ik vond het wel heel smeuïg om te lezen en deed er ook wel wat inzichten op. De vervolgboeken ga ik zeker lezen.

Het geheime kistje van Elle heb ik met plezier gelezen maar ik weet nu al niet meer waar het over gaat. Het is in ieder geval een boek over de oorlog en verder dekt de titel de lading.

Ik zonder jij is een hartverscheurend verhaal over liefde en ziekte en hoe mensen hiermee omgaan. Ik vond het erg lijken op de boeken van Jojo Moyes (Me before you) maar dan minder goed uitgewerkt. Het boek probeert erg bij de tijd te zijn qua milieubewuste keuzes van de hoofdpersoon.

In de ban van Barkley daarvoor kopieer ik even wat ik in mijn hapsnap ABC-tje schreef:

Barkley dat is een ultraloop in de VS waarover ik veel gehoord had. Er schijnt een film over te zijn maar ik ontdekte er een boek over van Michel Panhuizen die zelf 4x heeft meegedaan aan deze loop. Ultraruns en ultrarunners hebben me altijd gefascineerd. Waar ligt de grens tussen moed en waanzin? Ik las dit meeslepende boek binnen een dag van kaft tot kaft.”

Eindelijk gewoon Hayat bevat de columns die voor heen onder dit pseudoniem werden geschreven in het zaterdagse Volkskrant magazine. Ze schoffelt flink door de vooroordelen over Marokkanen heen en dat ruimt lekker op. Ik hou van haar schrijfstijl.

De voddenkoninging is het levensverhaal van Koko die in de sixties en seventies nieuwe mode maakt uit oude kleren. Op zich een heel leuk boek maar er wordt een beetje teveel bijgehaald – vooral levensellende – waardoor het deel over vintage mode – dat mij juist zo aanspreekt – ondergesneeuwd raakt. De 4e ster is louter om mijn liefde voor naaien eigenlijk.

Hallo liefde is weer een perfect feel good boek. Per hoofdstuk leer je allemaal verschillende personages kennen en die komen dan uiteindelijk ergens verderop in het boek bij elkaar. Het is in de stijl van Maeve Binchey.

Appels vallen niet vond ik op zich wel een goed boek maar het is te uitgebreid en er wordt teveel bijgesleept. Ontelbare zijwegen worden bewandeld om de climax te bereiken nl. het achterhalen wat er is gebeurd met Joy die ineens verdwenen is. Ik heb wel een hoop geleerd over de tenniswereld waar ik totaal niks van wist.

Ik ben een eiland is een non-fictie boek over Tamsin die met haar man verhuisd naar een klein eiland van de Hebriden (Schotland). Het is absoluut niet idillysch wat haar allemaal overkomt. Ik verklap het maar niet. Ze gaat het allemaal aan en vervolgt haar leven daar zo goed en zo kwaad als het gaat. Het is ruig en rauw en maar zij kan het aan door wat ze vindt in de natuur. Op zich kan ik me dat voorstellen maar deze natuurervaringen worden ellenlang beschreven en daar knap ik op af.

Phoenix is een flitsend boek geschreven over Nederlandse landverhuizers naar Amerika, waarbij de hoofdpersoon een van de weinige overlevende is van het schip Phoenix dat zinkt op Lake Michigan. Het leven van 2 van hen Abel en Kalle wordt gevolgd door de geschiedenis van die tijd met de strijd om de afschaffing van de slavernij en het begin van de oorlog tussen de Noordelijken en Zuidelijken. Ze worden journalist en fotograaf en krijgen met sleutelfiguren uit dat tijdperk te maken waarvan Lincoln en John Brown de bekendste zijn. Het is gebaseerd op waargebeurde feiten en de schrijver heeft een massa voetnoten onderaan de pagina’s geplaatst. Op zich is achtergrondinformatie goed maar zet dat numeriek achterin en niet zo prominent door het verhaal. Ik wil de keuze hebben als lezer wanneer ernaar kijk. Er staan ook redelijk wat plaatjes en foto’s in. Waarschijnlijk wil de schrijver er iets mee aantonen. Hij heeft gezegd dat het een triologie wordt. Op zich vond ik het een boeiend boek maar dat vond ik ook van het boek ‘Dochters van de kust’ van Lyn Austen dat over diezelfde reis is geschreven en dat ik in februari las klik.

Zo nu kan ik op de fiets springen om deze stapel weg te brengen en dan gelijk nog wat boodschappen doen. Ik voel me wat lichter na het schrijven van de vorige blog over mijn gemoedstoestand. Bedankt voor alle reacties, ook de gemailde en die op social media, want ze zijn zo goed en lief bedoeld. Aan sommige dingen heb ik wat. Het lijkt zo simpel allemaal dat uit de put klimmen en uit de put blijven vooral voor mensen die er zelf nooit invallen. Het doet soms ook pijn als mensen je adviezen geven die bij hen wel werken en bij mij niet of minimaal. Lotgenoten weten dat geen depressie gelijk is en dat je er van buiten heel normaal uit kunt zien terwijl je van binnen in de zooi zit. Ook dat je in bepaalde zaken prima kunt functioneren terwijl er andee dingen zijn die je krachten totaal te boven gaan. Voorlopig laat ik de reacties dus even uit staan zoals ik al aankondigde.

Iksluit af met het grapje van Sigmund dat vanochtend in De Volkskrant stond en ga dan aan de slag en op pad naar de bieb en winkel. Er is weer een probleem bij gekomen nl. Mijn computer wil helemaal niet meer opstarten en deze blog heb ik afgemaakt op een andere. Aan die pc kan ik nu toch niks doen, dus hup naar buiten…..

Uit De Volkskrant van 1 juli 2022